448 marta körilgan

Biz – ikki qitʼaga ayrilgan ğurur

Biz – ikki qitʼaga ayrilgan ğurur

* * *

– Böldi!

Bas qilamiz imi-jimida,

Heç bir kuduratga örin qolmaydi.

– Ha, albatta.

Töğri…

Söng piçirlayman:

– Boşqasi örnimni bosa olmaydi!

– Sen yaxşisan. Keçir, hamma ayb menda,

Döstona tugasin, bilmasin heç kim.

– Xöp.

Ammo qalbimda dovullar turdi,

Axir…

Axir Xudo bildi, azizim!..

Eşik xayrlaşar men uçun behol,

Parda şokilasi qölin silkiydi.

Kiyimilgiç qotgan, biror söz malol,

Yiğladim,

Umrimda axir ilk eding.

Ilk işonç, ilk mehr, söng ilk muhabbat!

Barçasini senga atagan edim.

Köylagingdan tuşib bir baxtli tugma,

Örniga yurakni qadagan edim!

Uni olib ketding,

Endi jonsizman,

U sening köksingda urib turibdi.

Qanday yaşiramiz, axir, azizim,

Hammasini Xudo körib turibdi…

* * *

Eslamaymiz bir-birimizni,

Na biror xat, na bir qönğiroq.

Biz teskari magnitlar göyo,

Na yaqinmiz, lekin na yiroq.

Söng kelasiz.

Öyçan qiyofa,

qaddingiz tik, nigohingiz öq.

Şu lahzada anglayman birdan,

Olamda siz!

Boşqa heç kim yöq.

Köylagimning naqşlariga,

Közlarimga termilasiz jim.

Deysiz: – “Yölim tuşdi şu tomon,

Sizni ham bir köray deb kirdim”.

Içidan çirt sinadi nogoh

Taşrifingiz xuş yoqqan köngil.

Lahzalik baxt sezar zirqiroq,

Közlariga tortilgandek mil…

Söng çekasiz, örlaydi tutun

Sizni örar xalqali tuman.

Baxtimizni asriy tumanlik,

Qoplagandek ğaşlik sezaman!

Ketasiz!

Qalb gulduroslari

Sizga yetmas, qaytarolmaydi.

Ammo…

Soğinç nuqsi ötirib qolgan

Közlaringiz aldayolmaydi!

Xayr, demam, kuzatolmayman,

Yuragimda nomaʼlum hadik.

Izingizdan surilar parda…

Tik qaddingiz tortgandek egik.

Xayollarga beraman izn,

Köksim tobor tortaverar ğaş.

Köylagimning naqşlaridek

Nega bizning taqdirlar çalkaş..?

”Xayr” oğir,

”Alvido” azob,

Darpardani ğijimlayman jim.

Işqimizning gulgun yuziga

Qay kun parda tortdik, azizim?

Kelgandingiz, demadim:  “Qoling…”,

Sizni emas, özni aldadim.

Şu lahzada…

Tepada bizni –

Ikkimizni bir zot qarğadi!..

***

Men qaysarman,

Siz esa mağrur…

Sevgi – közlari yoş bizga jovdirar.

Biz – ikki qitʼaga ayrilgan ğurur,

Dunyo lol,

Dunyo jim…

Dunyo dovdirar.

Dugonam  çoy tutar, söng piçirlaydi:

– Kuçlisan, qölingdan qöyma sabotni!

– Kuçliman.

Bilmadim, negadir goho,

Çoydek içib qöygim kelar hayotni…

– Kuçliman!

… Baxtliman,

Deyman-u, nega

Qadamimdan ötdek çaqnab turmas şaʼn ?

Iztirob aqldan ozdirsa agar,

Men – huşim yöqotgan

Darddan karaxtman.

Ammo goh tunlari qözğolar töfon,

Oçib yuborar qalb darçalarini.

Tonggaça yiğlayman, köksimga bosib

Yirtilgan suratlar parçalarini…

O, siz ham bardoşli,

Toğdek sabotli,

Jim xayol surasiz, yulduzga boqib.

Şeʼrlarim piçirlab öqiysiz tunlar,

Gohida şunçaki,

Gohi yutoqib.

Garçi, borliq ölgan,

Ğururlar tirik!

Ortga qayrilmoqqa yöl bermas jurʼat.

Sezyapsiz, umringiz – nihoyasiz şeʼr…

Mening qolgan umrim – yarmi yöq surat…

Gözal RÖZIYEVA

1986-yili tuğilgan.

Buxoro davlat universitetining tarix fakultetini tamomlagan. Özbekiston Yozuvçilar uyuşmasi tomonidan “Birinçi kitobim” loyihasi doirasida “Bahor yaqin” nomli şeʼriy töplami naşr etilgan. 

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.