OTAMGA
Köksimga ğalati bir dard çökadi,
Ğalati tuyular şoirligim ham.
Nönoq şoirlikdan köra yaxşiydi,
Otamning ketmonin kötarsa yelkam.
Onam ortidanmas qizaloq paytim –
Sizning ortingizdan ergaşib yurdim.
Lekin bölolmadim sizdayin hotam,
Sizday möminlikka yetmadi qurbim.
Bir çetda munğaygan ketmoningizdek
Çökib qolganmiyo dunyoning qaddi.
Ota, qöllarimga tutqazgan qalam –
Sizga loyiq farzand bölmoq umidi.
Otajon, köksimni bir dard ezadi,
Bir qayğu köksimni yançiyveradi.
Qandoq farzand böldim: beburd, beqadr –
Kuragimning tagi sançiyveradi.
Ketmoningiz kafti baxt oynasimi?
Iymon suratimi poşnangiz izi?
Uning rizoligin ololmay hargiz,
Qavarib boradi dunyoning tizi.
Köksimni ğalati bir dard ezadi…
KÖRGAZMADA
Közimga judayam issiq körindi,
Vatan suratiga öxşaydi xuddi.
Betakror tasvir bu:
Gavjum bozorda
Beşik olayotgan ota, serxayol.
Undan-da gözaldir,
Boqiy asar –
Tong.
Dunyoni unutib,
Malaklar kabi
Gödagin emizib ötirgan ayol.
Bu surat qoşida
Xayol tözğir zum
Va dunyo töxtaydi aybdorday jim.
Tizzasin quçoqlab
Söngsiz munğaygan,
Köksi töla alam, faryod-u vola,
Egasin qaddidek
Munkaygan söri,
Soğinç qotib qolgan közida jola.
Işkomda
Ming yilki zor kutaverib,
Mayizga aylangan ğamdan uzumlar.
Yuraklari siqib olingan anor
Tokçada
anduhdan qonab ezilar.
Yolğizoyoq yölga
Yuragin ekkan,
Közlari teşilgan ğarib ostona.
Uruşdan qaytmagan bolasin kutib,
Yöllarga hasratli
Termulgan ona.
Bu surat qoşida
Yurak töxtar zum…
BIZ SeNI ASRAGAYMIZ JON BILAN, ÖZBeKISTON!
Yöli oydin, oq, buyuk safarga çiqqan vatan,
Polvonlari dunyoni muştida yiqqan vatan,
Tulporlari poygada zafarga çiqqan vatan!
Bobolar olgan erkni qon bilan, Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
Tuproqlari ganj yurtim, har çöping hikmat, hadis,
Dunyoga eşik oçgan, tafakkurda mudarris,
Tuşimga kirib-çiqar jasur onam Tömaris,
Bobolar olgan erkni qon bilan, Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
Ipagi duolardan onalar tortgan qatim,
Yaproqni bol qilgan el, sopolni çinni, qadim,
Başarning tinçligiga muhofiz bu kun yurtim,
Bobolar olgan erkni qon bilan, Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
Jahon közini olgan oltin, javohirimsan,
Kuragi yer körmagan polvon, bahodirimsan,
Köz tikmasin bir ğanim, mangu barqarorimsan,
Bobolar olgan erkni qon bilan Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
Hurligingga qöriqçi burgutlaring, sorlaring,
Joningda qad kötargan atiqa, osorlaring,
Jahongaşta Boburing, Furqat soğinç, zorlari,
Bobolar olgan erkni qon bilan, Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
Tişlarin ğijirlatgan qaşqirlar bilib qöysin,
Öz yurtini sotguvçi basirlar bilib qöysin,
Görlarida tik turgay, tik pirlar bilib qöysin,
Bobolar olgan erkni qon bilan, Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
Ortga qaytmaydi özbek, bor jasur xaloskori,
Mard sarboni ortida xalqi – alp najotkori,
Kim vatanni asragay, Ollohdir madadkori,
Bobolar olgan erkni qon bilan, Özbekiston,
Biz seni asragaymiz jon bilan, Özbekiston!
MeNI QÖRQITADI…
Bir qiz ketib borar namozşom aro
Közlarida yonar telba bir çaqin.
Quturgan ummonga qasdma-qasd göyo –
Özin urayotir bir oqquş betin.
Neni istaydi u?!
Hayotmi, ölim?
Qalbin muhabbatdan etmoqni xalos?!
Balki, öqimoqçi
Hijronga hukm,
Bevafo sevgidan olmoqçi qasos?!
Qayga ketib borar
Benajot, besar,
Darbadar yöllarda, balki, adaşgan,
Yo adaştirdingmi, adaşgan dunyo,
Işqning jodusida közi qamaşgan.
Qayga ketib borar, yolğiz, bepanoh,
Bir najot istarmi,
Adolat istar?!
Qoşining yoyidan otiladi oh,
Bu yupun dunyodan saodat istar!
Yöllarin tösingiz, daraxtlar, çoping,
Gullar gulligini soling yodiga.
Telba tölqinlarga bölmasin taslim,
Şamollar, qaytaring ortiga.
Dunyo, qörqmaysanmi qarğiş, ohidan,
Maysalar yiğidan kötarolmas boş.
Bosib qolmasmi, hey, dunyolaringni
Mahzun közlaridan yumalagan yoş.
Öz öqidan çiqib ketmasin yurak,
Kiprigida qotib qolgan xiyonat.
Közlarin yoşiga çökmoqda, yo Rab,
Qöllarini qöyib yuborma, hayot.
Yulduzlarni qulatmasmi boşimga
Ma’yus nigohingda uvlagan savol,
Poylaringga çökib, baxt ham gullaydi,
Bir hovuç şabnamdek erkam bezavol.
Ortidan yugurib hayqiraman: “Qayt!”,
Köylagidan tortib şamol çökar tiz.
Meni qörqitadi, dunyodan, hayhot!
Etaklarin silkib borayotgan qiz.
XONZODABeGIM
Dunyo ğazovotdan uvlab turgan çoğ,
Yuraklarim titrab, ökrab turgan çoğ,
Könglim bir tozalik tilab turgan çoğ,
Men sizni esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Darvozangni oçma ohkim, Samarqand,
Çiqib ketmoqqa şay mohing, Samarqand,
Ortidan çopmasin ohing, Samarqand,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Tölğonursiz ipaklar içinda siz,
Inim deya yuraklar içinda siz,
Işq izlarsiz közingiz uçinda siz,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Bu kun vafo-hayo kun körmay qöygan,
Qizlar selkillatib soç örmay qöygan,
Opalar iniga jon bermay qöygan,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Qalbingiz yayratib şod edi bir işq,
Öçdimi, yançdingiz dod endi bu işq,
Rözi maşhargaça faryod endi işq,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Darvozangdan çiqdi misli asotir,
Uyğon, oyoqqa tur, Mavounnahr,
Yoğiyga könglini tutgança asir,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Borarda köngliga gul köşk na qilsin,
Xonning haramida oşiq na qilsin,
Şayboniyxonda dil, çin işq na qilsin.
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Köngil nima böpti?!
Ovutdingizmi?
Dilni muhabbatdan sovutdingizmi?
Yuz körmaslar qilib yovutdingizmi?!
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Köndi xon harami ota tengiga,
Çağir toşlar bilan urdi köngliga,
Qismat libosini kiydi egniga,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Köksiga xanjarlar ekib borodir,
Baxtin inisi-çun tikib borodir,
Öt tuşgan yuragin yelpib borodir,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Köngil isingaydir öçoğingizda,
Talpinadi jonim firoğingizga,
Bu dunyo arzimas tirnoğingizga,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Kimni axtardingiz, kimga mahtalsiz,
Yurakka qurilgan Tojimahalsiz,
Xonning saroyiga jönar mahal siz,
Qovrilib esladim, Xonzodabegim,
Közda yoş qömsadim, Xonzodabegim.
Sevilmoqlik uçun
Sevilmoqlik uçun keldik dunyoga,
Işq, ötin böloyin öçoqlaringga.
Bizni yaratgandir qodir Xudoyim,
Işqning baland dori, sirtmoqlariga.
Bu dunyo tuzoqdir, faryod na hojat,
Tuşganmiz axir işq tuzoqlariga.
Bizni işq mulkiga hukm etsin Xudo,
Surgun qilsin abad qiynoqlariga.
Işq, deya qiyomat qadar borurmiz,
“Gunohimiz – işq”, deb söroqlariga.
Işq magar jahannam bölsa, çorlagin,
Jannat qolib kirgum dözaxlariga.
Işqimiz xudoyi, qurbonliq asli,
Jonimiz tikilgan bayroqlariga.
Onagul, tökilsak qatra nur bölib,
Azal sarkotibin siyohlariga.
Enaxon Siddiqova,
Özbekiston xalq şoiri
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida