SÖZLIK VA ÖZLIK
Ne kuşoyiş, ajrim-a,
Qila körma tarjima.
Şul jaydari labzida,
Uzmoq niyat qarzima.
Soddaga yovuq sözim,
Mengzama yodga sira.
Tilimga tilar tözim,
Çanqovuz-u dömbira.
Çindan feʼlim sahroyi,
Daşt tilida sayrarman.
Könglimdagi xirgoyi –
Gaşt tilida söylarman.
Aytimda bordek najot,
Tiyilmaydi ovozim.
Böğzimdan yozar qanot
Qança uçirma ğozim.
Tustovuğ-u qirğovul,
Törğaylarning tili – bu.
Jinğil, qamiş saksovul,
Yantoqlar şiviri – bu.
Kölvar saqlagan çilla,
Yumronqoziq nafasi.
Har tomçi suv bir tillo –
Sardobalarning sasi.
Yuz yilda bir sel kelar,
Sangnoqlar suroni – bu,
Turk otadan el kelar
Urpoqlar zaboni – bu.
Meros qoldirgan Şiroq
Ğoliblik maqomi – bu,
Peşonaga yaltiroq
Haq çekkan raqami – bu.
Sözligimdan, sözimdan
Ölanlarda tirri jon,
Özligimdan özimdan
Körmadim-ay, irri jon!
DÖMBIRAM
Qölda sozim – dömbira,
Dilda rozim – dömbira,
Kuylaganda baxtimdan
Jör ovozim – dömbira.
Erkim qöşiq-kuy bölsin,
Orzu-havas, öy bölsin,
Ozod, obod yurtimning,
Körgan kuni töy bölsin!
Dömbir-dömbir, dömbiram,
Kuyla-kuyla, dömbiram,
Quçoğimni töldirib-a,
Yayra-yayra, dömbiram.
Tolmas çertib bilagim,
Tinç-totuvlik tilagim,
Yurt madhini kuylasam,
Jöş uradi yuragim.
Haq qaraşar elimga,
Baxt yaraşar elimga,
Farzandlariga meros –
Taxt yaraşar elimga.
Ğanimlarga bas kelgan,
Sözi doim rost kelgan,
Or-nomusdan söylarsan,
Botirlarga xos kelgan.
SINOV
Dilni tilga boğladim,
Qasd birla ardoqladim.
Xuş manzilni çoğladim,
Ğam sori köçmas, deya.
Köksimga otaşi çöğ,
Öksinmay iloji yöq.
Şunda hamki, köngli töq,
Dard-tugun yeçmas, deya.
Çoradin çora tilak,
Mayli, çok çora tilak,
Ming bir ovvora tilak,
Işqidan keçmas, deya.
Rostdin-rost söz qalamga,
Döst tutinib alamga,
Bosdimki, toşga tamğa,
Muhrini öçmas, deya.
Suvga dam urar böldim,
Qumga dam urar böldim,
Boş qattiqmi, toş qattiq:
Bir sinab körar böldim.
OT KELAR
Qörğonçani oralab,
Ot keladi, qaranglar!
Kimning uyin qoralab,
Yot keladi, qaranglar.
Qirq tuyaga yuk bölgan,
Böğçasida nima bor?
Menga beşkarti qizning
Köçasida nima bor?!
Töxtamasin aytinglar,
Qolmasinlar yölidan!
Sörmasin suyganimning
Suv içay, deb qölidan.
Elim töqson ikki bov
Turk deganning sarasi.
Iskandarga bas kelgan –
Kök Börining bolasi.
Qovoğin uydi, denglar,
Çoriğin kiydi, denglar
Kim ari uyasiga
Bemahal tiydi, denglar?!
Begonaga qiz bermas
Bu elda azal-azal.
Kerak bölsa, tul bermas,
Otdan tuş-a, işing hal!
Qörğonçani oralab,
Ot keladi, qaranglar!
Kimning uyin qoralab
Yot keladi, qaranglar.
DUNYO
Dunyo… dunyo… kunmisan
Erta çiqib, keç botar?
Osmondagi Oymisan
Ertak aytib tong otar?
Şamol-şamol, sovurding –
Qaytarib ber vaqtimni.
Bolaligim – poşşolik,
Degan toj-u taxtimni…
Aylanasan, diyirman,
Aylantirgan suv qayda?
Menginaning boşini
Aylantirgan quv qayda?
Tulporining joliga
Kokil qöşib örganman.
Söğişga ketar çoği
Oqir marta körganman.
Dunyo, qora qat bölib
Çaçlarimdi juldirding.
Bolalarim qitiqlab
Meni qöşib kuldirding.
Dunyo, qora tovmisan,
Unda nega boşing oq?
Tilim-tilim kesilgan
Kökayimga çega qoq!
Dunyo, sahro-çölmisan
Bir qultimga zor qiğan?
Quduğining suvini
Köz yoşlarim şör qiğan.
Eslab esim ketmasdan
Rizolik ber, ölim bor,
Seni jomon deganding
Joğasida qölim bor!
Hayot ŞODMON
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida