Ilhom
Ertalabdan, balki, keçasidan bulutlar köz yoşi mayda-mayda tomçilardi. Hovli aylanib yursam, şarros quyib yubordi yomğir.
Ajabo, yomğir şitirlaşi gözal kuydek ruhimni erkaladi, quyoşdek yoritdi.
Yomğir kabi qoğoz uzra quyila boşladi sözlar. Ilhom atalmiş pari şu bölsa, ajabmas!
Yöqolayotgan özlik
Mabodo bir kişini “amaldor” tanqid qilsa, undan hamma ilondan qörqqandek olib qoçadi özini.
Özlik, fikrsizlik yöqolib borayotganidan qattiq ökinaman. Şoir aytganidek: “Qaçon xalq bölasan, ey sen, olomon” deyman baralla.
Mağrur toğlar
Çöqqi sari çiqa boşlasangiz, oyoğingiz ostidan turfa rang toşlar köçib, pastga yumalab toğ bağrini larzaga soladi.
Neça asrlarki ne-ne odamlar toqqa çiqar, qança-qança toşlar pastga enar.
Toğ baribir salobatini yöqotmay, qör tökib, turaveradi mağrur. Bu toğlar mening Vatanim toğlari, deya boş kötaraman men ham toğlardek mağrur.
Hayot
Katta yöl yoqasida ulkan xarsangda, hassaga tayanganiça nuroniy öltirar. U ötganni ham, ketganni ham kuzatar jim.
Uning
tolğin,
qari
közlaridan
hayot
ötar
yoşarib.
Izlayotganing…
Yölimda uçrading sen. Közlarimiz töqnaşdi.
O, bunday ğamgin, buloqdek teran közlarni hayotimda ilk bor körişimdir, ehtimol.
Nigohimni sendan uziş ilojin topmadim heç.
Ey hurliqo! Sen buni anglabmi yoxud anglamay meni turfa savollarga kömib, adaşgan kimsadek yöl sörading,
kimnidir izlayotganingni aytding.
Men suvga çökayotgan odamdek tutilib-tutilib javob berdim zörğa.
Ijozat deding va ohista ketding,
qadamlaring yuragimga urildi börondek.
Közlarim esa izlaring ortidan ketaverdi,
ketaverdi Majnundek.
Balki, izlayotganing bu – men!
Falsafa
Qiziq, falsafa aralaşmagan sanʼat asari (haqiqiy asar bölsa) bormi özi? Hatto toşdan yasalgan haykal qoşida jim, uzoq tikilib qolasan kişi. Uning qoş– közlari va butun körinişidan nenidir tuyasan, nedir olasan.
U seni öz dunyosiga tortişi – teran falsafa emasmi?!
Muzlagan davra
Oqşom bir neçta adabiyot ahli bilan davra qurdik. Adabiyotimiz kabi suhbatimiz ham rang-barang keçdi. Könglida adabiyotning “A”si bölmaganlar birovning uyiga öğrilikka tuşgan kimsadek alang-jalanglab davrani muzlatib yubordi. Şu keça körpada, sovuqdan tölğonib tongni qarşiladim jimjit.
Kuy…
U menga xayrixoh emas, yöllarimda çaqirtikanakdek, baribir men uni yaxşi köraman. Barça xizmatlarini boladek ömbaloq oşib bajaraman. Başarti qöliga tikan kirsa, mening qölim oğriydi. Yöldan adaşsa, töğri yölga solaman kuyinib. U dovon oşsa, qölini öpib qöyaman suyunib.
Ajab, u oyoğimdan çalaveradi, men yiqilib, turib ketaveraman öz yölimdan. Goh xarsangdek tösar yölimni. Men şamoldek ötib ketaveraman köksimni oçib…
Ajab, uning sehrli kuyiga öynayveraman, raqqos misoli.
Tursun ALI
1952-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning Özbek filologiyasi fakultetini tamomlagan.
“Zangori ovoza”, “Yurakdagi sözlar”, “Yoruğ kunlar”, “Iztirob ostonasi”, “Tun tovuşi”, “Yolğizim”, “Uyğoq sukunat”, “Tuyğular rangi”, “Saylanma”, “Sokin hayqiriq”, “Oy yaproği”, “Gullayotgan yurak” nomli şeʼriy töplamlari naşr qilingan.
2023/9
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida


