* * *
Salomingiz keldi – safolar keldi,
Duolar qilibsiz – gulladi yurak.
Iso nafasiday havolar keldi,
Ey döst, bizga yangi hayot muborak.
Bir şarob içdim-u…
Yo falak!
Kimman?
Yulduzlar kuydirdi oyoqlarimni.
Ey döst!
Muborak deng!
Endi özimman!
Olovga irğitdim bayroqlarimni.
Endi izlamasman na haq-adolat,
“Neçun?” deb özimga etmasman zulm.
Bu manzilga yetdim qalb bilan faqat:
Faqat muhaqqaqdir Hayot va Ölim.
Na-da rutbalar bor – bilmas ahli nafs,
Mukofot emas ul va na-da jazo:
Muhaqqaq, ahli dil to sönggi nafas
Muhabbat jomidan içurlar azob.
Ey döst!
Ayting, meni izlamasinlar,
Ketdim.
U yöllarda endi yurmayman.
Imkonida boğlar şovullab qolgan
Zaminga urilib qaytgan nurdayman.
Darçangiz şaraqlab oçilsa tunlar,
Qörqmang. Oydan sörang. Bilsa ul zora –
Men endi şamolman – uysiz qalandar,
Yöqlik muborakdir, borlik muborak…
Ey döst!
Ikkimizga zorlik muborak!
* * *
Boşimda uçdilar qalandar quşlar,
Arang ilğab qoldim vido sasini.
Yelkaga ridoday solib ketmişlar,
Umrimning eng gözal bitta faslini.
Barglar öynab uçar öng-u sölimda,
Boğlardan nay çalib ötdi şamollar.
Tonglar tumanparda osdi yölimga,
Erinçoq bulutlar qolgaç xayollab.
Borliq yangiladi ranglarin butkul,
Entikib böğzimga tiqildi-ku jon.
Yam-yaşil şovvaday qaynardi orzu,
Xirmon şopiradi, endi-çi, armon.
Novdalar şip-şiydam.
Qarayman mahtal,
Hasratday bir umid solar titroqqa:
Ul qalandar quşlar, balki şu mahal
Sening osmoningdan uçib ötmoqda…
* * *
Oy bu keça negadir qizğiş.
Uyğotadi billur sukunat.
Havoni turtganday şaffof quş,
Tökar, tökar xinorang qorlarni daraxt.
«Gapirma, gapirma. Hammasi yolğon”.
Soyalar gul otar… közim-la varaqlab
Keça uzun qirmiz jimlikka qarab
Şunday deyman içimda har on.
Dunyoning tubiga yetganman, illo,
Şarqiy şamol esar va xulyo oqar
Özimni qurbonday his etmoq yoqar
Bu qanday balodir, bu qanday balo.
Qirmiz şuʼlalarda yarqirar borliq.
Yulduzlar qönganday çaraqlar qorlar.
Soya otgan gullardan horib
Men Seni öylayman hayotni çorlab.
Qiş keçasi xuddi tubi yöq ummon.
Men göyo keçadan bino bölgan xalq.
Poyimda yo Xudo, osmon urar barq,
Peşonamda yulduzlari yulingan bir tong.
* * *
Buvi, buvi! Tuşimga bir quş kirdi.
Huşdan ayri yodimga yo tuş kirdi.
Eski hovli. Yulduz, Quyoş, Oy kirdi.
Tuni bilan şovullagan soy kirdi.
“Payğambarning ön bir öğli bor edi.
Ön biridan Şohyusuf gulzor edi”…
Osmon yaqin. Eski hovli keng edi.
Har yulduzi bir quyoşga teng edi.
“Şohyusufni ovga olib çiqdilar”…
Töxta! Osmon ustimizga yiqilar!
Yetar! Murğak dilim töla zor edi.
Suv zarbidan diydiragan tol edi.
Nahot, qörqmay “böri yedi” desalar?
Şafqatsizmi hamma gözal qissalar?
Eski hovli quduqdanam tor böldi.
Karvon kelmay, ufq uzun dor böldi.
Yoydi – tongning köylaklari ol böldi.
Oh desam, nafaslarim şol böldi…
Men bilaman, buvi, hanuz uyğoqsan.
Suzgan bulut, daryo, tirik tuproqsan.
Gulçanglarni olib uçgan şamolsan.
Suvlar uzra hovurdayin xayolsan.
Yoğolmayin, maʼyus tuşgan tumansan.
Qizğaldoqsan – qir uçinda kulgansan.
Tuni bilan şovullaydi soy hanuz.
Sojidadir navqiron ul Oy hanuz.
Hanuz qissang içindaman… Bağrim çöğ.
Endi “qörqma…” demakka bir Sendek yöq.
Men bilaman, uyğoqdirsan… Gohi dam
Söz deysan-u, ovozing yöq, şafiqam.
Qaçon ohsiz yerlariga yetarman?
Yakuniga yetmay oyo ketarman?
Quş edim-a… Şol ayladi ğussalar.
Qayğulimi hamma gözal qissalar?
SIMMETRIYA
Örtamizda azim bir daryo,
Yulduz kirdi tuşingga bu tun.
Derazangga urildi yaproq,
Uyqusirab xörsinding uzun.
Dunyo moviy xazonlarga ğarq,
Xotiralar gullagan qiyğos.
Daryoning bir qirğoğida Şarq,
Men yoğida botadi quyoş.
Çulğadi bir nomaʼlum quvonç,
Xörsindim-u uyğonib ketdim.
Guldiraklar solardi suron
Daryo uzra betin-betinim.
Derazamga urildi yaproq,
Moviy kölga quladim tuyqus.
Töldirgandi osmonni şundoq
Yonayotgan bir dona yulduz.
ARAFA
Hademay osuda tortadi quyoş,
Zaminni öraydi gulday havolar.
Olis keçalarda bamisli köz yoş
Oqib kelaverar ğamgin navolar.
Olis keçalarda uzoq-uzoqdan
Oy nurida yölga tuşadi kimdir.
Erigan zumradlar oqqan soyloqda
Balki mahzun bölar, çökmaydi köngil.
Ayvondan qaraysan xotirfaromuş:
Tuproqqa tuşgunça öynar xazonlar.
Qaydandir sokinlik, yot bir osoyiş
Ruhingda suzadir moviy oqşomlar.
Har jism şaffofday…
Qaʼda içinda
Köksingga termulib, çekursan iyzo.
Behuda umidlar qiynamas endi.
Boriça anglaysan – ne bölsa dunyo.
Hademay azaliy sokinlik inar.
Munojot aytasan subhi kozib payt.
Köklardan ilohiy bir nafas enar:
“Söragil, söragil… söragil faqat…”
* * *
Bu gavjumda, bozor dunyoda
Sizni qanday topdim, bilmayman.
Şundan beri oq-oydin şomda
Oyning çiltorini çalgayman.
Kezar edim kuz boğlarinda,
Har bitta barg – yöqlikdan çopar.
Dedingizki, qaroqlaringda
Nastarinlar oçilib yotar.
Tirnar edi böğzimni dam-dam
Ovozimning singan qiliçi.
Dedingizki, bazmdir kuz ham,
Barglar – noxin, boğlar – çolğuçi.
Dedingizki, asotirlardan
Tuşib qolgan tuşga öxşaysan.
Qanotingda çopqilar izi,
Afsonaviy quşga öxşaysan.
Birdan oyning yuziga boqib
Dedingizki, qayğurma, kuyma…
Tepamizda yulduzlar yoqib
Suzar edi muazzam kema.
Söng ketdingiz… Öşandan buyon
Ruhim aro uyğotar larza
Bulutlarday uçraşib, bir on
Yetti osmon yorişgan lahza.
Tasodifmi topganim Sizni,
Bu gavjumda röy berdi tilsim:
Qanday tortdi nigohingizni
Mening siyoh çaplangan ismim?
Nodira AFOQOVA
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida