YOMĞIR
U meni çaqirar:
darçamdan bir ifor kirib keladi,
Buvimning, bobomning mehrining isi.
U meni kutadi:
Men şoşib çiqaman huzuri – köçaga,
Olamni töldirar bir işq soğinçi…
Biz quvnaymiz butun zaminni
Töldirib yuborar şodlik – tomçilar,
Kuldirib yuborar quvnoq tomçilar.
U meni kutadi, kutaveradi:
(Baʼzida yoniga borolmasam-da)
Tomçilar – sabotning sodiq elçisi.
U baʼzan ketadi, ketib qoladi,
Bulutga öralib osmonga yetar.
Biroq bilamanki bir kuni qaytar –
U meni sevadi Zamindan Samoga qadar!
IQROR
Osmon rangsiz…
Namçil dardlar
Tomçi bölib tökilar yerga…
Sen ketmading, mangu qolding –
Maʼyusgina bir dilda.
Endi şafaq qizarmas çunon
Poyim tavof aylamas
Yölak…
Qaytolsaydim yoningga bir on
Derdim: “Dunmas,
Menga Sen
kerak!”
Osmon hamon rangsiz,
Şaffof tomçilar –
Yuzimni, közimni savalar mayin…
Bunçalar tund ekan
Bu dunyo sensiz?!
Yurib ketdim
Umrimdan sassiz…
TONGGA MAKTUB
Tongga intiq yurak
Lahzalarda tökilib turar.
Yetmadi senga men aytgan ertak.
Yetmabmiş,
Demak, yana töqiş kerak.
Men yaşarman “Bir bor ekan”da
Bu bir qaçon ikki böladi?
Qarayman tökilgan yuragimga va
Kelasan deb qayta tiklayman –
Bağri yarim xotirlarimni.
Tunning qoq yarmi
Orzulardan armon unib çiqar,
Sabrning kosasi şarob-la tölar,
Aytgan ertaklarim yoyilib yurar,
Kelmasang soğinçim ming pora bölar.
Ruhimga çulğanar savollar:
Tun zanjirin uzib qaçon kelasan?
Nafratingdan özib kelasan qaçon?
Yölingga intiqdir Guli Nigoring,
Qaçon, qaçon kelasan, ayt!?
Atrofimda sakrar qaçonlar:
Ayt, qaçon kelasan,
Ayt, qaçon,
Qaçon kelasan?
Yolvorişlar çökar vujudga
Nega jarohatlaysan yara yurakni?
Soğinçim ekyapman yölingga
Qaçon nihol çiqar bulardan,
Niholni Sevinç deb atayman qaçon?
Qaçon köraman ul gul ruxsoringni?
Iltijolar tutar dunyoni!
Kel sen. Tezroq kel, tezroq.
Qaçonlarni yiğlatib kelgin.
Sabrlarim tökilar bamisli yaproq,
Faqat sen kel, faqat sen, tezroq!
Kelmasang gar…
Sabr kosa birma-bir sinar,
Subhidamni çilparçin qilar,
Uluğ daraxt – Sabotlar yonar,
Hayotning mazmuni – sevgilar yonar,
Yonar yana allanimalar…
Qofiyasiz şeʼrning qofiyasiz xotimasi…
Bu farahga töla tong
Mening ğazabimda qolmasligi-çun,
Bularning barçasi yonmasligi-çun
Tezroq kel, tezroq,
Imillama, TONG!
Yöqsa…
* * *
Tun köksini parçalab çiqqan,
Yop-yoruğ xayolga qöşilib oqdim.
Bargi xazonlardek çirib, uniqqan –
Tuyğularimni yöqotdim, yoqdim!
Endi oq xayolga evrilib, yaşab –
Tonglarning köksiga kirarman nurdek.
Yaşayverar ğamlar tirilmay, qaqşab –
Ular boqiy emas Qaqnusdek, guldek
Mening-çi, umrimda qirmizi, gulgun –
Afsunlar uyğonar, ulğayar dillar.
Yaşay oldimmikin jilmayib bugun,
Yaşnay oldimmikin sönmasdan burun?
BEGONALIK
Sargardon tuyğu borar
Ikkimizning oramizda.
Xörsiniği dil yorar
Ikkimizning oramizda.
Berolmading, ololmadim
Qoldi hislar sargardon.
Kelolmading, qololmadim
Böldi hislar sargardon.
Tong otadi
Bolişing –
Xörsiniqqa botadi.
Tong otadi.
Tuşlarim –
Suvga hasrat aytadi.
Oramizda havolar…
Yot, begona navolar…
Uçramasang bölardi –
Tanimasdi ğavğolar…
Guli NIGOR
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida