* * *
Taqdir meni siyladi har kez,
Yöq ohanglar qalbim etdi rom.
Hammasidan buyukroq aziz –
Seni menga ayladi inʼom.
Qança döstlar?
O, bunça eʼzoz –
Muhabbat, baxt berdi köp yillik.
Faqatgina biroz Vaqtim oz –
Faqat umrim qisqa, şekilli.
Axir, jonim emas beega,
Çekmasam ham bölar-ku alam.
Hayot berdi Xudoyim menga –
Ölim bilan tugamaydigan.
Yomğir
Bulutlar yoyildi kökni töldirib,
Şamol quvib ketdi sovuq qişlarni.
Yana daraxtlarni öyga çömdirib,
Qorasi körindi oppoq quşlarni…
Bugun ham otgisi kelmay otdi Tong,
Bugun ham dardini içiga yutdi.
Keksaygan holiga qaramay osmon,
Suzğiçdan ötkazib olar bulutni.
* * *
Yana quyuqlaşdi qoronği osmon,
Körib bölmay qoldi narigi betni.
Köz oldimda butun dunyo zimiston,
Şu baland uying ham körinmay ketdi.
Şamol gandiraklar.
Tongga bor qança,
Xazonlar öziga kelolmas hanuz.
Daraxtlar yer çizar. Endi yozgaça –
Boğlarda adaşib qolib ketar kuz.
Oy çiqdi. Doş berarmikan asabing,
Yop-yoruğ kunlardan borday nom-nişon.
Qayga borişini unutgan kabi
Oy sening tomingda turar parişon.
* * *
Kim böldi şivirlagan –
Öxşar kimning sasiga?!
Qirlar yopinib olgan
Qizil duxobasiga.
Qörqaman – hamma tomon
Qoronğiga öralgan.
Boşimda tubsiz osmon,
Ilon izi yöllardan.
Jonlanar nogoh közing,
Tebranar muallaq daşt.
Bir kiçkina yulduzning
Jimirlaşi umidbaxş.
Oy qaygadir yöqolgan,
Heç kimsa yöq. Tun. Şamol.
Faqat Senga atalgan
Ulkan muhabbatim bor.
* * *
Hali muzdan tuşmasidan yer,
Izğib yurganida izğirin.
Köçalarga çiqmay ulus-el,
Daraxtlarning oçilar siri.
Hali sovuq ketmay tanidan,
Kötarilmay turib qad-basti.
Börtib çiqqan kurtaklaridan
Uyaladi olça daraxti.
* * *
Daraxtlar ham olar aksiga,
Yaşirmaydi qalin şoxlar ham.
Ötar tunning bir çekkasiga
Oy qoronği tuşişi bilan.
Joy topolmas boğlar öziga,
Yöqotadi gullar es-huşin.
Uxlatmaydi oyning köziga
Yulduzlarning yoruği tuşib.
* * *
Daraxtlar özini zörğa uşladi,
Silkindi jonini qöliga olib.
Erta kuzdan ketib qolgan quşlarni,
Bahor haydab kelar oldimga solib.
Bugunça dalalar qamçilaydi ot,
Ertaga… Ertani Xudo biladi.
Yerni körmay qolgan boğlarni Hayot –
Oyoqlar ostiga taşlab kuladi.
* * *
Tirikmanmi özi?
Bormanmi yo yöq,
Özimni suyaşga yetişmas holim.
Yonar vujudimda boşdan-oyoq öt –
Qayerga qoçişni bilmaydi jonim.
Qaygadir yöqolgan köksimdagi taft,
Nimaki iş bölsa – qöl silkir qölim.
Közimda göyoki osmon ham bir kaft,
Zamin ham körinar bir siqim bölib.
* * *
Oymoma çayqalib ketar har zamon,
Yulduzlar titraydi, xörsinar falak.
Yomon bölar ekan. Judayam yomon –
Bir Sözga aylanib qolsa tevarak.
Balki quşlar kelar bir kun keçirib,
Balki qişlar kelar pörim isingan.
Faqat yaşirinib – içkari kirib –
Isinib olyapman Sening ismingga.
Xosiyat RUSTAMOVA
1971-yili tuğilgan. Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakultetini tamomlagan. “Osmondagi uy”, “Najot”, “Rido”, “Devor”, “Avgust”, “Işğol”, “40:0” kabi kitoblari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida