Xayol
Közingni yumsangu tasavvur qilsang,
Göyo özgarmagan hamma-hammasi.
Va yana özingni bola deb bilsang,
Beş yarim yo olti yoşlar çamasi.
Yana ranglar tiniq, havo yana sof,
Bir yiğlab ovungan yomğirdan söngdek.
Yangi umid soçib çiqadi oftob,
Dunyoda yöllarning barçasi öngdek.
Seni ranjitganlar senga qaytadi,
Öyinçoq talaşgan tengdoşing kabi.
Kelib soddagina uzrin aytadi,
Gaplaşmay yurişning yöqdek sababi.
Kulib qöyasanu etasan davom,
Araz bölmagandek göyo öyinda…
Söng közing oçasan:
Hayot bu – dovon,
Uni bola bölib oşiş qiyin-da…
Mohiyat
Hasad, arzimaysan zarra öyimga,
Gumon, zerikdik-ku sabablar izlab.
Kibr, teng kelmaysan hatto böyimga,
Şukr, özing bergin bularga adab.
Araz, uç kundan söng qimmating bitar,
Ğiybat, heç körmadim yuzing oqligin.
Nafsim, bunça meni avrading, yetar,
Tavba, özing aytgin bu gunohligin.
Yolğon, hali-hanuz yaşaysan neçun?
Tama, yomğirdan söng yoğgan ğuborsan.
Nafrat, yöqoladi tobora kuçing,
Uzr, yaxşiyamki, dunyoda borsan.
Hasrat, odamlarning yelkasidan tuş,
Qahr, hokimlikka senga yöl bölsin.
Orzu, ismlaring bunçalar ham xuş,
Sabr, bu jonginam senga qul bölsin.
Iffat, boy berma heç köngil jilovin,
Himmat, kerak payti noyobsan nega?
Azob, keltirdingmi Tangri sinovin?
Hayrat, hislarimga özing böl ega.
Mehr, yurakkinam senga omonat,
Vafo, uyimizda biz-la mangu qol.
Jazm, ezgulikka boşla to abad,
Iymon, borliğimni özing qölga ol.
Jumboq
Quvonçli kunlarim sizsiz ötmaydi,
Ezgin kunlarimda jim turolmaysiz.
Ammo nimadir kam, nedir yetmaydi,
Göyoki mençalik qayğurolmaysiz.
Yiğlab yuborgingiz kelar dam-badam,
Kiprigim közyoşga bölganda tarnov.
Uyimning töriga kirolsangiz ham,
Yuragim töriga birovsiz, birov…
Yo men haddan ziyod arzanda qalbman,
Yo kutgan mehrimni özim bermadim.
Yoki farişta deb sizni öylabman,
Balki özimnimi, yana bilmadim…
Nega şunday ekan – azaliy jumboq,
Xolis bölolmaydi odamzod butkul.
Qil ötmas dillardan ötar goho toğ,
Goh olis dillarni boğlar bitta gul…
Bahor
Köksimni töldirdi binafşa böyi,
Siyohtus ranglari dilim yayratdi.
Borliğim egallab taşrifing öyi,
Kelar yöllaringga közim qaratdi.
Sendan umid uzgan kunlarim keçdi
Va haqdir seni ham ranjitganlarim.
Kimlardir biz uçun qasamlar içdi,
Kimlardir biz uçun töqidi irim.
Barçasi, barçasi bir taxmin edi,
Maydagap kunlarning mubham taşxisi.
Mavhum xayollardan qutqardi endi
Bizlarni boğlagan muhabbat hissi.
U borki, biz uçun tatiydi bahor,
Bahorga aylanib yoşlik tatiydi.
Axir gul tugadi köngillar yakbor,
Gullagan dillar bir-birin taniydi.
Bilganim birgina şu muhabbatdir,
Qolganlari, bilmam, juda ğalatdir,
Juda ğalatdir…
Mezon
Pokiza muhabbat bilan sevolsang,
Seni ham sevgaylar şaksiz, begumon.
Samoga tilakdan bir nur yuborsang,
Javoban möjiza tökadi osmon.
Heç nima javobsiz qolmagay, axir,
Bordan yöq bölmaydi, yöqdan esa bor.
Har neki tuyulsa maʼnisiz, taxir,
Ehtimol maʼnoga emassan tayyor.
Nafratdan, ğaflatdan özni xalos qil,
Sevolgin sevgiga taşna hayotni.
Faqat toza yurak qutqarolgay, bil,
Nedir qutqarolsa gar odamzodni…
Binafşa
Bunça kiçik binafşa böyi?
Bunça çuçuk binafşa böyi!
Bu bir mitti guldan boşlanar
Bahorlarning uluğvor öyi…
Qoqigullar
Momo yer yuzini bezar gul, maysa,
Köhna hayot tağin yangi kuy boşlar.
Osmon yerga qarab bir bor jilmaysa,
Zamin kökka tutar minglab quyoşlar.
Ular nur soçmoqni istaydilar xöp,
Köklam iforidan sarxuş, aldanib.
Maysazor bağrida qiqirlab töp-töp,
Söng bari bulutga qolar aylanib.
Esib ötganida şamollar şitob,
Bağri pora bölib tözğiydi bir-bir.
Ammo kök izmida yagona oftob –
Ularday omonat emas baribir…
Gulnoza Karimova
1990-yili tuğilgan.
Özbekiston Milliy universitetining jurnalistika fakulteti magistratura bosqiçini tamomlagan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida