TUShLARINGGA KIRIB
BORSAM SeZDIRMAY
Bulutlar tarqasin közingizdan jim,
Xurkib sabotingiz metin bastidan.
Vaqt yetdi,
Uyğoning qondoş toğlarim,
Qözğoling asrlar silsilasidan.
Toşga aylanmadim hali batamom,
Demak,
Men tirikman,
Jismim dolğada.
Qarang, höv qoyalar ösmoqda hamon,
Endi örningizdan turing, oğalar!
Neça yil qaqşatdi zoğlar davrasi,
Neça bor tilimni öksib tişladim?
Qon yutib izladim sizni,
Ta’masiz
aziz daryolarim,
yelkadoşlarim.
Qança kunlar keçdim tentib, sarsari,
Aslo topolmadim bu qöşin tengin!
Uyğoning,
Bobomning çöng laşkarlari,
Axir qoşingizga keldim
boş egib…
* * *
Muddat bor – zamonga daxl qilmagan,
Nur bordir – tegmagan birorta manglay.
Voqe bor – heç bir zot köra bilmagan,
Heç kimning boşini çertmagan anglam.
Sabil koinotda azim safar bor,
Çarxfalak kaftidan oqar tamaddun.
Toş kabi yöllaraga muk tuşar asror,
Irmoqlar amallab ötar qamaldan.
Parilar pinjida mujdalar yaşnar,
Qanotlar ostida avom bor gavjum.
Tasavvurdan nari çeksizlik yaşar,
Devorlar ortida bir qudrat mavjud.
Öz örnin topadi omonat anjom,
Ketarmiz asta bu göşani taşlab.
Biroq döst-u duşman bordir har qaçon,
Sening ham, mening ham qonimga taşna…
* * *
Ruhim panoh bilsa yurak qa’ringni,
Hayyomning jomida tölğongandek may.
Çöçitib yubormay kipriklaringni,
Tuşlaringga kirib borsam sezdirmay.
Yaşasam umrimni soçingga burkab,
Öylaring rangida bexuş qarisam.
Qoyalar kunjidan bir kaft suv tarab,
Horğin quşlaringga tutsam, fariştam!
Könglingga çuqqurroq yetganim sayin,
Xotirjam dunyodan voz keçib kulsang.
Mehr-la jonimni olsa Azroyil,
Sening xayollaring şaklida ölsam!
Tayyorman, bu tunda işqingni kuylab
Nigohing tubida uyğonsam basir.
Roziman,
Qismatim bir nafas siylab
Közlaring rangida bitsa Musavvir…
Muhammad Siddiq
1999-yilda tuğilgan.
Özbekiston davlat sanʼat va madaniyat instituti talabasi
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida