* * *
Menga quvvat berar yelkamdagi yuk,
Köksimdagi dardlar tik tutar meni.
Onamdayin sodda, onamdek buyuk,
Otamdek serbardoş xalq kutar meni.
Gohida tinganim, jim ketganim rost,
Özimning dunyomga zim ketganim rost.
Hayotga öçakib çap köksimdagi
Beozor qumrimni hurkitganim rost.
Şu qumri ediku mening taqdirim,
Közim qamaştirdi sözlar bejirim.
Huzuringga borib, özimdan avval,
Şeʼrlarim söraydi sendan keçirim.
Onaginam xalqim, onajon xalqim,
Men yerman, sen kökda oy bölib balqi.
Faqat seviş mumkin seni vassalom,
Taʼrifingni qilib bölmaydi talqin.
Bir bor özing kabi oçib bağrimni,
Bitta şeʼrimçalik qadrladimmi,
Yuziga boqmayman, tan olmayman yöq,
Seni kötarmagan satrlarimni.
Onaginam xalqim, onajon xalqim…
Şoir döstimga
Şeʼr öqiysan… tinglar yer-samo,
Quşlar tinglar sokin, behadik.
Şeʼr bölmasa yetişmas havo,
Asli olam şeʼr bilan tirik.
Şeʼr öqiysan… toğlar çökar tiz,
Boğlar unar gulli, daraxtli.
Şoiri yöq millatlar baxtsiz,
Millati yöq şoirlar baxtli.
Layli xirgoyisi
Olovida qovurdi işq,
Kulim kökka sovurdi işq.
Böronmi işq, dovulmi işq,
Uçib ketdi közlarimay.
Umrim zulmat, nuring mayoq,
Tanim muqim, ruhim sayoq.
Içim yondi, kuydi tomoq,
Böğzimdagi bözlarimay.
Köp ötindim, ruh kelmadi,
Tik haqiqat bukilmadi,
Şeʼr tökildi, tökilmadi
Yaramdagi tuzlarimay.
Qaqnusmidir jonim quşi,
Olov böldim çöqqa tuşib,
Boraverdim çökka tuşib,
Qonasa ham tizlarimay.
Diling Maşrab, Majnun köying,
Böş jismimga köçib qöyding.
Mani maydek içib qöyding,
Endi yöqman, tugadi may.
Ruh sahroda yonaversin,
Işq ilkimga xoma bersin,
Yuragimdan tomaversin,
Qonli-qonli sözlarimay.
Kiprigimni qanot qilib,
Uçib ketdi közlarimay.
Vatanimay
Seni kim deb atay,
Yorim deb ataymi,
Döstim deb atay,
Sen bilan tuğilib ösdim deb atay,
Közlari quralay,
Vatanimay.
Toğlaring uçun sevmadim,
Boğlaring uçun sevmadim.
Omon-omon, davron-davron
Çoğlaring uçun sevmadim.
Qanday bölsang, şunday sevdim,
Şohday sevdim, qulday sevdim.
Parij, Amriqolarni ham,
Yoningda yupunday sezdim.
Madh etmayman, maqtamayman,
Dengizdan suv axtarmayman.
Hammadan köp sevmoq uçun,
Şoir bölib tuğilganman.
Bu dunyoda har bir odam,
Muhabbatni tuysin deyman.
Meni yomon körganlar ham,
Seni jondan suysin deyman.
Mehring sezsin, qadring bilsin,
Uvollaring tutmay turib.
Bağringdagi olov yangliğ,
Ikki közim qoldi qurib.
Bağringga bos, közi oçiq,
Ham yuragi oçiqlarni.
Bolam, dema özingga emas,
Unvoningga oşiqlarni.
Işim bordir meni faqat,
Inson degan unvon bilan.
Tuğildimu taqdirlandim,
Uluğ Özbekiston bilan.
Bundan özga baxt yöq menga,
Bundan ortiq saodat.
Özbekiston, sening isming,
Halovatdir, halovat.
Halovatni asraganlar,
Çin odamga aylangay.
Tuproq bölib qolar bir kun
Va Vatanga aylangay!
Mehrinoz Abbosova,
1995-yili tuğilgan.
“Zulfiya” nomidagi davlat mukofoti sovrindori.
“Men yoşlikman”, “Yulduzrang qöşiqlar” kabi şeʼriy kitoblari çop etilgan.
Oliy adabiyot kursi tinglovçisi.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida