255 marta körilgan

Bahor yölda – kelyapti

Odil Oğa

 ORALIQDA

 

Yer yuzidan qoniqmay, qonmay
Koinotda kezar xayolim.
Öylarimni bir pulga olmay
Yonginamda yaşar ayolim.
Qadrlidir menga xayolim,
Ozurdadir bundan ayolim.

Tuyğular möl bölar, şeʼr bitsam,
Tangrim meni yaratdi hisçan.
Hislarim ortidan ketsam, 
Uyda yolğiz qoladi qizçam.
Nega arzir tuyğu-hislarim
Öpkalasa mendan qizlarim?

Kemtigidan dunyo körinar,
Şoir dilim, o, sulton könglim.
Yolğizliging baʼzan bilinar,
Könglim kabi yagona öğlim.
Öğlim, desam, torinar könglim,
Könglim, desam, oğrinar öğlim…

 

            Dunyo taʼrifi

 

Dunyo – barno yigit, mağrur va başang,

Bir ayol qoşida boşin egmaydi.

Dunyo – gözal bir qiz, erka-yu satang,

To qiyomat qadar erga tegmaydi.

                   AVTOPORTRET


Qirq yil uruş keçgan mamlakat – tanda
Bir neça oydirki, tinçlik hukmron.
Tuyğu şahid ketgan omonsiz jangda,
Orzu surgun bölgan, fikr – toşböron.

Yurak – poytaxt, qonga botirilgan – jim,
Qalb saroyi endi misli sovuq ğor.
Köngil köçasida körinmas heç kim,
Işq qöşini butkul etilgan tor-mor.

Töqlikni baxt bilgan qorinda – bayram,
Yöqsil aʼzolarning sotqin, boyroği.
Şahvat laşkarlari qiliçin qayrar,
Tobora yuksalar ğaflat bayroği.

Oyoq – taslim bölgan ikki muzofot,
Qöllar – qurib qolgan ikkita daryo.
Vujud xilqatini tutgan qöş ofat – 
Işonç va jurʼatdan bölgan mosuvo.

Endi hudud – şayton mustamlakasi,
Tomir – ariqlarda oqar muteʼ qon.
Haq hamda huquqning çiqmaydi sasi,
Erksizlik evazi – möl-kölçilik… non.

Lekin ösib yotar rangpar soç-soqol,
Sartaroş siridan voqif qamişday.
Qaysi fotih şoxdor, qay biri – töqol,
Ajabmas, bir kuni sözlab bersa nay. 

Butkul yakson bölgan mamlakat – tanim, 
Balki biroz eriş, bu taşbeh, timsol.
Lekin oçiq ketar közlarim manim,
Yoğiy yölolmagan darvoza misol!

AYOL


Quyoş sizni aylanib ötar,
Çehrangizga közgu tutar oy.
Yulduzlar bor – yölatmas xatar,
Yer – siz uçun tiklangan saroy.

Törtta köylak sizga – tört fasl,
Bari sizga birday yaraşar.
Ohori sal ketsa bittasin,
Ikkinçisi bilan almaşar.

Şamol – sizning yelpiğiçingiz, 
Gul-rayhonlar sizdan böy olar.
Haydasangiz, yetar kuçingiz,
Toğlar – çarçab çökkan tuyalar.

Bari ezgu narsa siz uçun,
Bor mavjudot bilan ahilsiz.
Tuşunmayman, nimaga, neçun
Faqat bir men sizga daxlsiz?

                  * * *

Muhrlanib qolgan yodiga,

Ixtiyorsiz piçirlar behol.

Mahzun boqib öz hayotiga,

Şeʼrim öqib yiğlar bir ayol.

 

Söz töldirar köngil böşliğin,

Ohang qalbni band etar darhol.

Öksiklarning umumqöşiği –

Şeʼrim öqib yiğlaydi ayol.

 

Baxtsiz bölib qoldi bexosdan,

Qöqqis unga yuzlandi zavol.

Izlaganin topib qoğozdan

Şeʼrim öqib yiğladi ayol.

 

Köngil yiğlar, köndirolmayman,

Yozsam – tinçir, boşqasi – malol.

Men-ku, sizni kuldirolmayman,

Yetar öqib yiğlasa ayol.

 

 

Odil Oğa

 1968-yili tuğilgan.

Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning özbek filologiyasida tahsil olgan. “Ilova” nomli şeʼriy töplami  çop etilgan.

 

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.