* * *
Osmon bilan yerning orasi
bunça qisqa, bunçalar qisqa.
yurak bilan dilning orasi
balogardon hamma yumuşga.
kunlar buğdoy donasi kabi
sitiladi ongingda bir-bir.
nozik ekan tunlarning taʼbi,
sirot kabi nozikdir taqdir.
termiladi kökda bitta ruh,
balki uning nomi erur Oy
va öşa ruh beradi şukuh,
şukr, çindan mavjuddir Xudoy.
men bormanki, borliğim tilsim,
tirikligim misli çaqindir.
men bilaman, mehribon ölim
Har nafasim kabi yaqindir.
osmon bilan yerni ayirmoq —
ajratmoqdir bandani Haqdan.
yurak bilan dilni ayirmoq —
ajratişdir etni tirnoqdan.
men yermanmi va yoki osmon —
umr oqib bormoqda sokin.
osmon bölib zamindan pastman,
zamindirman osmonga yaqin.
* * *
Ketmang dedi, uzoq yalindi.
Men özimni soldim lohasga.
Yuragimning yarmi tilindi.
Va özimni taşladim pastga.
Tez orada qaytaman dedim.
Zirqirardi har bitta tolam.
Men öşanda juda yoş edim.
Körinmasdi közimga bolam.
Qaytaman deb söz bering, dedi.
Nimanidir hayqirib aytdim.
Qaytdim,
qaytmoq köp oğir edi.
Men özimni yöqotib qaytdim.
Endi vijdon qiynaydi meni.
Qanday çiqay, axir, bu jardan.
Ne farqim bor ming vaʼda berib.
Uruşdan qaytmagan askardan?
Ketmang dedi, qolsaydim şu tob.
Öylarimning bari havoyi.
Bolam – şeʼrim, yalingan – kitob.
Faqat çorlagandi Navoiy.
* * *
Tuşlarimga kirasiz tinmay –
Şu hayotdan örganganingiz.
Yaşayvering sira öksinmay,
Yolğon – yaxşi körganlaringiz.
Ammo Sizga behad taşakkur,
Menda taqdir gunoh-savobi.
Siz özimdan begona qilib,
Tanitdingiz menga Xudoni.
Gohi şodman, gohida tuşkun,
Umrim uzra nedir yopgansiz!
Menga azob berib kun-u tun
Nima derdim rohat topsangiz.
Aldar ekan köngil ham baʼzan,
Yolğonlarning ustida jamman.
Öz köngliga quloq solib söng
Birinçi pand yegan odamman.
Men bilaman, sizda ham qon dil,
Tuşlarimga kirasiz tinmay.
Xudo, axir, hammadan odil,
Yaşayvering sira öksinmay.
Rosti, Sizni yaxşi köraman,
Axir, siz ham menga köz tikkan.
Ikki olam aro Siz menga
Közmunçoqsiz özi közikkan.
BÖYQIZ HAQIDA ŞEʼR
Tört fasl bu köça menga qadrdon,
Mana, neça yilki sabrimni sinar.
Oddiy somonşuvoq bölgan xonadon
Qişda ham közimga issiq körinar.
Bir kunda ming marta ötaman bundan,
Sababin heç kimga aytmayman dangal.
Xotirjamlik ketar. Har kuni tunda
Bu uy öylarimga soladi çangal.
Har manzilga eltar yaqinroq yöl bor,
Lekin oşiq tersga borganin köring.
Nima qilsin, şu uy qilsa gar xumor,
Nodon oyoğidan horganin köring.
Bahona topilmas oçiqdir darça,
Ne holga tuşyapman kun ötgan sayin?
Öligi bor bir kun yiğlaydi, garçi
Jinnisi bor har kun yiğlaşi tayin.
Axir, tuşayapman mana ne köyga?
Neçun özni bunça qilyapman sayyor.
Heç kimsa sezmaydi, axir, bu uyda
Böyi tandirdan past, böy yetgan qiz bor!
* * *
Dardlarimni içga yutdim hammasini,
Butun umr göyo azob tortgandayman.
Kötarolmay öz aksimning hamlasini,
Iç-içimdan nurab borayotgandayman.
Bilmaysiz-da, menda mayda dardlar emas,
Olamşumul iztiroblar bergan iz bor.
Hayotimda faqatgina gardlar emas,
Olamlarni qamal qilgan bitta qiz bor…
Dard ğaribi, yuz soriği böldim netay,
Es-huşimdan, bor-yöğimdan qilgin judo.
Iç-içimdan nurab borayotganimda,
Iç-içimda meni bunyod ayla, Xudo!
Shavkat ODILJON
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida