380 marta körilgan

Es-huşidan ayrilganmi bu köngil…

Yuragimda bir buyuk soğinç

SENI UNUTAMAN

 

Qalbidan olovni irğitib Qaqnus –

Dözax ötida ham sovqotib behis –

Battarroq otaşga köz tikkan kabi;

Qaynoq bösalarning qaynoq taftini,

Öz kulidan qayta töraş baxtini

Jannatni bilmasdek unutgan kabi –

Senga boqib turib sovuq va beor –

Seni unutaman!

 

Qöşsang, ayirsang-da javobi bir xil,

Yolğiz qoldirsang-da javobi bir xil –

Nolning sonligini unutgan kabi;

Armonlar ortiga irğitilgan nol –

1 armonim 10ga döndirib, alhol

Hamon unutlikka yuz tutgan kabi

Dilga boqib turib xumor va xumor,

Seni unutaman!

 

Sening ila qayta yaralganimdek,

Yaralaman endi seningsiz ham tik

Şişaköz va qalbsiz qöğirçoq kabi;

“Meni unut” degan tillaring ila,

Xayrga silkingan qöllaring ila

murvati buralgan öyinçoq kabi

olamga hayqirib takror va takror:

“Seni unutaman!”

 

Tanamda jon borligini unutgan kabi

Seni unutaman!

 

 

 

* * *

Men sening kimingman?

Bayram kuningman.

Egizak kunlarning uniqqan yuzin,

Har tong bir manzilga şoşilgan izing,

Har keç birday majhul, horğin nafasing,

Bir töyib uxlaşday noçor havasing –

Baridan bir muddat çekinmoq uçun

Va bir dam aslingga bekinmoq uçun,

Yangilamoq uçun bir dam özingni,

Taqdirlamoq uçun sarkaş könglingni –

Soğinib qolasan bayram kuningni!

 

Men sening kimingman?

Bayram kuningman.

Şom oldi battarroq qizdirgan quyoş

Olamni ravşanroq etganiday foş,

Uşbu kun umrbod botmasday göyo,

Omonat emasday bu ziyo,

Bayramning ertasi borligin bilmay,

Yangi kovuş kiygan kunga yöl bermay,

Baxtli qadamingga qadab közimni,

Kelar yöllaringga töşab özimni,

Borimça baxtiyor yaşayman kunni!

 

Sen mening kimimsan?

Har bir kunimsan,

Har lahzam, har onim, har bir nafasim,

Hatto jimligimda yangragan sasim!

Baʼzan tiriklikdan tin olmoq uçun,

Boşqa odamlarday jim qolmoq uçun,

Yo olam şivirin tinglab körgani,

Qovjirayotgan barg ğamin yegani,

Senga tölib ketgan dunyoni surib,

Kelar kunlaringni soğinib turib,

Yaşamayin turgim keladi seni!

BOLALIKDAN LAVHA

 

Es-huşidan ayrilganmi bu közyoş –

bilmas qayda töxtamoq lozim.

Axir, kaltak yegan onam,

tun yarmida mast kelgan otam-ku –

Nega yiğlagan men?

“Katta bölsam, kelin bölmayman!” deya

dunyoni yiğlatgan nega men?

 

Es-huşidan ayrilganmi bu bolalik –

Tanimas kulguni, şöxlikni.

Töqiş töqiydi,

tikiş tikadi,

şeʼrlar yozadi,

aʼloga öqiydi maktabda,

odamlarni yaxşi köradi.

Faqat… yomon köradi yakşanbani,

taʼtilni,

öz uyini yomon köradi.

Onasining közyoşini artişni,

qörquvini aritişni ukalarining,

yana…

jajji köksin qalqon qilişni –

uni dunyodan himoya qilguvçi otadan

dunyoni himoya qilişni

yomon köradi!

 

Es-huşidan ayrilganmi bu taqdir?

Mehribon onasi bor,

toparmon otasi bor yetimlar ham böladimi?

Ular kimga suyanadilar?

Onasiga, otasiga suyanadi-ku

barça bolalar,

davlatga suyanadi-ku yetimlar.

Otasi bor,

onasi bor sağirlar

kimga suyanadilar?!

Nimjongina jussasi bilan

yaşayveradimi dunyoda

dunyoning ğamini kötarib?

 

Yoşlari ulğaygan otam, onam-ku,

qaddi bukik nega bolalik?

 

Es-huşidan ayrilganmi bu osmon –

atrofimda şunça yaxşilar turib,

hammadan ham

yaqin tutar menga özini.

Burçak-burçaklarga biqinib olib

yolğiz qolgim kelaverar

oymomo bilan.

 

Es-huşidan ayrilganmi bu köngil –

Özga ayol bilan baxtiyor otam,

Nega kulgan men?

 

Es-huşidan ayrilganmi bu köngil –

Töqlanar yöqçilikdan.

Ikkita onasi borligidan emas,

tin olgani boşpanasi,

yegani issiq ovqati,

birga yaşagani otasi yöqligidan

töqlanar.

Ijobatgöy körinar oymomo,

bahor kabi yaşnaydi kuzlar,

kulguday körinar yiğilar –

otamsiz joni oğrimayotganday,

qalbi oğrimayotganday,

otamsiz baxtiyorday tuyilar onam…

 

Es-huşidan ayrilganmi bu köngil –

Otam yaşayotgan köçaga

tortib ketaverar onamning oyoqlarini,

u yurar yöllarga

qadab qöyaverar nigohlarini.

 

Es-huşidan ayrilganmi bu köngil –

Axir, bevafodan voz keçib ketib,

özini tuproqqa bergan onam-ku!

Dunyoni lol-u lol qoldirib,

eng sönggi sözini,

eng butun sözini,

eng ustun sözini tilga çiqarib:

“Sizni yaxşi köraman, dadasi”, deya

tildan qolgan onam-ku,

köz yumgan onam-ku!

Nega ölgan men?

Nega ölgan men?!

 

 

 

* * *

Sizni yöqotişdan qörqaman –

Öğirlab olingan olmosni

qöyarga joy topmay yurgan odamday.

Mirşabdan,

Qaroqçidan,

Vijdondan yaşirib,

xayolimga kömib qöyaman sizni –

Bağrimga qattiqroq bosib uxlayman

xayollarimni.

Sizni yöqotişdan qörqaman!

Oydinniso

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar (1)

  1. asdasd

    alert('hellow');

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.