* * *
Bu könglim azoblarga
mudom nişonday, Xudo.
Qaysi ötgan kunimni
kulib nişonlay, Xudo.
Şunça katta yurakni
kimga işonay, Xudo.
Özing sevgi bermasang,
Özing sevgi bermasang.
Kimning nomiga bunça
xat yuboraman, sevgi,
Garçi har on man uçun
yuz ming bora man sevgi.
Huzuringga ruxsatsiz
qanday boraman, sevgi.
Özing menga kelmasang,
Özing menga kelmasang.
* * *
Boşimda öynar ğujğon
Noaniq tuşunçalar:
Şunça köpmidi hijron,
Visol kammi şunçalar?
Ne istasam – yetmas şu,
Öng kelmas tuş unçalar.
Şunça bisyormi qayğu,
Quvonç kammi şunçalar?
Bu muloyim qöllar şart
Yelkamga tuşgunçalar –
Şunçalar muşt köpmi, ayt,
Mehr kammi şunçalar?
Şamolga şopirdim men
Hislarim, tuşunsalar!
Şunça köp gapirdimmi,
Nega jimsan şunçalar?
* * *
Qöy, kötarma könglimni,
Qöling tolişi mumkin.
Ulkan yuragim seni
Bosib qolişi mumkin.
Bular gulmas, xazondir,
Men ham söldim – örtanma.
Sen olovsan, sen yondir,
Açinişni örganma.
Uy. Iş. Bitta yölakdan
Yurgan sari ğam köpdir.
Gar xörsinsam yurakdan,
Eʼtibor berma, xöpmi…
Meni-ku hasrat yengdi,
Sen kuyla baxtingdan mast.
Majburlama özingni –
Meni sevişing şartmas.
* * *
Bahordan kuzgaça yöl yurdim,
Hammadan özgaça yöl yurdim,
Şukr, hanuzgaça yöl yurdim,
Men muqarrar yetib kelmasdim.
Şunça şartmi ortiqça izoh,
Bosgan yölim ötmişdir uzoq,
Endi menda har bitta söz – oh,
Şudir zarar, yetib kelmasdim.
Tuşun, bağir bunça qonlagan –
Sengaça sevgiga qonmagan,
Közlarimda heç kim qolmagan,
Bölsa agar, yetib kelmasdim.
Hayot odam qildi meni to,
Ammo yuragimda ne nido –
Bevafolar bölmaganida
Senga qadar yetib kelmasdim.
* * *
Nafasimdan yonar tört tomon,
Har nafasda tökilar bir barg.
Hijroningda dunyo zaʼfaron,
Kuzga kirib bormoqda yurak.
Angladingmi-yöqmi holimni,
Xörsiniq nomli şamolimni,
Xazon çetlab ötibdi kimni –
Kuzga kirib bormoqda yurak.
Sening uçun öyçan va oğir
Tuyulmoğim ehtimol, axir.
Bu hayotdan oldim xavotir –
Kuzga kirib bormoqda yurak.
Muhabbatga tegişli hamma,
Boru yöqqa boğliq odamman.
Balki şunga eng buyuk ğamman,
Kuzga kirib bormoqda yurak…
* * *
Kökrak qafasimda şamol aylanar
Yaproqdek yurakni uzmoq qasdida.
Undan ham berahm savol aylanar:
Meni sevganmiding-yöqmi aslida?
Duç kelgan buyumdek jonsizu haqsiz,
Bir çetdan kuzatdim gözal umringni.
Heç kimni soğinmay uyğoniş, şaksiz,
Katta sanʼatligin tez tuşundingmi?
Uyning har burçagi seniki mutloq,
Senikidan boşqa soya ham ortiq.
Divan, stul, gullar bir senga muştoq,
Ularga kerakmas yangi bir oğriq.
Eşiklar şu qadar ziç yopilganki,
Içkari kiritmas yangi tuyğuni.
Pardalar ustiga ust yoyilganki,
Uzoqqa çözmoqçi bölar uyquni.
Men esa bu uyga qaçonlar kirgan,
Söng unut xatdekman stol ustida.
Ammo nigohlarim senga tikilgan:
Meni sevganmiding-yöqmi aslida?!
* * *
Endi u közlaring kutmagay intiq,
Endi oçilmagay quçoğing, kelsam.
Endi ismim uzra tortilgan çiziq,
Kunlardan bir kuni qönğiroq qilsam.
Anor donasidek yurak doğimni
Sening yoding uçun asrab, soğindim.
Bildim, vaqti ötgan qönğiroğimni,
Kunlardan bir kuni qönğiroq qilsam.
Xudoga – taqdirga yöqdir eʼtiroz,
Men Xudoga terskay yurganligim rost.
Seni unutganman degin, iltimos,
Kunlardan bir kuni qönğiroq qilsam.
Nosirjon JÖRAYEV
1984-yil tuğilgan.
Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Ulğayiş kunlari”, “Muhabbatdan söng” kabi kitoblari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida