14 daqiqada öqiladi

368 marta körilgan

Beşik. Hikoya

Manzura Abdullayeva

– Ismatvoy, hoy Ismatvoy!

Tongda köça tomondan kelgan çaqiriq beşiksoz ustaga odatdagidek yoqimli eşitilmadi. Şoşib ovoz beriş örniga uy içidagi divanda biqinib yotganiça boşidan çoyşabni sidirib, közlarini arang oçdi. Çuqur ufladi. Yuragi siqildi. Yana yuzlarini yopib, yonboşiga ağdarildi. Aksiga olganday tağin kimningdir  tovuşi quloğiga çalindi. Bu gal erkakniki emas, ayolniki edi.

– Kelinpoşşa-yu, hu-v-v, kelinpoşşa!

“Kelinpoşşa emiş, qanaqasiga kelinpoşşa, bizning oilamizda şörpeşonalar yaşaydi, kelinpoşşasi yetti yilki, erini atigi bittagina gödakning yiğisiga zor ötkazib, öziniyam quvontirolmayotgan ojiza-ku, – ğöldiradi u erinibgina kerişarkan. – Toqatim toqlandi, özimga beşik nasib qilmadimi, böldi endi boşqagayam sira-sira yasamayman, ölsam ölamanki, ustaxonamning ostonasidan heç kimni içkariga hatlatmayman”.

Usta erinibgina taşqari çiqdi. Şarpasi sezildimi, köça darvozasi ortida kimdir tomoq qirib, yötalib qöydi. U noqulay ahvolga tuşdi. Axir yöqlab kelganni mahtal qiliş hurmatsizlik-da. “Hozir” degança işkom ostidagi ariqçaga apil-tapil yuzini yuvdi. Ayvon ustuniga iliğliq soçiqqa artindi. Söng ildamlab borib, darvozaning kiçik tabaqasini tortdi. Qarasa, mahalladoşi Nurmat domla ekan.

– E-e, keling, ustoz, – dedi xijolatdan qutuliş uçun.

– Heçqisi yöq, Ismatvoy, ustalar kunduzi qolib keçasiyam qimirlagani qimirlagan-da, çarçab qolgandirsiz, – dedi domla köngliga olmay. – Ammo-lekin biz sizni şoşirib qöyadiganga öxşaymiz.

– Ha, ukajon, endi şunaqasiyam bölarkan-da, – deya erining oğzidan gapni olib ketdi Rizvon xola.

– Qizimizning yaqinda közi yorigan edi, qudamiz tuşmagur suyunganidan beşik töyini tezlatib yuboribdi-ya?!

– Töy qaçon? – deb yuborganini sezmay qoldi Ismat. Bu uning buyurtmaçilariga beradigan, yuz marta takrorlaydigan savoli edi.

– Indinga ekan-da, uka, indinga! – dedi domla iymanibroq.

Ismat ahdini darrov buzadimi, yo biror jöyali bahona topadimi? Vijdonli yigitligiga bordi. Nima bölsayam, eşigiga boş urib turadiganlarni noumid qaytarmasdi.

– Özimda tayyori yöq edi-yu, ustoz, albatta, hamkasblardan suriştirib bölsayam ertagayoq qölingizga tutqazaman.

Er-u xotinning yuzlarida tabassum öynadi.

– Iloho, hayotda sirayam kamlik körmang, örgilay, – dedi Rizvon xola. – Sizniyam Yaratgan Egam tezroq farzand bilan siylasin!

– Aytganingiz kelsin, aytganingiz, – Ismat­ning közlari bilinar-bilinmas namlandi. Yuragi orziqdi. Tilidan Oynisaning köngliga oğir botadigan sözlar çiqarganiga biribir puşaymon çekdi. Kimgadir qalbining qayeridadir soğinç uyğondiyo-o-ov. “Ketkizib yuborganimga hafta ötmayoq, ortidan orsiz itga öxşab yugurişimga balo bormi!” – dilidan ötgan fikrga tilidan sekingina şivirlab rad javobini berdi.

Ustalarda lafzi halollik oriyatga aylangan. Şu odamlar beşikka işonişib, töy boşlaşadi. Ikki-uç kun ilgariyoq hamma narsasi taxt turişi, bir sidra közdan keçirib qöyilişi xotin-xalajga qolgan işlar. Buni Ismat bolaligidan yaxşi biladi. Axir u ustazoda, kimsan Badal beşikçining kenjasi. Domlasiga bergan vaʼdasini vaqtida örinlatişi şart. Uyiga kiriboq Şahanddagi şerigining telefon raqamini terdi.

– Namunça barvaqt bezovta qilib qolding, şerik? – dedi ulanişi bilan hamkasbi.

– Beşikning zöri kerak! – dedi gapni çözmasdan.

– Özinggami? – hazillaşdi Isoqbek.

– Özimga bölsa bekorga berarmiding?! – aç­çiğlandi Ismat.

– Bilmasmiding, sovğa sotilmaydi.

– Hoy, yaramas, sendaqalarning sovğasiga aslo közim uçib turgani yöq! – öşqirdi Ismat.

– Xafa bölma, oğayni, – dedi Isoqbek jiddiylaşib. – Bugun teskari tarafing bilan turganga öxşaysan-a? Sabr qil, xudoyim heç kimni beraridan qismaydi. Hali körasan, beşik töyining kattasiyam senikida ötadi.

Ismatning lov etib yonib, zumda öçadigan feʼlining yaxşi tomoni ham bor edi. Telefonini öçirib qöymadi. Öşa zahoti Isoqbek bilan ustozi buyurtmasini ertaga emas, bugunning özidayoq birga-birga uyiga olib borib berişga kelişişdi. Şundan keyingina yengil nafas oldi…

* * *

Aslida, hunarli odamning omadi çopaveradi. Ismat ham ana öşalardan biri. Ismat otasi yonida beşik yasaşni örganib, közi pişidi. Hunarning nozik sir-asrorlarini qunt bilan özlaştirdi. Hozir yolğiz qolgan esa-da, ustaxonali uyning sohibi. Keça-kunduz asboblari qölida öynaydi. U haftada bir Töraqörğon bozorida beşik sotadi. Yana tağin buyurtmaçidan beşik töyini qaçon ötkaziş muddatini aniqlab qaytardi. Uyiga keliboq iş kiyimini tezda egniga iladi. Tut va toldan yasalgan beşiklar bola tanasi uçun foydali bölgani sabab u beşik yasaşda aynan şu yoğoçlardan foydalanadi. Avval bola yotişi uçun takbozilar ustiga yupqa taxtaçalar örnatadi. Undan tuvak uçun maxsus joy ajratadi. Söngra, beşikning boşi va oyoq tomondagi yarim doirasimon yörğalariga egmoç örnatadi. Dastaning tepasiga ikki qubba yasaydi. Asta-sekin qizişib, işdan boşqa hamma narsani unutadi. Şunday paytlarda u özini yetti qavat osmon ustidagidek his etadi. Bolaning boş va oyoqlarini muhofaza qiliş uçun egmoçlarning içiga boşloği va bağanak çöplar örnatadi, naqşlar bilan bezaydi, u ayniqsa, şunisiga işqiboz. Bu maşğulotga şunçalik berilib ketadiki, yon-atrofida kuymalanib yurgan xotinini payqamaydi ham. Rang-barang böyoqlar surtadi. Vali tegirmonçidan atay sotib olgan şoli töponiga ozroq tariq solib qovus tayyorlaydi. Bu töşak yumşoqligi bois kiçkintoyning umurtqa suyaklari tekis ösadi. Xotini bolani belaş uçun şoyidan tikilgan abzallar: qovuz töşakça, taglik körpaça, yostiqça, qölboğ, gavorapöş va çoyşab bilan bezab beradi.

U beşik yasaşda, asosan, yoğoçga va böyoqqa alohida eʼtibor qaratadi. Yaxşi biladiki, beşik mustahkam yoğoç va zararsiz böyoqlardan tayyorlansa, bola salomatligini mustahkamlaydi. Naqşlarning yorqin ranglarda bölişi çaqaloqqa rangni tanlaşda kömaklaşadi. Benuqs pişiq işlangan bölsa, bitta beşik önlab bolaga yaraydi. Tayyor beşikni gohida özi yolğiz buyurtmaçining uyiga yelkalab boradi. Odamlar hurmatini juda örniga qöyişadi. Beşiktöyini boşlab yuborgan bölişsa, dasturxonga ötqazib, buği çiqib turgan palov, pahlava, norin-u somsalar bilan siylaşadi.

Marosim oxirida yaqin qarindoşlar çaqaloq huzuriga yuz körarga, sovğa berib beşik ustiga şirinlik soçib baxt tilaşga kiradilar. Ismat ham yaqinlar qatori çaqaloqni köriş uçun kirib, qöynidan guldor döppiça çiqazib yaqindagina beşikka belangan gödak boşiga qöyadi.

Bular ortda qoldi.

Kuyov bölib farzand kutgan ilk yillarini eslaydi, oğir xörsinadi. Çaqaloq hidini yaxşi köradi. Hozir esa çaqaloq yoniga borişdan özini tiyadi. Haddi siğmaydi… Ketar çoği uy egalari belboğga ikkita non, qand-qurslar solib, kerakli pulni belboğ uçiga tugib boğlaşadi-da, köça darvozasi oldida ularni ustaga uzatib kuzatişadi:

– Işingizga xudo baraka bersin!

– Omon böling, usta.

Ismatning yurak-bağri ökinçga tölayotgani bu gal yuz-közidan yaqqol bilinib turadi. Ökinçi – tirnoqqa zorligi. Buni ilğagan keksalar “Şu beçoragayam Xudo farzand beravermadi-da”, deb qöyişadi. 

Ismat uyga qaytganda köziga xotini Oynisaning gavdasi çökib, munğayib qolgandek körinadi, nigohlaridan ğalati ifodalarni uqadi. Ismatning yuragi toriqadi. Qayoqqadir ketgisi keladi. Lekin qayoqqayam borardi.

Kunlarning birida uyiga bir zamonlar maktab çoğlarida Oynisaga sovçi qöyib rad javobini olgan tengqur jörasi Usmon qidirib keldi.  Eşikdan kira solib ovozini baralla qöyib maqtandi:

– Uçinçisiyam öğil böldi, oğayni, öğil!

– Qutluğ bölsin! Umri bilan bergan bölsin! – jörasining sevinçini baham kördi u.

– Endi beşikning zöridan yasaşni boşlayver, – dedi u atrofga olazarak boqib. – Xotining körinmaydi, – qandaydir sirni foş qilmoqçi bölgan kabi şivirladi.

– Ha, ikki-uç kundan beri bahor havosi taʼsir qildimi, ançayin holsiz, boşi aylanib, közi tinadigan böp  qolgani uçun Karima döxtirning uyiga qon bosimini ölçatgani çiqib ketgan.

– Eh, sengayam qoyilmasman, tuşunmayman, kasalmand xotinni boşingga urasanmi, oşna? Bunaqalarning taloğini berib, kavuşini tezroq töğrilaş kerag-u, soğlomiga uylaniş darkor. Umring ötib ketayotganiga açinaman-da. Axir qaçongaça tirnoqqa zoriqib yaşaysan.

Usmonning gaplari yuragiga öqdek sançildi-yu, indamay qöyaqolişni afzal bildi şu tobda Ismat.

– Karimberdining çoyxonasida oğaynilarni yiğib oş beryapman. Yur birga!

– Boşqa safar… – dedi u ulfatçilik çoğida baʼzi örtoqlari ham maza-matrasiz gaplari bilan qalbini vayron qilişlarini tusmollab.

U tol xoda keltirgani dalaga jönashni afzal bildi. Keçki payt işdan horib uyga qaytsa, Oynisa sörida xomuşgina non kavşab ötiribdi.

– Tobing yaxşimikan? – söradi u yarim piçing, yarim çin ohangida.

– Döxtir opam uyida yöq ekan. Işxonasida navbatçilikda qolibdi.

– Ovora bölib qaytibsan-da unda.

Xotin erining gaplaridagi ğamgin ohangni ilğab oldi. “Hoynahoy, biror oilaning beşik töyidan qaytayotgan bölsa kerak”, deb öyladi içida.

Ismat yana özini tutolmadi.

– Hadeb, salga döxtirga çopavermay biroz sabr qilsang bölardi. Hozir ilik uzildi mahal. Odamlarda bir-bir darmonsizlik avj olib, kasalliklar qözğab ötadi.

Oynisa bunday vaziyatlarda eriga bir gap ham ortiqçaligini öylab mum tişladi. Titroq barmoqlaridagi non bölagini qatiqqa çuqur botirib,  indamaygina oğziga soldi.

– Jimgina ötiravermasdan mundoq ering­ning oldiga  oş-ovqatingdan qöysang bölardi.

– Bu gal bozordan op kelgan yoğingiz biroz ayniganga öxşaydi. Hidi yoqmadi. Qozonda qizişi bilan dimoğimga urib, könglimni behuzur qilyapti. Şunga töxtatib qöyaqolgandim, agar…

Oynisaning gapi oğzida qoldi.

– Özi zörğa ovqat qiliş bilan uç tört mayda-çuydani tikişdan boşqasiga yaramas eding. Endi şuniyam eplolmadingmi?

Ismat ğazab bilan dasturxondagi çoynakni yalanglikka uloqtirdi. U çil-çil sindi. Jahl oti jilovini uzdi. Ğazabiga ğazab qöşildi.

–    Odamlarning xotiniga öxşab uç-törttalab bola tuğib, boqmasang…

Oynisa gap nimadaligini uqdi… Rangi öçib, şaşti söndi. Pati tökilgan musiçaday munğaydi. Keyin kutilmaganda birdan portladi.

– Men uyimga ketaman. Yaxşisiga, soğlomiga uylaning, yöqsa…

– …

Ismat alamini xotinidan olayotganini hozir sezdi-yu, keç edi – axir u boyaqişda ham nima ayb. Ahvoliga özi eridan kam kuyadimi…

Oynisa imillab uni-buni yiğib tuygan böldi. Ismatning oğziga qaradi. Sukut rizolik alomati ekanligini bilgaç, örnidan istar-istamas arang qözğoldi… Ismatning könglidagi umid ham ketdi. Uyi huvillab qoldi. Navbatdagi yakşanbada bozordan qaytib, zörğa çoy damlab, uç-tört turşak va bir siqim mayiz bilan quruq nonni kavşadi. Xörligi tutdi. Ökrab-ökrab yiğlagisi keldi. Bundan bu yoğiga beşikçilikdan boşqa hunarning etagidan tutişi kerakligini angladi. Keçgaça heç işga qöli bormay yurdi. Keçga borib ustaxonasidagi çala bitgan beşiklarni yoğoçlarga qöşib ötinxonaga aylantirilgan eski bostirmaga taşib, közdan nari qildi. Bozordagilarini ulgurji narxlab barini sotib tamomlaganini öylab köngli joyiga tuşdi. Söngra Qörğonçaga, Oynisani olib kelişga jönadi.

U hovliga kirib borganida qaynonasi Robiniso aya möjazgina oldi rom oşxonada keçki ovqatga urinayotgan edi. Oynisa esa ayvondagi taxta karovatda patnisning ustiga yoyilgan guruçni mayda toşçalardan tozalaş bilan ovoraykan. Nariroqdagi rangi biroz uniqqan, eski, yuvib-artib oftobşuvoqqa qöyilgan beşik köziga taşlandi-yu, Ismatning yuragi “şuv” etib ketdi. Uni bundan salkam öttiz yil muqaddam otasi Badal usta yasab berganini xotinidan eşitgandi. Lekin u darrov beşikdan közini olib qoçib, avval Robiniso aya bilan quyuq söraşdi. Qaynisinglisi içkaridan yangi körpaça olib çiqib, ötirgani töşadi-da, yana ortiga qaytdi. Er-u xotin gaplaşib olişlari uçun ona-bola yolğiz qöyişdi.

Oynisa közlari yoşlangandi.

– Yiğlayapsanmi? – dedi u açinib.

– Yiğlamasdan kulişim kerakmidi? Töxta, ketma, deyolmadingiz-ku.

– Gaping töğri, aççiq ustida aql ketişini bilmaysanmi?

– Men sizga qattiq örganib qolgan ekanman-da, nima qilay?!

– Men ham… Lekin, – gapni boşqa yoqqa burdi eri, – ovqatga özing urinsang bölarmidi, qara, enamiz oşxonada yuribdilar…

Oynisa öz uyida ham yoğ hidini yoqtirmayotganini Robiniso xolaga aytgandi, bu yerda ham takrorlanayotgan holat ona-bolaning könglida şirin umidlar uyğotgan edi-yu, hali heç narsa aniqmasligi uçun miq etmadi. Yetti yilning içida neça-neça bor umidlari puçga çiqaverib, yurak oldirişib qöygandi.

– Xotin, meni keçir? – Yana oradagi sukutni buzdi Ismat.

– Qaysi aybingiz uçun? – taajjublanib nigoh qadadi Oyinisa.

– Ortiq beşiksozlik qilolmayman, hammasiga şu hunarim sababçi, hamişa yaramizni yangilab turaveradi.

Oynisa yuzini teskari burdi. Beixtiyor çehrasida lahzalik yoyilgan tabassumga erining közi tuşib qolmasligini istamadi. Ismat buni körmay boşqa maʼnoga yöydi.

– Qöy, yuzingni teskari burma! Ketdik uyga! – dedi qatʼiy ohangda.

– Siz meni deb neça yillardan beri tirnoqqa zor ötayotganingiz yetmay, ota kasbingizniyam taşlaysizmi? – dedi bazör özida kuç topib. – Qozonimiz suvda qolmaydimi. Buyam mayliga-ku-ya, bir navi rözğorimizniyam tebratarmiz. Odamlar kulmaydimi, gulday hunaringiz bölib, boşqa işni boşidan tutsangiz. Otam rahmatli görlarida tik turmaydilarmi?!

Ismatning boşi qotdi. Xotinining gaplarida çindan jon bor edi.

– Unda nima qil deysan?!

Qaynonasi oşxonada yursa ham quloğini ding qilib turgandi. Şoşa-pişa ularning yonida paydo böldi.

– Yana janjalmi, bolalarim? – dedi muloyimlik bilan. – Xudoyim sabr-tözim bersin ikkovlaringgayam…

Baribir yoşlar yoş-da, hali maktabni ham bitirmagan Dilnozaning şaddodligi tutdi.

– Iye, poçça, uyimizga yana opamning yuragini siqqani keldingizmi?

– Ha, ataylab şunga keldim, özim judayam yayrab-yaşnab yuribman bozorma-bozor beşik sotib! – öşqirdi yuragi tölib turgan Ismat.

Qaynisinglisi tilini tişladi. Ammo uzr söraşiga imkon qolmadi. Poççasi kutilmaganda tönini teskari kiydi. Ortiga şart qayrilib, qaynonasining “hay-hay, bolam”laşiga qaramay, hovlidan hovliqib qorasini öçirdi…

* * *

– Jonim qizim, çoyingni qaynoq-qaynoq xöpla, ona-bola birga-birga döxtirga uçraymiz, – dedi Robiniso xola ertasiga nonuşta payti.

– Voy, özimning mehribonim-ey, siz bizni qaçongaça kiçkina boladay körasiz, – dedi Oynisa xursand holda erkalanib. – Ovora bölişingizning aslo hojati yöq. Döxtirdan köra, dorixonaga özim birrov borib qaytaman. Homiladorlik “testi”ni sörasam bas. Uyimizning özida özim gumonim rost yoki yolğonligini aniqlab bilişim mumkin. Suyuntirsa, suyunçilaydiganim yoniga çopaman. Agar…

– Nafasingni yel uçirsin, bolam, – dedi onasi jerkiganday bölib. – Sendan köra mening yuragim oqib ketyapti. Oşxonaga kirolmayotibsan. Könglim xursandçilik kutayotganini hozirdan sezyapti. Onalar adaşmaydi…

Tuşlikka borib, Robiniso xolaning gaplari rost çiqdi.

– Oyi, tabriklang! – qiçqirdi Oynisa. Ikkovlari quçoqlaşib biram yiğlaşdi. Qani endi yupatib bölsa…

– Kuyovimdan suyunçi olamizmi? – dedi onasi Oynisaning yuz-közlaridagi yoşlarini boşidagi oppoq römolining uçlarida sekin-sekin siypalab artar ekan.

– Sal özimga kelvolay, bu hali tuşimmi yoki öngimmi işona olmayapman, oyijon! – yana bir-birlarini bağrilariga bosişdi.

Nihoyat, Oynisa özini qölga oldi.

– Erta tong yorişişi bilan kirib boraman. Ismat akamga katta syurpriz qilaman. Bugun esa ona-bola miriqib diydorimizga töyişaylik.

– Beşigingni nima qilasan endi?

– Yaxşi niyat bilan bolamni belayman, onasi ösgan, bobosi yasagan taxti ravoniga çiqadi.

Oynisa beşikni uy içiga olib kirdi. Onasi köz qoraçiğiday asrab yurgan qip-qizil barqut yopğiçini sandiğidan çiqazdi.  Darsidan qaytgan Dilnoza yangilikni eşitib, özini qöyarga joy topolmay qoldi.

– Hozir şoşqaloq poççamga yetkazaman xuşxabarni.

– Dilnoz, kerakmas! – dedi opasi zarda qilganday soxta tumtayib. – Aslida, poççangday toqatli qayerda. Töyimizga yetti yil böldi-ya, yetti yil. Biroq keçagi qiliğini esimdan çiqarolmayapman.

– Unda özingiz bilasiz, opa, men ham sizlarning orangizga tuşolmasligimni keça anglab yetdim…

Onasi va opa-singil beşikni sozlaşdi. Hatto özlariça yangi çaqaloqni belaşdi göyo. Oynisa yoniga çökkalaganiça tutqiçiga tirsagini tirab şirin öyga botdi. Beşik bilinar-bilinmas tebrandi. Bir vaqt yoqimli xirgoyi boşlandi. Ota uyda yangi alla ovozi ohista taraldi. Çaqqon Dilnoza sezdirmasdan telefoniga tuşirişga kirişdi. Robiniso xola xona çetidagi körpaçada zavqqa tölib ötirardi.

Alla ikki-uç takrorlandi. Asta közini oçgan Oynisa onasi va singlisining tikilib turişlaridan biroz önğaysizlandi.

– Ha-a, qiliğim sizlarga qiziq tuyulyaptimi?

– Aslo-aslo, özimning sabrli bolam, Allohimning alla aytişga yetkazganiga mingdan-ming şukur-a!..

Uççovlarining gaplari bir-biriga qovuşib, yarim keçagaça rosa yayraşdi. Oilaviy rejalar tuzişdi. Ota uyni hali nabiralarning qiyqiriqlari tutişini xayol qilişib, köngillari entikdi. Ikki qizini erta taşlab, dunyodan armonli ketgan Möminjon muallimning ruhlari ham şodlanişini öylaşib, şirin xotiralar jonlandi.

Dilnoza tuşmagurning şu mahalda yuragi hapqirardi. “Tasvirni poççamga “telegram” orqali jönatsam-çi? Unda keçagi feʼliga afsus çekmasdan turolmay qolsayam ajabmas”. Xayoliga kelgan fikr qizning tinçini butunlay öğirladi-yu, bu işga opasidan besöroq qöl urişga çöçidimi, özini zörğa tiyib yostiqqa boş qöydi. Biroq telefonini öçirişga hali ham jurʼati yetmay turaverdi.

Ismat uyda yolğizlik iskanjasida qiynalardi. Qilar işini bilmasdi. Televizordagi eşittirişlarning heç biri taʼbiga ötirmasdi. Pultni bosib, öçirdi, huvillagan xonasining çiroğini ham yoniq qoldirmadi. Zulmat bağrida özini divanga taşladi. Közlarini majburan yumib, uxlaşga urindi-yu, yana bölmadi. Yotgan joyida telefonini paypaslab topdi. Oynisaga dard-u hasratini tökib solay desa vaqt allamahalga bordi. Telegramga kirib, özini çalğita boşlagandi, kutilmaganda xabar keldi. Heç kim bunday qilmasligi uçun avvaliga parvosiga keltirmadi-yu, beixtiyor nima ekaniga qiziqdi. Qarasa, qaynisinglisi Dilnozadan ekan. “Salom, zardakaş poççajon! Sizga yangilikning zörini taşlayapman. Opamning ğalati “Alla”siga befarq bölmasangiz kerak deb öylayman”.

Ismat ne köz bilan körsinki, Oynisa beşik tebratardi.

Beşiging tol xodadan

Alla-yo, alla,

Yodgor Badal bobodan,

Alla-yo, alla.

 

Egasi böl uyingni,

Alla-yo, alla,

Dadang qilar töyingni,

Alla-yo, alla.

 

Ustaxona zulfini,

Alla-yo, alla,

Zanglatmaydi qulfini,

Alla-yo, alla.

Ismat sapçib turib ketdi. Şoşa-pişa avval xona, keyin ayvon çiroğini yoqdi. Şu lahzada könglidagi zulmat ham, hovlidagi qop-qora tun ham qayoqqadir ğoyib böldi. Yana töxtamadi. Ustaxonasi eşigi tepasiga qölini çözdi. Mixdan iliğliq kalitni çiqardi. Qulfga soldi. Buradi. Zulfinni böşatdi. Qattiq turtgança şaraqlatib oçib yubordi. Tok ulagiçni bosdi. Içkarini çaroğonlik çulğadi. Bir haftadan buyon ğippa-ğip dimlangan xonada toza havo öynadi. Ismat xuddi xotini hozir körib qöyadigandek bostirma ostiga uyib taşlangan yarimçala beşiklarni, uning yoğoçlarini ildam-ildam ustaxonaga taşidi. Hatto hafsala bilan qaytadan tartibga keltirdi. Nihoyat, köngli örniga tuşdi-yu, xotinining soğinçi yurak-bağrini örtab yuborayotganini payqadi. Barmoqlari telefondan uni qidirdi. Ikki-uç signal ketdi. Ulandi.

– Onasi, özingmisan?! – Ismatning ovozi titradi.

U yoqdan javob örniga Oynisaning piq-piq yiğisi eşitildi. Dilnoza şoşqaloqlik qilganini sezdi-yu, ammo ziğirça xafa bölmadi.

Oynisa endi özini tutib olgandi. Erining hayajoni esa pasayiş örniga kuçayib borardi.

– Hozir ustaxonadaman, qölim ham asboblarni juda soğinib turgan ekan.

– Özingiz yolğiz qiynalmang, tong yorişişi bilan biz yetib boramiz…

Manzura ABDULLAYEVA,

Zulfiya nomidagi Davlat mukofoti sohibasi.

 

1994-yili tuğilgan. Namangan davlat universitetining Filologiya fakultetini özbek tili va adabiyoti yönalişini tamomlagan.

“Öxşaşimni topmassiz aslo”, “Umid tugib keldim dunyoga”, “Sizni uçratmagunça”, “Quyoş ertaga qaytar”, “Qumğon”, “Bolaköz”, “Işoqxon Ibrat – serqirra ijod sohibi”, “Öqiganlarim va uqqanlarim” “The sun will definetly return”, “Stories”, “Xonzodabegim” nomli kitoblari nashr etilgan.

 

2023/1

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Oldingi
Keyingi

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (258)

Suv. Hikoya

– Öz oyoği bilan jildirabgina kelmagan suv suvlik qiladimi?! Ketaman bu Cahroyi kabirdan… ketama-an-n! Dilşod şunday deya örnidan sapçib turdi-yu, derazadan taşqariga termildi. U avval hovlisidagi qovjirab qolgan…

“Eynşteyn jumboği”

Dekabrning asov şamoli tun bağrida özini har yonga urib, böriday uvillaydi. Uylar ham sovuqdan junjikkanday bağridagi çiroqlarini öçirib, şamolga jör bölib, qoranği tun vajohatini yanada orttiradi. Biroq şu imoratlar…

Uluğbek Hamdam. Yöl (falsafiy roman

Men bir ojiz tomçiman, ammo yuragimda ummon soğinçi yaşaydi. Mavlono Rumiy TUŞDAN OLDINGI VOQEA Ovoz keldi! Ovo-o-oz!.. Eşityapsizmi, ğoyibdan bir ovoz keldi! Dunyolarni töldirib emas, yöq, balki yöl kabi uzun, yöl kabi…