Daraxtlar
Sizning davrangizga yöq menda bardoş,
Soppa-soğ köringan karlar, karaxtlar.
Men özimga topdim yangi suhbatdoş,
Hasratim tinglaydi endi daraxtlar.
Ha, ular jimgina osgança quloq
Gohida şovqinsiz tebranib qöyar.
“Yelkadoş” döstginam, ahvolimga boq,
Yiqilsang, daraxtlar beminnat suyar.
Daraxtlar quyoşga intilib ösgan,
Marra qilib olgan nurni, ziyoni.
U taşlab ketmoqçi bölayotgandek
Odamlari sulloh, ablah dunyoni.
Uning xayollari kökka yetadir,
Yulduzlar saylida yuradi xuşhol.
O, maşʼum ötmişim taʼqib etadir,
– Men ketdim, yulduzim, xayr, yaxşi qol…
Daraxtlar – suhbati oromijonlar,
Taskin axtarurman sizdan, ehtimol.
Boşimda tegirmon aylangan onlar
Bir sizga yukindim, qildim dardihol.
Xörsindim, oh urdim va şunda sizning
Angladim taşvişli titroğingizni.
Men uçun har kuzda bandidan uzib
Közyoşdek tökdingiz yaproğingizni.
Daraxtlar – suhbati oromijonlar…
Tuş
Har keç tuşlarim alağda-jalağda,
Bosliqib har yonga yugurib, yelib,
Goho çöğ ustida yalang oyoqda
Öyinga tuşaman maydonga kelib.
Goho bir xatodan to tongga dovur
Tuşimda ham uzoq çekaman afsus.
Yuragim, barini şamolga sovur,
Demoqqa bir lahza topilmaydi söz.
Goh tanam tor kelgan okopçalarda
Ayovsiz ezğilab ötadi tankçi.
Yuragim tortilar likopçalarda,
Dodlab uyğonaman, qölimda sançqi!
Umrimda heç qaçon körmagan ğaşlik,
Qalbim his etmagan qop-qora qayğu,
Yaşab ötilmagan qariya yoşlik –
Ortimdan şamoldek quvlaydi: ğuv-ğuv…
Meni taʼqib etar şu zayl tuşlar,
Har tongda jiqqa höl körpa-yostiğim.
Agar bor bölsangiz, xabarçi quşlar,
Işoramdan taning, anglang tasdiğim.
Heç kim boş suqmagay tanlov işimga,
Besöroq kelaver, tortmagin mulzam.
Kimlar va nimalar kirgan tuşimga
Nega sen kirmaysan, axir, azizam?
Keldim
Osmon közyoşini yaşirmagan keç,
Vaʼdaboz yulduzlar bölganda mulzam,
Tunim ğamga botdi – qololmadim heç,
Men sening qoşingga keldim, azizam.
Bu yöllar meni goh olovga otdi,
Közyoşing asradi, közyoşing – zam-zam.
Közingda tong otib, söngra kun botdi,
Men sening qoşingga keldim, azizam.
Gullagan boğlarda sarobni kördim,
Dengizga botirdim – tölmadi közam.
Aksimda bir holi xarobni kördim,
Men sening qoşingga keldim, azizam.
Kelgunça ming marta adaşganim bor,
Yaltiroq yöllarda oyoğim toygan.
Malaklar qölimga may tutib makkor,
Xuddi tovusdayin qanotin yoygan.
Ammo ular aytgan qöşiqlar zinhor
Könglimga kirmayin sob bölgan sazam.
Umrimning boğlari sarğaygan bahor,
Men sening qoşingga keldim, azizam.
Oxir keldim… Mana, eşigingdaman,
Qönğiroq tugmasi – asrlik fursat!
Azizam, ranjima, gunohkoringman,
Adaşgan itingga muruvvat körsat.
Yomğirni sevasan…
Yomğirni sevasan haddan ziyoda,
Tomçilar kuy çalar – raqsingga oşiq.
Ohangdan mast bölgan bedor dunyoda
Könglingga siğmaydi boşqa bir qöşiq.
Yomğir bölib senga yoğmoqçi böldim,
Soçingdan sirğalib yerga tuşsam-da.
Axir bulutlardek hasratga töldim,
Hasrating böy çözdi bugun jussamda.
Senga borar yölda bekatlar aro
Soğinçlar, ökinçlar, ğamlar soçilgay.
Avtolar bir bölib qilar mojaro,
Boşi berk köçalar qaçon oçilgay?
Ayt özing, xohişing bildirgin menga,
Uyalsang, jimgina bergin işora.
Yoki bulut bilan döstlaşib senga
Yomğir yuboraymi kunda, kunora?
Köngilni qöya tur, yetmaydi közim,
Işq – azob, aqlimga oğolmay qoldim.
Bulutdek qoraydim, guldirab sözim,
Netay, yomğir bölib yoğolmay qoldim.
Azobim ortgaydir garçi baxt kelsa,
Sevgisiz, soğinçsiz, sensiz dunyoda.
Yondim, çaqmoq bölib yondim, sen esa…
Yomğirni sevasan haddan ziyoda.
Endi azobingdan qutqargin meni,
Ufqi yöq tomonlar sari uloqtir.
Eng sönggi hukmingga mahtalman bugun
Ketiş tole bölsa, qoliş firoqdir.
Bir kuni çorlasang va yoki kelsang,
Dallidek esimdan oğişimni kör.
Şunda gumbur-gumbur noğora çalib,
Şunda yomğir bölib yoğişimni kör!
***
(Çingiz Aytmatovning “Sohil yoqalab çopayotgan Olapar” qissasini öqib)
Çayqalib boryapman tölqinlar aro,
Dengizda oq bulut – manzil yöqolgan.
Mening ham qayiğim bir motamsaro,
Mening ham osmonim yulduzsiz qolgan.
Unutib qöydim men taşnaligimni,
Sening izlaringdan suzib boraman.
Kirisk, qabul et oşnaligimni,
Dardingni iç-içdan sezib boraman.
Mana men boryapman, çidagin piça,
Yetsam, otangni ham saqlab qolamiz.
Milxunga ayt: kutsin men borgunimça,
Ovçilik nomini oqlab qolamiz.
Oqsoqol Örxonning tamakisini
Çaqmoqning ötida tutatamizmi?
Axir men sezyapman Yerning isini,
Safarni şu yerda tugatamizmi?
Umiding sönmasin, kuçli böl, oşna,
Özingni saqlagin telbaliklardan.
Bizni kutayotir buloqlar – taşna,
Umbaloq oşamiz tepaliklardan.
…Oving yurişmadi, ovulingga qayt,
Oçiq yaralaring endi kim yopar?
Biz keldik, eng mungli qöşiğingni ayt,
Sohilda intizor turgan Olapar.
Islomjon QÖÇQOROV
1993-yili Samarqand viloyatida tuğilgan.
Özbekiston davlat jahon tillari universitetining Xalqaro jurnalistika fakultetida tahsil olgan.
“Seni izlayman” nomli kitobi naşr etilgan. “Kelajak bunyodkori” medali sohibi.
“Yoşlik” / 2026 / 9
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida