YOĞMUR ÇEÇAKLARI
Uvvos solsa abrlarda
Samoning hur buvaklari,
Oçiladi halqoblarda
Qönğir yoğmur çeçaklari.
Oçiladi qöşa-qöşa,
Taram-taram oçiladi.
Yaproq-yaproq, parça-parça
Tört tomonga soçiladi.
Bul çeçaklar umri qisqa
Kapalakning umri misol.
Kezmay turib yoğmurlarda,
Alarni ham körmoq mahol.
Qönğir yoğmur çeçaklari
Boqmayin nur tolalarga,
Kular halqob uzra sakrab
Öynoqlagan bolalarga.
Kunning kulrang qaboğiga
Ol surmoqqa uringan şom,
Körişmoq-çun çeçaklar-la
Yetti rangdan yöllar salom.
Qönğir yoğmur çeçaklarin
Körmoq uçun kerak toqat.
Inja yoğmur çeçaklarin
Hur lahzalar terar faqat.
SIR IMLOSI
Majnunning javharli xokidan
Sir imlosin ajratib oldim,
Qalbim oynasiga “kuh-kuh”lab
Yozib qöydim uni.
(Şaffof oynalarni xuşlamaydi sir)
Keyin qöllarimni silkidim,
Şamoldan samö darsin olgan
Muqim darvişlar –
Oğoçlar misoli.
Nogoh söz palaxmonidan
Otilgan bir toş
Qalbim oynasiga urilib,
Duv tökildi imlo.
(Uzoq asrolmasdim uni baribir)
Keyin palaxmon egasi
Yeru Osmon aro
Yarqirab turgan harflarni
Ökinç ila qildi talaffuz:
“Ayn, şin, qof…”
XIRGOYI
Yozuğin taʼbiri Kökning yuzunda,
Ikki “şaʼmnoma” bor ikki gözunda,
Darveşlar sujudi pinhon tizinda,
Yor odini eslab qolmasam bölmas.
Tarbiyat etganmiş Qaysni jununi,
Kitobsiz öqilmiş işqni fununi,
Odin sörsam, aytar: “Zamon Majnuni”,
Manam bir Layloya dönmasam bölmas.
Subh domanidan tutmiş çeçaklar,
Oçilmak faslina yetmiş çeçaklar,
Dilga muhrin bosib ketmiş çeçaklar,
Alar talabiga könmasam bölmas.
Netay, köngul otliğ beqaror manda,
Ketsam ham, qolsam ham – ixtiyor manda,
Kim bilar, gohi muz, goh şaror manda –
Otaşdan, gulzordan keçmasam bölmas.
Mayga tölmiş bu kun qismat kosasi,
Falak imo qilar: “Içgin, tozasi!”
Gulman, diydamga jo hasrat ğozasi –
Köklam gulobidan içmasam bölmas.
SALOMNOMA
Şafaqdan rang simirgan
Gullara salom ölsun.
Baxt qadami qirqilgan
Yöllara salom ölsun.
Ruhi osmonni kiygan
Gillara salom ölsun.
Önglar, ham oğdirmagan
Söllara salom ölsun.
U na gözal iftixor –
Hurlara salom ölsun.
(Qulligidan baxtiyor
Qullara salom ölsun.)
Qaltiramay rost yozgan
Qöllara salom ölsun,
Qayğusi quvonçidan
Möllara salom ölsun.
Salom ölsun otaşdan
Uluş olgan dillara,
Erk sözida qayralgan
Tillara salom ölsun.
QIŞLOQ TONGI
Soyalar özini soylarga taşlar,
Daraxtlar köksida hayot yorliği.
Röyo pardasini tortqilay boşlar
Quşlarning sabuhiy baxtiyorligi.
Tunkezar ruhlarni elitar uyqu,
Barglarga munçoqday yoğar faroğat.
Oftoba tubida qolib ketgan suv
Bomdod namozidan içar halovat.
Uylar surur ila Quyoşga tutar
Qarluğoç uy solgan peşayvonini.
Onam loysupada xuşhol silkitar
Çumoli rizqi bor dasturxonini.
SÖZLAR SOĞINÇI
Gunaş, gunaş!
Kuydir közimni!
Öt içinda köray özimni.
Kök, umrimga tarat moviylik,
Yor, dunyodan bir zum soviylik.
Ayo yoğmur, şaffof zöldirsan,
Biz kutgandan toza, möldirsan.
Ayo oğoç, kökarçin baytsan,
Tong, Buyuk Yor jilmaygan paytsan.
Gulnoz MÖMINOVA
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida