MUHABBATGA KÖM DILNI…
Hazrat Alişer Navoiy haykali poyida
Ey, Faroğat, poklan sen, Navoiy poyini öp,
Meningdan keç, “men” deya zalolatga botgan köp,
Tomiringda tomir otsin, avliyolar otgan çöp,
Sözga jon baxşida et, jonga söz baxşida et.
Dilim daryo desang-u, hayqirib oqolmasang,
Oy nuridan söz elab, çaqmoqdek çaqolmasang,
Yuragingni har lahza ming karra yoqolmasang,
Vatanimni sevaman, deganingdan nima naf?..
Muhabbatga köm dilni, yolğon dunyo çekinsin,
Şuuringga kuy insin, aşklaringdan gul unsin,
Olovga aylan, saçra, zarrangda toğ körinsin,
Xalq ğamin çek, ğamingni kötarguvçi şu xalqdir.
Xalqdirki – Tömarisning qasosida tirilgan,
Xalqqa bormoqqa abad Haq yölidan yurilgan.
Yuzlarga hur Vatanning nasimlari urilgan,
Sen uni körinmagan yovlardan qöri, har on.
Menam şoirman deysan, bunçalar oson deysan,
Oybek tilga kirsa-yu, “hayf” desa nima deysan?..
Ğafur Ğulom, Zulfiya yiğlasa nima deysan?..
Söz uçun özingdan keç, söz keçmay turib sendan…
Ey, Faroğat, poklan sen, uluğlar poyini öp…
* * *
“Kitob –Toşkent” poyezdi jilar,
Havoda çayqalib ingranar oçun.
Kutişdan umid yöq,
Kuzatiş ölim,
Özimni batamom unutganim çin.
Poyezd tutqiçiga umrim şiddati
Osila-osila, uzilgan kezlar.
Yuragim yoşlari kiprigimgamas,
Ötli relislarga tizilgan kezlar.
Na-da sevilmoqqa,
Na-da sevmoqqa,
Tözğin xayollarim bermagan imkon.
Qöllarimdan uşla, yetakla zamin,
Nafas olmoğimga yordam ber osmon.
Qor yoğsa bitarmi
Qon oqqan yaram?..
Vokzal – közlarimday huvullab borar.
O, uning ketişi, sözsiz ketişi,
Öquvsiz tabibdek köksimni yorar.
Şunda ham kutaman,
Lekin u haqda,
Biror kimsa xabar, bir söz aytmaydi.
Tuşimda poyezdlar qaytar har sahar,
Lekin u heç qaçon qaytmaydi.
ŞODA-ŞODA BAXTDAN…
Mezon şamolida toblab hislarni,
Saxiy kuz yöl soldi çanqoq boğlarga.
Yurtma-yurt uçirib moviy quşlarni,
Çinorlar qöl çözdi azim toğlarga.
Orzular qizardi anoryuz bölib,
Umidlar joy oldi hilol yonidan.
Ariqlar oqdilar öpkasi tölib,
Olmalar rang oldi köngil qonidan.
Şoda-şoda baxtdan egildi şoxlar,
Bulutlar taşrifi endi ğam bölmas.
Ilhom buloqlari qaynagan mahal,
Noklardek tökiliş – şoirga havas.
Dunyoni tutmoqda yaproqlar hidi,
Yulduzlar közida sirli iymaniş.
Bu oqşom, ğarq pişgan satrlar aro
Zaminga viqor-la mamnun boqar qiş…
QADIMIY OHANG
Çaqmoqning hur qiziman,
Qanot berdi dovullar.
Har silkinsam, uyğonar
Mudroq bosgan ovullar.
Yorning qöli yetmagan
Taqim soçlarim – tovus.
Kiprigimda nur öynar,
Oltin baliq, gul hovuz.
Tom boşida öltirib
Osmonga otgandim söz,
Şamollarning labida
Pora böldi çanqovuz.
Bobotoğ qirlarida
Payhon böldi lolalar.
Yorni yorga kuzatib,
Qilgandirman nolalar.
Suvda yongan şuʼlalar
Körpamga quroq böldi.
Yor keldi deb uyğonsam,
Tutganim firoq böldi.
Bulutlarning soçida
Arğimçoq uçdim, yorim.
Binafşaning bargidan
Çimildiq biçdim, yorim.
Sutday tiniq oqardi
Yoşligimning daryosi.
Qay tomon adaştirdi
Şamollarning dunyosi?
Ay dunyo, hur-hur dunyo,
Faroğatim olding sen.
Ajab qildim, men sevib,
Ortda yolğiz qolding sen.
Ay dunyo,
Tutqun dunyo…
LOLA SAYLI
Şamol çiqdi lola sayliga,
Qizardi yangi oy yuzlari.
Çaşmalarning iliq suvida
Soç yuvadi qişloq qizlari.
Qonatarkan qirlar bağrini
Quyoş nurlarining siniği.
Keçib ötar toğ tomon oqşom,
Loyqalanar suvning tiniği.
Bulutlarni panalab boqar
Oy aksidan qamaşgan közlar.
Lolalarga qöşilib oqar
Ön sakkizga kirmagan qizlar…
Faroğat XUDOYQULOVA
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida