Masofa
Yoningga şoşardim kunda, kunora,
Közingga termilgim kelardi bot-bot.
Birga yaşar edik sevinç, mung aro,
Göyoki ayrilsak, tugardi hayot.
Ğişt kabi terilgan kunlardan devor
Tikladimi usta qismat böş joyda –
Haftada körişa boşladik bir bor,
Körişa boşladik söngra bir – oyda.
Fasllar almaşdi quvnoq va maʼyus,
Mavsumlar özgardi mağzi töq va puç.
Nihoyat, zorlanib keldik yuzma-yuz,
Taqdir bizni yilda bir bor qildi duç.
Parranda, darranda şakliga kirib,
Hijron yukin tortdi söng neça muçal.
Qanotli hislarga uzoq tikilib,
Sezdik, sevgimiz ham samoga uçar.
Holimizga hayron döst-da, duşman-da:
Neçun torlik qildi bizga bu olam?
Uçraşa boşladik keyin tuşlarda,
Söngra… tark ayladi bizni tuşlar ham.
Eski taqvim uzra umr sarğarib,
Buzuq soat içra ğoyib böldi vaqt.
Huvillagan qalbga siğmasdan ğarib,
Zamon-u makonsiz qoldi yetim Baxt.
Tiriklik ermakka aylandi nafsiz,
Xotira lavhini qopladi ğubor.
Isming nima edi – unutdim, afsus,
Ismim nima – bilsang, eslatib yubor…
Yomğirsöz
Nogahon qaydadir saçrasa uçqun,
Kaftida suv olib çopguvçilar bor.
Kimlardir dunyoga öt qöymoq uçun
Dözaxdan çöğ olib çiqişga tayyor.
Kimdir yonğin çoği bölgaydir qalqon,
Öylanmas, yongaymi yo qolgay tirik.
Kimdir huzur qilar – kuysa köproq jon,
Çaqaloqlar bölsa xas, tutantiriq.
Kimningdir kul bölsa boşpana-uyi,
Qovrilib, dod solib tutguvsi motam.
Kimdir hiringlaydi – nayrangdir öyi,
Olovga yoğ sepib qoçar damodam.
Ey odam, bunçalar bölma sodda, göl,
Gugurtçöp kaslar bor – yoqmoq tutumi.
Zimdan orzu qilar: yonsa quruq-höl,
Közlarni açitsa fitna tutuni.
Yoğiyga yoqmas heç öktam savlating,
Çaqin çiqarsam der toşga urib toş.
Birodar, bekordir boylik-sarvating,
Osuda yostiqqa qöyolmasang boş.
Öt purkab özingdan olajak öçin
Içingda uyğongan ğazab – ajdaho.
Lahzalik tinçlikni tiklamoq uçun
Asrlar jizğanak bölgaydir goho.
Tafakkur qasrida vatan tut sobit,
Imon tuğin qada köngil qalʼangga.
Toblangan ruhingni aylagil sovut –
Joningga çirmaşsa sovuq alanga.
Olamni yoritmoq uçun yonsang – yon,
Lek ötin bölmagin yot gulxanida.
Ötparast siyrating bölsin namoyon
Muzyurak yov dilga suqilganida…
Döstning uyi yonsa tölğonadi döst,
Uyğongan bulutday qözğolib keldim.
Sözning otaşini öçirgaydir söz,
Najotkor yomğirday söz olib keldim.
Qurdoşim, qayğungga eşman şu asno,
Döst döstga könglini neçun yormasin?!
Qalb-u öçoğingda öt bölsin, ammo
Gul tukkan boğlaring aslo yonmasin!
Uruş daraxti
Tanklar örmalaydi purkab zimiston,
Töplar sapçib tuşar –
Dahşatli körik.
Mudhiş manzaraga qilgança isyon,
Uruş maydonida gulladi örik.
Garçi xatarlidir gullaş bu çoğlar,
Tikanakka töla boğlar quçoği.
Arimas, boş uzra uçar uçoqlar,
Bol emas, taşirlar olovli oğu.
Oppoq libos kiygan hamşira misol
Tik turar yarador askar oldida.
U – kuyib, kul bölgan onaga timsol,
Soçlari oqarib ketgan volida.
U – oqiş muşak yo bahaybat varrak,
(Bolalarga panoh, axir, yer tagi)
Uruş maydonida gullagan daraxt –
Noyob taşbeh kabi… siyqa şeʼrdagi.
Yana qilmoq mumkin nelarga qiyos?
Har qanday tamsildan rangin, boyroqdir.
Bu daraxt – alamdan gullagan qiyğos –
Ona Yer kötargan oppoq bayroqdir…
Yaşil xavotir
Bu qanday zil havodir,
Yuragim ezilmoqda.
Çulğar yaşil xavotir –
Daraxtlar kesilmoqda!
Garçi köp köçat ekkan:
Maslagi – savob, maʼni,
Bu dunyoda möl ekan
Daraxtlarning duşmani.
Kesilmoqda kun sayin
Çin döst-u çin yorlarim –
Tiynati oppoq qayin,
Azamat çinorlarim.
Qarsillaydi dod solib,
Yiqilarkan yuztuban.
Qarsak çalar yov ğolib,
Kular hissiz ustidan.
Şafqat qilmaydi zarra,
Har bargini narxlaydi.
Bir qöli qayrar arra,
Biri bolta çarxlaydi.
Möltiraydi har oğoç,
Suyançiq, keraklarim.
Joni qattiq qayrağoç,
Navrasta teraklarim.
Ildizlari zirqirab,
Tars sinadi şoxlari.
Közyoşlari tirqirab,
Tözğir aççiq ohlari.
Na qilsin, vatan – boğda
Sobit yaşar-u, qular.
Xatar yoprilgan çoğda
Bizday qoçolmas ular.
Najot tilab qaragay,
Besas, tili lollarim.
Nayzaday tik qarağay,
Sokin sambit tollarim.
Xoli hirs-u tamadan,
Xolis soçar sof havo.
Birorta mahkamada
Bizga oçmaslar daʼvo.
Novdasin qalam qilib,
Yaproğiga yozmas arz.
Ketsak-da bağrin tilib,
Bedodlikdan berib dars.
Tözonlar quturgan dam
Deydi: “Zamin suyasin!”
Pinjiga bosar mahkam
Polaponlar uyasin.
Mehrini töka-töka,
Dilimni topdi manim –
Jonimga jondoş jöka,
Eldoş bölgan emanim.
Garçi borliği – toqat,
Ökinçi sezilmoqda.
Döstlar, qanday qabohat,
Daraxtlar kesilmoqda!
Tun qöyniga biqingan
Kaslar kesmoqda, köring.
Tiralgan biqiniga
Dastlar kesmoqda, köring.
Oldimizda ikki yöl:
Yo gulboğni qöriymiz,
Yo şahrimiz bölgay çöl,
Biz ham bir kun quriymiz.
Burqsib qora tutunlar,
Topilmas toza nafas.
Temir, beton ustunlar
Bölgay dahşatli qafas…
Olam asli katta boğ,
Döstlar, biz ham daraxtmiz.
Ular bağrin bossa doğ,
Biz-da bejon, karaxtmiz.
Öttizga kirmay behol,
Kökyötaldan bezmaylik.
Qadamasdan bir nihol,
Bir butoqni kesmaylik.
Boş kentni bosmas oğu,
Yaşnagay hududlarim –
Bölsa bobo yonğoğ-u,
Qalqon ena tutlarim.
Ular ham inson kabi
Mehrimizni tuyadi.
Buzilmasa jips safi,
Yakdil bölib suyadi.
Duo qilgaylar bot-bot:
“Köksini tiğ tilmasin,
Mangu bölsin barhayot –
Odamlar kesilmasin!”
Nodir JONUZOQ
1976-yili tuğilgan.
Samarqand davlat universitetining
özbek filologiyasi fakultetini tamomlagan.
“Tomçilar”, “Sizni sevar edim”, “Mehribonim” nomli şeʼriy töplamlari çop etilgan.
2022/4
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida