339 marta körilgan

Şabnam közlaringday musaffo…

Yulduz Örmonova

Ojiz işq

Hayotni sevadi yurak-yurakdan,

Dunyoni körişni orzu qilar u.

Sezadi, kutadi, bir kun falakdan

Közlariga hadya etilar yoğdu.

Quyoşni, samoni, quşlarni öylar,

Öziça tasvirlar tasavvurida.

Gohida halinçak uçgança kuylar,

Kimnidir asraydi qalbi qörida.

Ğurbatdan, zulmatdan, ölimdan qörqmas,

Benur yaşaşdan-da çöçimas aslo.

Ammo közlaringni körolmay ötiş,

Seni körolmaslik… Bundan mustasno!

Köngil közi oçiq,

Sezar har ohing,

Negadir sen bunday böla olmaysan.

Yetti sayyorani ilğar nigohing,

Faqat ojiz işqni köra olmaysan…

Qaniydi

Yelkangga yuragim suyab yiğlasam,

Köz yoşim köksingga yoğsa, qaniydi.

Söng aççiq azoblar sabrim yiqsa ham,

Közlaringga töyib boqsam, qaniydi…

Yuragim çirsillab yonmoqda, qara,

Sen desam köksimga tuşadi olov.

Qalbimda Laylidan qolgan bir yara,

Majnunga yov dunyo örtamizda ğov…

Könglimday yaqinsan, könglimday olis,

Könglimdan yaqinroq kelsang, qaniydi.

Dilimda umiddan qoldirib bir iz,

Söngra jonni tandan olsang, mayliydi…

Tun böyi yiğladim, töyib yiğladim,

Yiğlatdilar meni seni sevmaslar.

Yurakka siğmadim, özga siğmadim,

Ruhim sindirmoqqa urindi kaslar…

Qara, yaşayapman sen uçun yana,

Meni barça ötli hislar taniydi.

Men sari kelmasang, qilmasman taʼna,

Özingga yaqinroq olsang, qaniydi…

Yolğiz seni desam örtanib-kuyib,

Meni ham bir bora eslarmikansan?

Milyard odam aro nafasim tuyib,

Qayda deb, izlarim  izlarmikansan?

Qurib ketsin azob, qurib ketsin jon,

Vaslingga termulib ölsam, mayliydi.

Senga yuragimni suyab, Xudojon,

Töygunça tökilib olsam, qaniydi…

Soğinç

Avtobusning tiniq oynasi

Meni ming manzilga eltadi.

Salqin sabolarga aylanib,

Xayol esa senga ketadi…

Şabnam közlaringday musaffo,

Dunyo senday kulib boqadi.

Kimga tortdim, bilmayman, ammo

Yurak mudom senga tortadi…

Bağri öyiq keksa daraxtlar,

Iymanib boş çayqagan maysa –

Barglarida şudring yaraqlar,

Seni yodga solar, jilmaysa…

Meni olib qoçdi şodumon

Daydi xayol va daydi orzu.

Yuragingni soğindim yomon,

Diydoringa töysaydim bir zum…

Har keç yana eslayman takror,

Öylayman-da, dunyo bir kamdir.

Senda ham barq urmoqda bahor,

Ayni çoğda qoş qoraygandir…

Tağin eslatadi bu oqşom,

Egam soğinçingdan qöymasin.

Seni, yodga solar, Andijon,

Avtobusning tiniq oynasi…

Ösmoqda

Dovonda bir toğ ösmoqda,

Köksimda bir boğ ösmoqda.

Boğimda alyor unadir,

Navodil har çoğ ösmoqda.

Lahza-lahza, tunga ayon,

Oy köksida doğ ösmoqda.

Suyganiga yeta olmay,

Dardi beadoğ ösmoqda.

Orom tözib, yurak ezib,

Çor tomon firoq ösmoqda.

Ösmay deydi ösma kabi,

Soğinçlar biroq ösmoqda.

Diydorlar yoningda turib,

Joningdan yiroq ösmoqda.

Bu ne sinoatdir degan

Javobsiz söroq ösmoqda.

Bulbullarni köra olmay,

Panalarda zoğ ösmoqda.

Savob bilan joy talaşib,

Kimözar gunoh ösmoqda. 

Ey yor, körgin-a, men sari

Dovonda bir toğ ösmoqda.

Közlaringni körmoq uçun

Yulduzlar uyğoq ösmoqda…

Öçirğiç

Qanday yaşagan ekan

Qadimdagi odamlar,

Hali öçirğiç degan

Matoh bölmagan damlar?

Yozişgandir bexato,

Balki, barça öşa payt.

Soğinçdan bitmagan yo

Oşiqlar bezovta bayt?

Yöq! Asli azaldan işq

Har dilga soya taşlar.

Bunga guvohdir bağri

Öyilgan qoya toşlar.

Öşa bitiklar hanuz

Yöqolmagan, köçmagan.

Qança qor-yomğirlarning

Zabtidan ham öçmagan!..

Dunyo özgargan sayin,

Özgardi zamon.

Bugun hamma narsaga

Topiladi bir imkon.

Qoğoz qoralab tunlar

Qalb quşim uçiraman.

Şeʼr tökilar qalamdan,

Yoqmasa – öçiraman…

Şarob rangi ketadi,

Ketar siyoh doği ham.

Ketarmikin, oğajon,

Dilda doğ qoldirsa ğam?!

Ötmişda xatom bisyor,

Köksimda alam ğij-ğij.

Bormikan xotirani

Tozalovçi öçirğiç?..

Yulduz Örmonova

1995-yili tuğilgan.

Özbekiston davlat jahon tillari universiteti ingliz filologiyasi fakulteti talabasi.

Zulfiya nomidagi Davlat mukofoti sovrindori.

Şeʼr va tarjimalari adabiy naşrlarda eʼlon qilingan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (325)

Ayol

Yigitlar maktubin bitganda qondan,
Kelinlar firoqdan çekkanda yohu,
Uning ham panohi qaytmadi jangdan,
Ön töqqiz yoşida beva qoldi u.