Adaşgan xat
“Yuragimni qamragan soğinç,
Har nafasda eslayman sizni.
Hatto tunlar uxlolmayman tinç,
Tuşlarimdan izlayman sizni.
Jodu kabi tortarkan mehr,
Xat yozarman bedor tunlarim.
Soğinganda ortarkan mehr,
Şukr, yaqin diydor kunlari…”.
Har haftaning yakşanbasida
Takrorlanar oddiy odat bu.
Bir yigitdan rafiqasiga
Jönatilgan öninçi xat bu.
Bu gal biroz bocdimi ğaflat,
Örtada xat taşuvçi quşni,
Xotiniga yozilgan bu xat
Onasining qöliga tuşdi.
Xotin özi bilan ovora,
Na er, na xat bilan işi yöq.
Ammo bugun bu keng dunyoda –
Onasidan baxtli kişi yöq.
Bizga aql örgatma, demang,
Bir şoirni telba ataşib.
Xat bitganda onanggizga ham
Yozib turing, mayli, adaşib…
Sevsang…
Sevsang sevgin-da, axir,
Senga mast yigitman-ku.
Alpomiş bobomday bir
Zabardast yigitman-ku.
Sözing yöqmi sözlarga,
Kömma dilni muzlarga.
Har xil işva-nozlarga
Sotilmas yigitman-ku.
Kelgin, tanga jon kelsin,
Somon yuzga qon kelsin.
It tugul, arslon kelsin,
Qopilmas yigitman-ku.
Ey qalbimning quyoşi,
Böl bir umr yöldoşim,
Sendan özgaga qoşi
Qoqilmas yigitman-ku.
Oşiqlaring bölsa jam,
Barini yenggay bu dam.
Oltin şamşir kelsa ham,
Çopilmas yigitman-ku.
Ketsam Tohirday oqib,
Qolma huşingdan oğib.
Kunduzi çiroq yoqib
Topilmas yigitman-ku…
Tilak
Sen uçun oddiy hol bölişi mumkin,
Zavol bilmay ösib-uning, deyişsa.
Lek nima qilarding döxtir yo folbin:
Bu sening oxirgi kuning, deyişsa?
Balki közlaringga yoş tölib bu on,
Vasiyat yozişga kirişgaydirsan.
Balki eşitganim yolğon deb, yolğon,
Özingni aldaşga tirişgaydirsan.
Yoki gado kelsa eşiging çertib,
Boringni unga şu zahot berarsan.
Balki miskinlarga savob bölar deb
Sadaqa berarsan, zakot berarsan.
Yo oğritgan bölsang kimningdir qalbin,
Borib undan uzr sörarsan balki.
Yo ziyorat etib volidang qabrin,
Ösgan tikonlarin örarsan balki.
Suygan taomingni pişirib balki,
Közingga yoş olib yegaymisan yo.
Vujudingda ajib şijoat qalqib,
Bir boşga – bir ölim, degaymisan yo.
Umrida kalima keltirmagan zot
Balki sajda etib duo ham öqir.
Kelajak avlodlar aylar deya yod,
Kimlardir öziga yodnoma töqir.
Bir umr çekişga qarşi kuraşib
Yaşagan tamaki çekadi balki.
Kimdir kimlargadir nafi tegar deb
Mehr bilan nihol ekadi balki.
Balki ötkazay deb bu kunni şodon
Kimdir mayxonaga bosar qadam ham.
Yomonlik qilgisi kelmaydi bu on
Hatto dunyoda eng yovuz odam ham.
Agar şunday ötsa oxirgi kuning,
Köksing yaxşilikka yuz oçsa agar…
Unda oxirgisi bölsin har tuning,
Har kuning söngisi bölsin, birodar!
Yor ketadi…
Yor ketadi ot ustida yot bilan,
Yot yorimni olib ketar ot bilan.
Taqdir ekan deya unga baxt tilab,
Kuzataman faryod bilan, dod bilan.
Yoz yomğiri junjiktirar tanimni,
Sezdirmayman unga oğringanimni.
Göyo olmoq istaganday jonimni
Nigoh taşlar közlari jallod bilan.
Töy keçasi yayrab öynagan ham men,
Oq libosga boqib töymagan ham men,
Qadah töla jomni qöymagan ham men,
May döst ekan yuragi barbod bilan.
Ketib qolgim kelar qorli toğlarga,
Özim kabi mağrur, orli toğlarga,
Malikamni yodga solmas yoqlarga,
Qanday yaşay, axir, bunça yod bilan.
Töy ham tugar, hamon öşa-öşaman,
Na yiğlayman va na haddan oşaman.
Kulibgina u-la vidolaşaman,
Göyo vidolaşganday hayot bilan.
Yorim ketar ot ustida yot bilan,
Yot yorimni olib ketar ot bilan.
Öşa otning tuyoğiga men tentak
Taqa qoqib edim belda bod bilan…
Iftixor XONXÖJAYEV
1991-yili tuğilgan. “Birinçi kitobim” loyihasida “Uyğoq yurak”, söngra “Hayot kuyi” nomli kitoblari naşr qilingan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida