Öz yurtimning tuproği…
Yot ellarning boği bilan boğçasi,
Öz yurtingning yantoğiça bölolmas.
Maxtumquli
Özga yurtning
gullar öpgan köçasi.
Dengizlari,
nilufari, ğunçasi.
Daryolari,
yuzlab, minglab neçasi.
Kökni quçgan
möjizasi, barçasi.
Öz yurtimning
tuproğiça bölolmas.
Yot ellarda
Könglim
yaşnab kulolmas.
Garçi uçdim,
yulduzlarning qanotida,
Nasim böldim
soğinçlarning sirotida.
Moviy, alvon
jilvalarga maftun böldim,
Ruh bermadim
ruhsizlarning hayotiga.
Menga heç kim
Öz elimdek bölolmas.
Yot ellarda
könglim yaşnab kulolmas.
Nurlar kördim,
Osmon bilan böylaşgan,
Sirlar kördim
Sinoatdan söylaşgan,
Uçayotgan turnalarni
Tinglasam,
Oşiyonining sevgisidan
Kuylaşgan.
Yot ellarda
könglim yaşnab kulolmas.
Dil dardimni
marvaridlar ololmas.
Yantoqgullar –
bolaligim bayroği,
Xor-u xasi,
ölanlari, yaproği.
Jonga malham
Quşlarining sayroği.
Közlarimga tötiyo
itlarining tirnoği.
Öz yurtimda raqib
Soçim silolmas
Yot ellarda
könglim yaşnab kulolmas.
El hajrini
ğaribalar biladi…
Yurt işqida
sarğayadi söladi…
Kökka boqsam
yuksalaman, ösaman
Nafas olsam
Olamlarim töladi!
Yuragimni
Zeb-u zarlar ololmas,
Yot ellarda
könglim yaşnab kulolmas.
* * *
Sizdan menga nurlar kelar osmon-osmon,
Yuragimda şodliklarim xirmon-xirmon.
Hayotimning maʼnosini topgandayman,
Işq ahlining şarobidan totgandayman.
Ey, qalbimning bu dunyoda yoruğ kuyi,
Balki sizni izlaganman umrim böyi,
Sizni körgan röyolarni, öpib suyib,
Tirikçilik dunyosidan ötgandayman…
Past-u baland köçalarda zor-u sarson,
Ötgan ketgan neçalarga bölib hayron,
Yiğlab ketdi mendan, qança davr-u davron,
Yaşamasdan, bu kunlarni kutgandayman!
Sizni körgan lahzalarim afsonadur,
Ismingizning şuʼlasidan mastonadur,
(Menam dildor, bir söyladim Sultonimga)
Ikki dunyo bu sözlarim yagonadur!
Sizdan menga nurlar kelar osmon-osmon,
Yuragimda şodliklarim xirmon-xirmon.
Hayotimning maʼnosini topgandayman,
Işq ahlining şarobidan totgandayman…
* * *
Ul köngli qattiğdan adaştir meni,
Nuri oşiyonimga gardi tuşmasin…
Sevgisiz sayrdan asragil meni,
Maysalar yölimga mehr töşasin.
Mendan ayro tuşsin nigohi muzlik.
Yölimdan ayrilsin nursiz yöllari.
Öldirsa, öldirar meni hissizlik,
Boğimga kelmasin sovuq yellari
Bir boqsam toşlarni sel qiladurmen,
Uning tun bağrini eritolmadim.
Men axir orzudan yaralgan gulmen,
Dildorlik şavqini his etolmadim.
Ul qahhor qatlidan omonlik bergil,
Dilimda östirgan dunyolar haqqi,
Men faqat ayolmas…
Onaman axir!
Asragil, asralgan xoslaring yangliğ…
Evriliş
Dunyo bilan,
Işim yöq mening.
Dunyo menga qilmaydi karam.
Sukunat va moviylik aro,
Yaşayapman,
Yaşil
va körkam…
Derazamni çertmaydi osmon,
Özim qarab qöyaman gohi.
Borliğimni örtaydi hamon,
Naysonlarning yoşli nigohi…
Köksim töla
Sevgi va orzu
O, kimnidir
soğindim behad…
Çeksizlikda
yaşindek çaqnab,
Intizormi,
Meni kutgan baxt!
Toş yöllardan jimgina ötib,
Yuragimni quçaman
sokin.
Faqat seni,
Bir seni kutdim…
O , tuşundim,
Istiqbol yaqin!
* * *
Közingga tik qarab yaşadim…
Sönmadim,
to sönggi gavharim qadar…
Har neki, uçrasa arzon va nursiz,
Boqmadim
bebahra qolsam-da agar.
Egmadim könglimning qanotlarini,
Har bir siniqlarim qiliçga döndi.
Yoqmadim xiyonat maktublarini…
Zulmat qanday çöksa,
intizor köndim…
Muqaddas va porloq umidim haqqi,
Şunçaki farahga könmadim.
Saharlar ifori kelarkan toki,
Toki falaklarga yetarkan dodim!
Ötkinçi nigohlar öyingohida,
Makkor tilsimlarni yeçib taşladim.
Yuksalib ketaman, yoniş çoğida…
Közinga tik qarab yaşadim
Qismat!
* * *
Közlarimni kökdan uzib
Qarasam,
Kuz kelib, zaʼfaron bölibdi barglar.
Soçlarimni jaranglatib tarasam,
Şuurim qaʼrida uyğondi zarblar.
Sariq rang olamni etmoqda işğol,
Sarğaygani yöqdir yaşil hislarim!
Hali sarğaymadi umidim rasmi,
Tuğilgani yöqdir kunday qizlarim…
Ozoda BEKMURODOVA
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida