Osiyo
Men – Osiyo. Şarqman. Ilk Odam
Menda sevdi jufti Havvoni.
Eʼtiqodni örgandi olam,
Menda tanib ilk bor Xudoni.
Men osmonni içimga yutdim,
Quyoş kezar tomirlarimda.
Ilk alifbo, ilk harfni bitdim
Bobilonu Somirlarimda.
Bu dunyoning tamadduniga
Oltin ğiştni qöydim men komron,
Asrlarning baxtli kuniga
Yetsin deya umidvor inson.
Yaşamoqning sirlarini goh
Bayon etib tarixlarimda,
Qitʼalarning kirlarini goh
Tozaladim ariqlarimda.
Suv içganlar mendan yutoqib,
Loyqalatdi buloqlarimni!
Öşanda ham daryodek oqib,
Gulga kömdim qirğoqlarimni!
Men to hanuz kuçga töluğman,
Gangitolmas mayda iğvolar.
Men soddaman. Lekin uluğman:
Bağrimdadir sirli dunyolar!
Men – Osiyo. Şarqman. Ilk Odam
Menda sevdi jufti Havvoni.
Eʼtiqodni örgandi olam,
Menda tanib ilk bor Xudoni.
* * *
Şomu saharlarda yurtimni kezdim,
Erkin şamollarga oşno tutinib.
Özimni baxtiyor boyçeçak sezdim,
Bahorning işqida qorlardan unib.
Şomu saharlarda qöşiq töqidim,
Ohangga aylansin dedim bu jahon.
Şomda ilk yulduzni sözdek öqidim,
Saharda sheʼrimdan uyğondi osmon.
Şomu saharlarda tomçi şabnamga
Olamning közgusi deya qaradim.
Şomda işondim-u Yoruğ Odamga,
Saharda zaminga nurdek yaradim.
Anna Axmatova
Gözal qizça izlab aslini,
Bu dunyoni tutdi savolga
Va yurakning soldi rasmini
Daraxtlaru daryo, şamolga.
Kelmay turib hali navbahor,
Nastarinning gulidek toşdi.
Bölmasa ham işqda baxtiyor,
Odamlarga sevgi ulaşdi.
Unga boqib osmon qoldi lol:
Yerda ekan eng yoruğ yulduz!
Kuylab qöndi daraxtga şamol,
Daryo bilan öynab oqdi muz…
Çaqnar ekan uning ilhomi,
Hayrat içra olam suqlandi.
Söng nurlarga işongan nomi
Abadiyat içra yöqlandi.
Kitobini uning varaqlab,
Şoirlikdan tuyasan ğurur.
Har oçganda kundek yaraqlab,
Çiqib kelar mardona umr.
Çiqib kelar Uluğvor Alam –
Azoblarning baxtli kelini,
Bardoşini alqab Xudo ham,
Unga berdi bulbul tilini.
U askarday öpdi tiz çökib,
Şeʼriyatning qutluğ tuğini.
Bor qörini sözlarga tökib,
Lovillatdi Puşkin çöğini.
* * *
Meni aldab ketdi rangin gulzorlar,
Jöşqin bulbullar ham jöşmay qöydilar.
Yaşaşga intilgan asriy çinorlar
Jonini körsatib, tanin öydilar.
Barglaru tomirning oraliğida
Buraldi daraxt deb atalgan hayot.
Yaproqning manglayi qoraligidan
Yerga kirib ketdi ildiz degan dod.
Bahordan ham boşqa fasl köp – bildim,
Yellardan izğirin bölganda paydo.
Keçagi çeçaklar bugun çöp – bildim,
Ustimdan kulganda turlangan dunyo.
Baribir, goh sovib, gohida ilib,
Ranglarga bepisand boqib yaşayman.
Har kuni quyoşni lolajon qilib,
Toğlar çakkasiga taqib yaşayman.
* * *
Uzoqqa bormadi baxt unça,
Ğanimlar oraga tuşdi-ku!
“Hammasi dunyoda vaqtinça,
Vaʼda ham şoxdagi quşdek-ku!” –
Şu taxlit ovutib özni biz,
Kiramiz çorlarkan göşanga.
Örgana boşlaydi közimiz
Töşakni töldirgan yoş tanga.
Könikib ketamiz oxir biz
Deb: “Dunyo biri kam, tantiq-da!”
Zuhroni unutgan Tohirmiz:
Bemalol uxlaymiz sandiqda.
Sonet
Men nozik belingga qöl uzatgan çoğ
Beş panja şaklini oldi yuragim,
Törğayga aylanib, keldi sayragim,
Sözlardan yuz burdi titragan dudoq.
Yaqinlab kelgandek böldi eng yiroq
Köhi Qof tomonda qolgan ertagim.
Erkalab deding-u menga: “Tentagim!” –
Ön sakkiz bahorga töldi bu quçoq.
Bösalar oldim-u, tikildim yonib,
Söng yumdim közimni lazzatdan bir dam –
Topdim-u yöqotdim yana özimni.
Topşirdim borimni senga inonib,
Faqat olib qoldim umrbod, erkam,
Seni kuylaş uçun çanqovuzimni.
Maʼruf Jalilning
“Saylanma” kitobiga yozuv
Sen faqat söz yiğding, mol-mulk yiğmading,
Söz uzra boş egding, goho yiğlading,
Bu dunyo tor ekan, lekin, döstginam:
Sözlaring siğdi-yu, özing siğmading.
Muhammad Rahmon
Gözal şoir edi Muhammad Rahmon,
Gözal inson edi Muhammad Rahmon,
Osmonlar qöymasdan olib ketdilar,
Gözal osmon edi Muhammad Rahmon.
* * *
Abdullohlar juda köp ötgan
Bu dunyoda men ham Abdulloh.
Ular meni işonib kutgan,
Men ulardan qarzdorman, Alloh!
Jangnomadir ular hayoti,
Matonatga ism har biri.
Botinida qolgan faryodi
Bu olamda sirlarning siri.
Ular tutdi buyuk köksini
Yurtu iymon himoyasiga.
Hatto tarix boqar öksinib
Keçmişlarning hikoyasiga.
Taʼqiblaru surgunu zindon…
Erkka taşna tillar çöğlandi.
Hayhot, ular tuğilgan zamon
Qora miltiq zimdan öqlandi.
Zulmat tunda tiğlar qayraldi, –
Hukm ahlining farmoni bajo.
Söz tovuşdan, evoh, ayrildi,
Jim yiğladi har bitta hijo.
Toptab ötdi nasru nazmini
Goho etik, gohida tuyoq –
Yodga çizar ular rasmini
Fojiadan qorilgan böyoq.
Yillar oşib, asrlar oşib,
Tikiladi menga ul közlar
Va çiqar-u qalbimdan toshib,
Yorib taşlar qalamni sözlar.
Örtanadi içu taşlarim,
Yiğlay boşlar, şeʼrga tomgan yoş…
Siz tinç yoting, men, adaşlarim,
Siz uçun ham kötarganman boş!
Abdulla ŞER
1943-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Köklam tabassumi”, “Yonayotgan yöl”, “Yomğirlar oralab”, “Gul yillar, bulbul yillar” kabi şeʼriy töplamlari naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida