416 marta körilgan

Azim daryo bölsang, qalbimda oqgin…

Mirzo Kenjabek

Polvon

Tursun Ali Muhammadga bağişlov

Öğlonlarim, zinhor biling, bas,

Faqat toş kötargan polvon polvonmas,

Musibatni, kulfatni yengib,

Istibdodni, zulmatni yengib,

El içra boş kötargan – polvon!

Yursa kimdir çökib, sarğarib,

Vafo izlab, bir döst axtarib,

Inson bölib, dunyoda ğarib

Bir köngilni kötargan – polvon!

Faqat toş kötargan polvon polvonmas,

Mağrurlanmay jasad kuçiga,

Öz ğamini yutib içiga,

El ğamini kötargan – polvon!

Davr haqning ötkir va sinmas

Tişlariga toş osib tursa,

Gurzi bilan polvonning emas,

Haqiqatning köksiga ursa,

Dast kötarib haqning tuğini,

Haqqa çorlab, xalqning ruhini

Toki meʼroj kötargan – polvon!

Faqat toş kötargan polvon polvonmas.

Şovqin-suron qilayotganlar – 

Musibatni kuylayotganlar,

Işrat bilib ğamimizni ham,

Kötarmasa bitta sözni ham,

Raiyatning qasosi uçun

Çidab, Haqning rizosi uçun

Mazlum yukin kötargan – polvon!

Faqat toş kötargan polvon-polvonmas…

Ajdodlarning qutluğ libosin

Olaquroq şimga almaşib,

Misli sahna masxarabozi –

Butun avlod yursa adaşib,

Ayol –  Kaşmir sanʼati bilan

Yurt sahnida öynatsa ilon,

Xudosini unutsa töqlar

Va belida belboği yöqlar,

Nomus qilib bu holdan andak,

Or egniga kiygizib yaktak,

Belboğ boğlab Nomus beliga,

Öz kasbini berib öğliga,

Yuksak tutib millat şaʼnini,

Boşida toj kötargan –  polvon!..

Yukinuv

Ilohiy, agarçi jurmu isyondin özga işim yöq,

Ammo sendin özga ham kişim yöq!..

Alişer Navoiy

 

Ilohiy, sözimda söngsiz sörovlar,

Aslimni hovuçlab, yiğladim gohi.

Birovlar bilmagan jumboq-burovlar,

Nomingdan yeçilib, yayrar, ilohiy!

Ilohiy, nazaring sirlarga guvoh,

Gunohim daştida undi dil ohi.

Ayoning – özimga noayon gunoh,

Umidim panohi Sensan, ilohiy!

Ilohiy, bu ruhim baqoga yondoş,

Fanoga qarindoş qattiq vujudim.

Eng kiçik zarraman –  yöqlikka nomdoş,

Dunyoyi dalilman –  yöqdir hududim!

Ilohiy, toğlaring harakatdadir,

Ölik vodiylaring tuzgay ziyofat.

Ming hikmat xonqizdek bir sanʼatdadir,

Çirildoq unida –  mangu zarofat!

Ilohiy, quyoşing, oying avaylar,

Jonzotu ekinlar –  tuman ismlik.

Dilga çuqur qönib, tilimda sayrar

Quş oyoq, quş tili degan ösimlik.

Ilohiy, inson-ku özi –  koinot,

Dengizda –  dolğalar, qalbda –  ehtiros…

Yomonlikdan tortgan iztirobim bot

Tavbam deb qayd etsang, kimda eʼtiroz?!

Ilohiy, har naki mangulikka eş,

Har naki poklikdan –  Sendan dalolat,

Unga hayratimni soçsam kunu keç,

Şukronam deb qabul qilgaysen faqat!

Ilohiy, bilgaysen vaziyatimni,

Ilohiy, umidim qilmagaysen kul.

Haq yöl deb çekkan har aziyatimni

Ibodat örnida etgaysen qabul!..

Termiz daraxtlari

Termiz – ajdodlarga qadimiy vatan,

Yellari qalbimga berur farahlar.

Lekin xayolimni tortar dafʼatan

Xiyol bir tomonga oğgan daraxtlar.

Ayon, erkalikdan bu boğlar xoli,

Çunki kasbi bölmiş kuraş va sabot:

Nihollik çoğidan afğon şamoli – 

Aççiq qumlar bilan siylamiş hayot!

Har şajar kitobin yellar varaqlar – 

Yaşirin sir qolmas biror yaproqda:

Dovullar qöynidan uryon daraxtlar

Mening yuragimga qarab kelmoqda.

Tiriklik hamişa taloşli bölur,

Har köçat boşida bölğusi ne hol? – 

Hayot jabhasida bardoşli bölur

Siltovlar içida ösguvçi nihol.

Ignalari bilan igna barglilar,

Şamoldan öziga tikibdir rido:

Yaşil saltanatin saqlaşga ular

Raqibdan himoya topibdir hatto!

Termiz – ajdodlarga qadimiy vatan,

Tafti ham qalbimdan otaş söroqlar.

Lekin xayolimni çulğar dafʼatan

Siltovga doş berib ösgan daraxtlar.

Şamollar boğlanib, tinganda quyun,

Boğlarni kuzatdim: neçoğ baxtiyor!

Yellarda –  moziylar salomi tayin,

Yellarda yomğirlar xuşxabari bor!

Har yurak şajardan topur farahlar,

Har dilni yaşillik yaşnatar tağin.

Lekin siltovlarda ösgan daraxtlar

Könglimga yaqindir, könglimga yaqin!..

Qurʼon öqi

Odam öğli, gar özingga ikki jahon

Dorul-amon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Tirik joning nafas olgan har bir zamon

Nurli zamon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Qurʼon öqi, ammo buyuk ixlos bilan,

Irfon bilan, tafsir bilan, ustoz bilan,

Amal qilib çin dil bilan, ehsos bilan,

Olam böston bölsin desang, Qurʼon öqi.

Qurʼon nurdir, zamiringni yoritgaydir,

Rahmat, şifo: dardlaringni aritgaydir,

Rabbim Alloh Özin gözal tanitgaydir,

Umrim irfon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Ilk risolat titroqlari Qurʼon edi,

Sahobalar tutmoqlari Qurʼon edi,

Rasululloh axloqlari Qurʼon edi,

Xulqim Qurʼon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Halol-harom, haq va botil unda ayon,

Vaʼda-vaʼid – xabarlardir yaxşi-yomon,

Ikki jahon farqin ravon aylar bayon,

Qalbim furqon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Qiyomat kun jonlar qattiq titraganda,

Iymonsizlar najot topmay qaqşaganda,

Iymon ahli qörğon içra yaşnaganda,

Tegram qörğon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Ey, olamga köngli oçiq manzurlarim,

Dardu ğami rahmatlarga arzirlarim,

Dunyom obod, ham oxirat manzillarim

Ravhu rayhon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Kimki Qurʼon öquvçidir, azob bölmas,

Yana Qurʼon örgatganga hisob bölmas,

Maʼno bilgan zotga parda-hijob bölmas,

Vasli ayon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Ötdi neça Haq kalomin xörlaganlar,

Qurʼon istab, ohi kökka örlaganlar,

Ey siz, mudhiş zulmlarni körmaganlar,

Yurtim omon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Qurʼon, hikmat – Haqning fazlu atosidir,

Kaʼba bunyod etgan Xalil duosidir,

To qiyomat Haq Rasulin nidosidir –

Iymon omon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Mirzo, beş kun bu dunyoning zahmati bor,

Rabbim Alloh, şaföatxoh Ahmadi bor,

Baski, Haqning ğazabi ham rahmati bor –

Maʼvom rizvon bölsin desang, Qurʼon öqi.

Mirzo Kenjabek

1956-yili tuğilgan. Toşkent davlat universiteti (hozirgi ÖzMU)ning jurnalistika fakultetini tamomlagan.

“Maktublarim”, “Quyoşga qaragan uy”, “Munojot”, “Şarq tili”, “Bahorim yellari” kabi kitoblari naşr etilgan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.