Bola emizayotgan ayol
Manglayida xuşbaxtlik tuği,
Xudolarning kiradi suqi,
Nigohida muhabbat ufqi,
Bola emizayotgan ayolning.
Jon oyati aytgan allasi,
Ijobatdir har bir duosi,
Bek, sultondir unga bolasi
Bola emizayotgan ayolning.
Ön gulining gullar töqqizi,
Yöq armoni, yöqdir qayğusi,
Dargohiga yetadi tizi
Bola emizayotgan ayolning.
Quçoğida gullaydi jannat,
Fariştalar siğingan xilqat,
Joynamozsiz qilar ibodat –
Bola emizayotgan bu ayol.
Sevilmoqlik uçun…
Sevilmoqlik uçun keldik dunyoga,
Işq ötin böloyin öçoqlaringga.
Bizni yaratgandir qodir xudoyim,
Işqning baland dori, sirtmoqlariga.
Bu dunyo tuzoqdir, faryod na hojat,
Tuşganmiz faqat işq tuzoqlariga.
Işq magar jahannam bölsa, çorlagin,
Jannat qolib, kirgum dözaxlariga.
Işq deya qiyomat qadar borurmiz,
Gunohimiz işq, deb söroqlariga.
Işqimiz xudoyi, qurbonliq asli,
Jonimiz tikilgan bayroqlariga.
Bizni işq mulkiga hukm etsin xudo,
Surgun qilsin abad qiynoqlariga.
Onagul, tökilsak qatra nur bölib,
Аzal sarkotibin siyohlariga.
Yoğoç oyoq
Otam könglidagi
Dard bilan ösdim,
Ergaşib
Goh qöltiqtayoqlariga.
Qulunday çopolmay
Dilim öksidi,
Termulgança
Yoğoç oyoqlariga.
Qadamida
Poşna izimas, hayhot,
Ortidan tuproqlar
Tözğimas, hayhot.
Borar yuragimda
Janglar quyuni,
Tizimmas, otajon,
Böğzimgaça dod!
Töq…Töq…Töq…Töq!
Dodlar köksim teşadir…
Kökayimda anduh
öti ösadir.
Otamning dodimas,
bu sening oğir
Dunyoga savoling,
dunyoga qasddir!
Quçoqlayin desam
Qöllaringiz yöq,
Boş urayin desam
Tizzalaringiz.
Közingiz tubida
Yonar laxça çöğ,
Dunyoni yiqitar
Ğussalaringiz.
– Mendan oldin ketma!
Xor bölmay asti,
Gödakday yolborar
Onam boyaqiş.
Könglin yamab ötdi
Yarimjon juftin,
Köziga termulib
Muşfiğim yoz, qiş.
Otam ketdi
Közlaridan qon sirqib,
Xotiralar ötmas
Piçoqda qirqib.
Ketdi yarim jon-u
Butun dard bilan,
Tobutda jismimas,
Ğam bordi qalqib.
– Otang çaqiryapti!
Qaddin tutdi tik,
Yasanib-tarandi
Hayhot volidam.
– Sizlardan roziman!
Sizdan könglim töq!
Men köproq
Otangga kerakman, bolam!
Tuşlarimga kirar
Qiblagohlarim,
Dodlar közlarimdan
Oqaverar duv.
– Keling, yuvib qöyay,
Suyanaqoling.
Yoğoç oyoğiga
Quyib turar suv.
Bu ğamga odammas
Tuproq çidarkan,
Soqov, gung
Bölmoqni qilarkan udda.
Yurakka ekilgan
Ğamlar gullarkan,
Çökaman
Ohimdan çiqqan bu dudga.
Dardlar ulğaytirdi,
Dardlar suyadi,
Odam ölmas ekan
Ğam-u firoqdan.
Közlarimni yumsam
Qaqşab ketadi,
Bolaligim çopar
Yoğoç oyoqda.
Bolalik. adabiyot darsi
Keç qiş. Maktab…
Tölib ketgan jom.
Eski tomdan ötadi çakka.
Butun sinf mixlangan göyo,
Qöllarini qöygan iyakka.
Ö, bolalar yuragi ortiq
Kötararmi zulm, munglarni?
Kipriklarda qayğular qalqib,
Tinglaşadi “Ötgan kunlar”ni.
Eşitilmas çak-çaki ğamning,
O, yuraklar töxtagan taqqa.
Аdabiyot muallimining
Tovuşidan özga quloqqa.
Örtada şam va qonliğ yurak,
Işq eriydi.
– Unutmaysizmi?
Otga qamçi bosar Otabek,
Jonga qamçi uradi zulm.
Kumuş öldi!
Qon qusdi, ohkim!
Sözlar ingrar… bözlar çirqirab.
Kim ökrar, kim yiğlaydi yum-yum,
Va partalar yuborar höngrab.
Peçka öçgan.
Lovullar sinf.
Dildiratar sovuqni bu hol.
Şiqirlaydi buzilgan qulf,
Taşqarida izillar şamol.
Tiriladi qalbda şu nafas,
Tomirda dard, işqni uyğotib.
Va bolalik tugar, beuvvos
Öz-özini yurakka otib.
Xörsinadi bolalar beun.
Dars tugagan.
Qözğolmas heç kim…
Yuraklardan sirğalganiça
Sassiz çiqib ketgan muallim!
Tuş
– Şeʼr sotaman!
Şeʼr olasizmi?
Fursat yaqin,
ketmoğim tayin.
Dunyo, menga bunday qarama,
Devonaga qaragandayin.
Sönggi şeʼrim sönggi kunimday,
Dunyo birpas qöyvorma yoqam.
Kemam jönab ketmoqlikka şay,
Hamyonimda yöq hatto çaqam.
Oğaynilar, şu şeʼrni oling,
Ketmagaysiz öqib pinakka.
Heç bölmasa almaşa qoling,
Аlmaşaman toza yurakka.
Jon boriça hayqiraman, hey!
Şeʼr sotaman!
Bormi xaridor?!
Miyiğida kular, karmi-ye,
Körmaganga oladi bozor.
Közi oç,
Öç ğiybatga.
Riyo –
Qoq köksimda turar poşnasi.
Bozoringdan örguldim, dunyo,
Xaridorgir şeʼrdan boşqasi.
Qaytsam,
Şoir bölib qaytmayman!
Kazzob dunyo, içaman qasam.
Tangrim, menga nega söz berding,
Bitta şeʼrim ötkazolmasam?!
Şoirman-u, bitta şeʼr yozdim,
Bu – yuragim, qandoq sotaman!
Uzolmadim vatandan qarzim,
Oh qaʼrida qandoq yotaman?!
Mening uçun, qöy, avf sörama,
Safar yaqin, ketmoğim tayin.
Dunyo, menga bunday qarama,
Devonaga qaragandayin!
Sözning ustidа turаr…
Kim aytar bu çarxi dun hökiz ustida turar,
Kim aytarki, tafakkur, tamiz ustida turar,
Haqning dastida olam, zarra iştibohim yöq,
Oh tortsam ikki dunyo sözning ustida turar.
Gahi zil dardi yançib, dil ustida turganday,
Böğzida faryod dodi til ustida turganday,
Аyo çarxi kajraftor qil ustida turganday,
Ikki quloç tuproğ-u bözning ustida turar.
Köngilgamas, ming qöyli boylariga çopdik biz,
Mungliğgamas, zörlarga zarbof çopon yopdik biz,
Muttahamni pir tutib, darvozasin qoqdik biz,
Аyo baxt, bir kaft halol tuzning ustida turar.
Bu jon qalqib turibdi Vaqtning kamonida,
Аyirmasin iymondan umrimiz poyonida,
Ö, haqning qadahidan tökil işq tuğyonida,
Dunyo işqqa çökilgan tizning ustida turar.
Аyo döst, yuragimga uvlab kirar xavotir,
Toşlarni muştlab-muştlab daryolar ketayotir,
Işq ketgan yuraklardan çakkalar ötayotir,
Bu dunyo qalqib, göyo muzning ustida turar.
Jonimning ustidadir, vatan, nomus-şarafing,
Iymonning ustunidir avliyo-yu salafing,
Közimga tötiyodir har çöping, har tarafing,
Özbekiston, jannatim, közning ustida turar.
Аyo ogohsan, umr kunbotarga oğganda,
Bir tuşdek ekan dunyo, ötar kiprik qoqqanda,
Döstlari közin oçib atrofiga boqqanda,
Onagul ketar yölda – kuzning ustida turar.
Oh tortsam ikki dunyo sözning ustida turar…
Enaxon SIDDIQOVА,
Özbekiston xalq şoiri
1954-yili tuğilgan. Farğona davlat universitetining filologiya fakultetini tugatgan. Şoiraning “Qoraköz turnalar”, “Sumanbar nasim”, “Köngil ufqlari”, “Işq ifori” şeʼriy töplamlari, “Sirli tun faryodi” hikoyalar majmuasi, “Qizoyimlarga kelinlik saboqlari”, “Tibbiyot fidoyilari”, “Xaloskorlik”, “Eʼzozli ayollar” kabi publitsistik asarlari naşr etilgan.
2022/8
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida