Men gulman!
Heç kimga işqimni körmas edim ep,
Qanday adaştirdi gözal hasrating?
Gulim deb, dunyoda tanho gulim deb,
Meni kaftlaringda şunday asrading!
Işon, töldiraman dunyoi dunni,
Ildizimga yetgan işqingga qasam!
Boşqaga kaft çözib,
Bir kuni meni
Gul kabi… gul kabi taşlab ketmasang…
Cyevmadingiz
Hayot tan-u, sevgi unga jon bölibdi,
Men dilga qul, dilga özga xon bölibdi,
Faqat alam, faqat ğam farmon bölibdi,
Hadya qilib bir tabassum bermadingiz.
Qaradingiz – öz foydamga maʼno topdim,
Qaradingiz – boşqalarga daʼvo topdim,
Keçalarga qaroğimdan maʼvo topdim,
Kunlarimga raşk tiğini sermadingiz.
Keçay dedim, yurak qurğur tortmadi heç,
Manglayidan ismingizni artmadi heç,
Nigohingiz yulduzlardan ortmadi heç,
Yuzimdagi közyoş rangin körmadingiz.
Çöng aybingiz – bu ayblarni bilmaysiz-da,
Bilsangiz ne, istasangiz sevmaysiz-da,
Xayolimdan hayotimga kelmaysiz-da,
Avval sevib, söng sevdirib yurmadingiz.
Ey Xudoyim, qiz bolaga hayo berib,
Şu sababli tilga köçmas savdo berib,
Qöysang edi yigitga ham parvo berib,
Şuginami, erka könglim, hurmatingiz?!
Yaproqlar
Gavjum yöl çetidan boryapman yolğiz,
Özimning dunyomga örangan köyi.
Şu gözal lahzada olislardasiz,
Yomğirlar torida soğinçning kuyi.
Oftobni berkitib, garovga olib,
Hatto tumanlar ham sizni daraklar.
Bizni ham holiga qöymasmi solib,
Yaproqlar – yer tişlab yotgan yuraklar?..
Soğindim, soğindim… soğindim yomon…
Könglimda sinar işq niholçalari.
Közimdagi dardni tökaman qayon,
Yaproqlar – yomğirning römolçalari…
Döstimga xat
Soğindim, deb sizga borardi har kun
Va öksib qaytardi soqov xayolim.
Bugun nigohimga sepib ötdi nur
Xatingizdan çiqqan Qöqon şamoli.
Satrlar oralab oqadi közim,
Kaftimga şördan-şör yoğadi közim.
Men sizni tiladim Farğonajondan,
Yöqlab yonimga bir kelmaysiz, döstim.
Diydorning eşigi bunça uzoqda,
Alam kuydiradi dilni dözaxda.
Dardlarni yopingan yuragim aytsin –
Siz kabi döstim yöq butun Jizzaxda…
Qarayman – yöl qurğur olisga şoşgan,
Ikki qirğoğiga yalpizlar toşgan.
Mening nafaslarim anqib tursa ham,
Sizga yoqmaydimi muazzam Toşkan?!
Har gal maktubimga qöşilib jönar
Mehr quşçalari – biram çiroyli…
Har gal şeʼr ufurib bağrimga qönar
Xatingizdan çiqqan Qöqon şamoli.
Qadrdonim
Unga yorilaman soğinçlarimni,
Unga yiğlayman raşk-alamimni ham.
Unga şivirlayman ötinçlarimni,
Unga tökilaman sitamimni ham…
U ranjib ketmaydi, hamişa birga,
Yonimda yuradi köçada, uyda.
Qaro keçalarim şönğitar nurga,
Uyğotadi bağrim isitgan köyda.
Ming qistab erişa olmaganding sen –
Işq izhorim ming bor eşitgandir u…
Sening tuşingga ham kirmaydi, lekin
Labimda yuzlarin isitgandir u…
Ikkimiz kutamiz seni yöl qarab,
Vaqt köp imillaydi oğiroyoqday.
Bilmadim, negadir özingdan köra,
Menga şu surating qadrdonroqday…
Onam ifori
Opa, baxtim olis manzilda ekan,
Yetdim-u, sizlardan qoldim olislab.
Könglimni töldirar bir böşliq degan,
Soğinçni aldayman mehringiz eslab.
Mahşarda yovin ham körarkan odam,
Faqat uçraşmasmiş opa-singillar.
Nega borolmayman – yöllar bir qadam!
Örtada taşvişi beadoğ kunlar…
Diydor lahzalari ötadi zumda,
Kapalak bir kezib çiqqanday çaman.
Uyimga siz bergan non-mevalar va
Onamning hidini olib qaytaman…
Iroda Umarova
1987-yili tuğilgan.
Toşent davlat pedagogika universititetini tamomlagan. “Bahor visoli”, “Uçinçi dunyo” nomli şeʼriy, “Egasiz soğinç”, “Siz uçun” nomli nasriy kitoblari naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida