* * *
Şiddat-la kurtaklar bir örik,
Misli öq-yaralar köksingni.
Axir keçagina yöqotding
Bahorga munosib döstingni.
Kurtaklar sançilar olovdek,
Ğururni qamçilar xotira.
Niş urgan har şirin nigohdan
Yuvilar har qança kudurat.
Oç tusli, qizğiş-u nim sarğiş, –
Hidlayman hikmatlar gulşanin.
Jasorat qilmoqqa çözilgan
Qutlayman şu mitti qölçani –
Ğunçani!
* * *
Bizning dargohimizda beçoraliq yöqdir.
“Qissasi Rabğuziy”dan
Jon hofiz, jon hofiz hofizligingdan,
Bir loy iqroridan bağri figorim.
Jon mahfuz, jon mahfuz, mahfuzligingdan, –
Meni xuş yaratding, Parvardigorim!
Yiğlayman, behiştlar ğişti tökilar,
Yiğlayman – Arşda ham yöq bunday xislat.
Yiğlayman, toğ erir, ğunça sökilar,
Qolmas diydoringdan özga nafosat.
Sening dargohingda umidsizlik yöq,
Urmas dözaxda ham bandangni balo.
Sening dargohingga yetişmoq uçun
Yurak – Karbalodir, yurak – Karbalo.
Bir ajib, bir ajib kişvarligingdan
Namozgoh – menga öz bağrifigorim.
Dil-farfor, dil-farfor, farforligingdan
Meni xuş yaratding, Parvardigorim!
“Hay” gulxani içra Xalilullohday,
“Yohu” şarobidan töyib içgani,
“La” halinçagida suyib uçgani,
Keldi tan jubbasin taşlab nigoring, –
Meni xuş yaratding, Parvardigorim!..
Muhabbat
Ostonamga urildi ilk bor,
Xazon-daraxt yozgan dil sözi.
Rahmat yoğdir unga falakdan,
Öttiz yetti yoşimning kuzi.
Unga mendan salom ayt, Rabbim,
Daraxtlarning bargi soniça.
Çumolilar asrlar buyon
Uyasiga eltgan doniça.
Ming yillarkim, oqsoç qirğoqlar
Körgan sonsiz tölqinlar qadar,
Va undagi notinç söroqlar –
Qum zarrasi qadar jilvagar.
Dunyo paydo bölgandan beri
Yoqqan yomğir sanoğiça ayt.
Yasalgandir ming-minglab köza –
Işq ahlin boş çanoğiça ayt.
Toki qutb yulduzi söng bor
Jilva soçar kungaça salom.
Bir-birini quvib yetişgan
Kunduz topgan tungaça salom.
Aytsam salom, omon qolaman,
Salomat qil, ey, meni, Rabbim!
Unga salom aytmas kunimni,
Malomat qil, ey, meni, Rabbim!
* * *
Ostonangda gul-u rayhon ekilgan –
Balkim, osmonlardan yulduz tökilgan,
Qöşiq aytib könglim böşatay desam,
Tomoğimga aççiq yiği tiqilgan.
Bu yerda daryo ham oqadi sokin,
Ğamni ham faryodni yutadi tunlar.
Men-çi armonimning sökaman çokin,
Endi singan torim kimlar butunlar?!
Dildagi singan soz kuylaydi hamon,
Imkonda imkonsiz qolsak ham yomon,
Asil muhabbatin izlab xiromon,
Quş ham aylar köksin toşga urib qon.
Biz neçun çöqqida quş emasmiz, yor,
Toş parin tözğitgan töş emasmiz, yor,
Uçraşar hatto köz-qoş ham payt poylab,
Nega biz öşal köz-qoş emasmiz, yor?!
Sen tongsan, tong kabi şabnamlarga döst,
Men şomman, oftobdek botganim durust.
Nega gul bargida turgan çoğingda
Senga aytolmadim sevgidan bir söz?!
Qalbimni qoplaydi hijron va afsus,
Singan sozimga jör böladi gullar.
Daryo ham bu yerda sokin oqar, lek,
Tubida gullaydi Işq-atirgullar.
Ostonangda gul-u rayhon ekilgan –
Balkim, osmonlardan yulduz tökilgan,
Qöşiq aytib könglim böşatay desam,
Tomoğimga aççiq yiği tiqilgan. …
* * *
Ming yil yaşaymiz, deya,
Garçi hozir köngil töq, –
Yölovçimiz hayotda –
Vaqt turining farqi yöq.
Baʼzan özni xuş yoqib
Çinorlarga mengzaymiz.
Umrni havodagi
Sözlar bilan bezaymiz.
Qismat şu: bir lahzaga
Boğlab qöygan bizlarni.
Kun kelib ip uzilsa
Qaydan topay sizlarni.
Öylamagil, meni ham
“Erta topgayman takror”,
Yöq, közlar örtasida
Bir kiprik qoqişi bor.
Şu sabab dil izhori
Yölovçiga farz ekan.
Şirin söz – malham-dori,
Sevişmoq ham farz ekan.
Davlatidan kimdir mast,
Farzandidan kimdir mast, –
Bularni lek heç kimsa,
Yölovçidan söramas.
Haromning azobi bor,
Halolning-çi, söroği.
Umr – bu Haq yuziga
Dunyo parda tortmoği.
Hasad, ğiybat paytimas,
Fursat kam, bölgil çaqin!
Asl hamroh aynimas,
Yöl uzoq, manzil yaqin!
Mayli, meni vaslingga
Gado etib ket, ey döst,
Lekin yölning haqqini
Ado etib ket, ey döst!..
* * *
Dilxohim, dilxohim, dil şoda-şoda,
Silkişsa safolar tökilar döp-döp, –
Porlar nöş etar nozik şabboda
Sanduvoç silkiydi şoxlardan kuf-suf.
Dilxohim, dilxohim, dil şoda-şoda,
Dandonlar namida qoqi otar niş.
Novvotlar şimigan nozli havoda
Yurak, topiladi senga ham yumuş…
Oyxohim, oyxohim, dil şoda-şoda,
Oy-yoqut kirkada tutqazilgan non.
Ul-savat-hovuzga, siyoh-aftoga
Patçöpin botirib xat bitar Kanʼon.
Sabohim sovutdi, ispandlar tutdi,
Dilxohim, dilxohim, dil şoda-şoda,
Meni erkalaydi zanjirband qutti,
Dil esa Makkai ozoda-ozoda…
* * *
Sen ketsang közimda nam,
Bağrimda qayğu, erkam,
Köksimdagi quşçaning
Patlarini yular Ğam.
Uzoqlarga köp ketma,
Közlarimni unutma.
Qalbingda qalbim izi,
Uni mendan berkitma.
Bu dunyoda yaxşiyam
Sen bor – dil yayraydigan.
Bağirda-çi, Bulbul bor –
Körinsang – sayraydigan.
Oy – uzoq, Quyoş – uzoq,
Yulduz uzoqdir, erkam.
Şukr, qalbning törida
Yondirganing uçun Şam…
Gulandom Toğayeva
1972-yili tuğilgan.
Özbekiston Milliy universiteti (ilgarigi ToşDU)ning jurnalistika fakultetida tahsil olgan.
“Çaqmoq xörsiniqlari”, “Muhabbat asri” kitoblari çop etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida