* * *
– Böldi!
Bas qilamiz imi-jimida,
Heç bir kuduratga örin qolmaydi.
– Ha, albatta.
Töğri…
Söng piçirlayman:
– Boşqasi örnimni bosa olmaydi!
– Sen yaxşisan. Keçir, hamma ayb menda,
Döstona tugasin, bilmasin heç kim.
– Xöp.
Ammo qalbimda dovullar turdi,
Axir…
Axir Xudo bildi, azizim!..
Eşik xayrlaşar men uçun behol,
Parda şokilasi qölin silkiydi.
Kiyimilgiç qotgan, biror söz malol,
Yiğladim,
Umrimda axir ilk eding.
Ilk işonç, ilk mehr, söng ilk muhabbat!
Barçasini senga atagan edim.
Köylagingdan tuşib bir baxtli tugma,
Örniga yurakni qadagan edim!
Uni olib ketding,
Endi jonsizman,
U sening köksingda urib turibdi.
Qanday yaşiramiz, axir, azizim,
Hammasini Xudo körib turibdi…
* * *
Eslamaymiz bir-birimizni,
Na biror xat, na bir qönğiroq.
Biz teskari magnitlar göyo,
Na yaqinmiz, lekin na yiroq.
Söng kelasiz.
Öyçan qiyofa,
qaddingiz tik, nigohingiz öq.
Şu lahzada anglayman birdan,
Olamda siz!
Boşqa heç kim yöq.
Köylagimning naqşlariga,
Közlarimga termilasiz jim.
Deysiz: – “Yölim tuşdi şu tomon,
Sizni ham bir köray deb kirdim”.
Içidan çirt sinadi nogoh
Taşrifingiz xuş yoqqan köngil.
Lahzalik baxt sezar zirqiroq,
Közlariga tortilgandek mil…
Söng çekasiz, örlaydi tutun
Sizni örar xalqali tuman.
Baxtimizni asriy tumanlik,
Qoplagandek ğaşlik sezaman!
Ketasiz!
Qalb gulduroslari
Sizga yetmas, qaytarolmaydi.
Ammo…
Soğinç nuqsi ötirib qolgan
Közlaringiz aldayolmaydi!
Xayr, demam, kuzatolmayman,
Yuragimda nomaʼlum hadik.
Izingizdan surilar parda…
Tik qaddingiz tortgandek egik.
Xayollarga beraman izn,
Köksim tobor tortaverar ğaş.
Köylagimning naqşlaridek
Nega bizning taqdirlar çalkaş..?
”Xayr” oğir,
”Alvido” azob,
Darpardani ğijimlayman jim.
Işqimizning gulgun yuziga
Qay kun parda tortdik, azizim?
Kelgandingiz, demadim: “Qoling…”,
Sizni emas, özni aldadim.
Şu lahzada…
Tepada bizni –
Ikkimizni bir zot qarğadi!..
***
Men qaysarman,
Siz esa mağrur…
Sevgi – közlari yoş bizga jovdirar.
Biz – ikki qitʼaga ayrilgan ğurur,
Dunyo lol,
Dunyo jim…
Dunyo dovdirar.
Dugonam çoy tutar, söng piçirlaydi:
– Kuçlisan, qölingdan qöyma sabotni!
– Kuçliman.
Bilmadim, negadir goho,
Çoydek içib qöygim kelar hayotni…
– Kuçliman!
… Baxtliman,
Deyman-u, nega
Qadamimdan ötdek çaqnab turmas şaʼn ?
Iztirob aqldan ozdirsa agar,
Men – huşim yöqotgan
Darddan karaxtman.
Ammo goh tunlari qözğolar töfon,
Oçib yuborar qalb darçalarini.
Tonggaça yiğlayman, köksimga bosib
Yirtilgan suratlar parçalarini…
O, siz ham bardoşli,
Toğdek sabotli,
Jim xayol surasiz, yulduzga boqib.
Şeʼrlarim piçirlab öqiysiz tunlar,
Gohida şunçaki,
Gohi yutoqib.
Garçi, borliq ölgan,
Ğururlar tirik!
Ortga qayrilmoqqa yöl bermas jurʼat.
Sezyapsiz, umringiz – nihoyasiz şeʼr…
Mening qolgan umrim – yarmi yöq surat…
Gözal RÖZIYEVA
1986-yili tuğilgan.
Buxoro davlat universitetining tarix fakultetini tamomlagan. Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi tomonidan “Birinçi kitobim” loyihasi doirasida “Bahor yaqin” nomli şeʼriy töplami naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida