Биз – икки қитъага айрилган ғурур

0
126
марта кўрилган.

* * *

– Бўлди!

Бас қиламиз ими-жимида,

Ҳеч бир кудуратга ўрин қолмайди.

– Ҳа, албатта.

Тўғри…

Сўнг пичирлайман:

– Бошқаси ўрнимни боса олмайди!

 

– Сен яхшисан. Кечир, ҳамма айб менда,

Дўстона тугасин, билмасин ҳеч ким.

– Хўп.

Аммо қалбимда довуллар турди,

Ахир…

Ахир Худо билди, азизим!..

 

Эшик хайрлашар мен учун беҳол,

Парда шокиласи қўлин силкийди.

Кийимилгич қотган, бирор сўз малол,

Йиғладим,

Умримда ахир илк эдинг.

 

Илк ишонч, илк меҳр, сўнг илк муҳаббат!

Барчасини сенга атаган эдим.

Кўйлагингдан тушиб бир бахтли тугма,

Ўрнига юракни қадаган эдим!

 

Уни олиб кетдинг,

Энди жонсизман,

У сенинг кўксингда уриб турибди.

Қандай яширамиз, ахир, азизим,

Ҳаммасини Худо кўриб турибди…

 

* * *

Эсламаймиз бир-биримизни,

На бирор хат, на бир қўнғироқ.

Биз тескари магнитлар гўё,

На яқинмиз, лекин на йироқ.

Сўнг келасиз.

Ўйчан қиёфа,

қаддингиз тик, нигоҳингиз ўқ.

Шу лаҳзада англайман бирдан,

Оламда сиз!

Бошқа ҳеч ким йўқ.

Кўйлагимнинг нақшларига,

Кўзларимга термиласиз жим.

Дейсиз: – “Йўлим тушди шу томон,

Сизни ҳам бир кўрай деб кирдим”.

Ичидан чирт синади ногоҳ

Ташрифингиз хуш ёққан кўнгил.

Лаҳзалик бахт сезар зирқироқ,

Кўзларига тортилгандек мил…

Сўнг чекасиз, ўрлайди тутун

Сизни ўрар халқали туман.

Бахтимизни асрий туманлик,

Қоплагандек ғашлик сезаман!

Кетасиз!

Қалб гулдурослари

Сизга етмас, қайтаролмайди.

Аммо…

Соғинч нуқси ўтириб қолган

Кўзларингиз алдаёлмайди!

Хайр, демам, кузатолмайман,

Юрагимда номаълум ҳадик.

Изингиздан сурилар парда…

Тик қаддингиз тортгандек эгик.

Хаёлларга бераман изн,

Кўксим тобор тортаверар ғаш.

Кўйлагимнинг нақшларидек

Нега бизнинг тақдирлар чалкаш..?

”Хайр” оғир,

”Алвидо” азоб,

Дарпардани ғижимлайман жим.

Ишқимизнинг гулгун юзига

Қай кун парда тортдик, азизим?

Келгандингиз, демадим:  “Қолинг…”,

Сизни эмас, ўзни алдадим.

Шу лаҳзада…

Тепада бизни –

Иккимизни бир зот қарғади!..

 

 

 

***

Мен қайсарман,

Сиз эса мағрур…

Севги – кўзлари ёш бизга жовдирар.

Биз – икки қитъага айрилган ғурур,

Дунё лол,

Дунё жим…

Дунё довдирар.

 

Дугонам  чой тутар, сўнг пичирлайди:

– Кучлисан, қўлингдан қўйма саботни!

– Кучлиман.

Билмадим, негадир гоҳо,

Чойдек ичиб қўйгим келар ҳаётни…

 

– Кучлиман!

… Бахтлиман,

Дейман-у, нега

Қадамимдан ўтдек чақнаб турмас шаън ?

Изтироб ақлдан оздирса агар,

Мен – ҳушим йўқотган

Дарддан карахтман.

 

Аммо гоҳ тунлари қўзғолар тўфон,

Очиб юборар қалб дарчаларини.

Тонггача йиғлайман, кўксимга босиб

Йиртилган суратлар парчаларини…

 

О, сиз ҳам бардошли,

Тоғдек саботли,

Жим хаёл сурасиз, юлдузга боқиб.

Шеърларим пичирлаб ўқийсиз тунлар,

Гоҳида шунчаки,

Гоҳи ютоқиб.

Гарчи, борлиқ ўлган,

Ғурурлар тирик!

Ортга қайрилмоққа йўл бермас журъат.

Сезяпсиз, умрингиз – ниҳоясиз шеър…

Менинг қолган умрим – ярми йўқ сурат…

 

Гўзал РЎЗИЕВА

1986 йили туғилган.

Бухоро давлат университетининг тарих факультетини тамомлаган. Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси томонидан “Биринчи китобим” лойиҳаси доирасида “Баҳор яқин” номли шеърий тўплами нашр этилган. 

МУЛОҲАЗА БИЛДИРИШ

Мулоҳаза киритилмади!
Исми шарифингизни киритинг.