* * *
Ikkimiz eng gözal qöşiqmiz,
Nazmimga navoday keraksiz.
Men sizga, siz menga oşiqmiz,
Siz menga maʼvoday keraksiz.
Quvongan, qayğurgan onimda,
Suyangan toğimsiz yonimda,
Işq bölib oqasiz qonimda,
Harfimga imloday keraksiz.
Hamrozim, hamrohim, habibim,
Özimday devona, ğaribim,
Holimga kulmagan tabibim,
Dardimga davoday keraksiz.
Siz uçun bor-yöği tilakman,
Özga malaklarday malakman,
Men sizga Havvoday kerakman,
Siz menga havoday keraksiz.
Ikkimiz eng gözal qöşiqmiz…
Burgut falsafasi
Burgut aytar: meniki samo,
Yolğiz özim çiqaman ovga.
Kimlargadir öljaman, ammo
Öljamni heç bermam birovga.
Qanotimni yozaman katta,
Söng mardlarça qilaman hujum.
Men yengişim kerak, albatta,
Burgut bölib yaşaşim uçun.
Ojizlarga yoqmas parvozim,
Poylar meni qopqonu törlar.
Jasadimni yemoqqa hozir,
Pisib yotar ölaksaxörlar.
Vaqt ğanimat, umr ötkinçi,
Balki bir kun ölja bölarman.
Gar ölsam ham zaminda emas,
Samolarda mağrur ölarman.
* * *
Könglingizga siğmas tuğilgan kunim,
Dunyoning ğamlari tursa qalaşib.
Hayotim bahori, umrim mazmuni,
Biz qaysi manzildan ketdik adaşib?
Bilmadim, yöl qöydik qanday xatoga,
Sevgi deganlari nahot ayb bölsa?
Nimamiz yoqmaydi, ayting, Xudoga,
Nahot umr şunday murakkab bölsa?
Asli men şunçaki kirmadim, erkam,
Mehmonday, dil degan koşonangizga.
Dunyo yaralmasdan Yaratgan Egam
Ismimni bitibdi peşonangizga.
Bugun muhabbatning rangi siniqqan,
Bağri örtansa ham çiqmaydi uni.
Ne uçun dunyoning ğamlari siqqan
Könglingizga siğmas tuğilgan kunim?
* * *
Ey döst, dardimizni pinhona aytib
Ötdik, ezgulikdan afsona aytib,
Bir dam yaşamadik şukrona aytib,
Xudoga arz qildik, arzdan çiqmadik.
Ey döst, mardum içra ibratli böldik,
Hurmat bajo aylab, izzatli böldik,
Har lahza bir-birga minnatli böldik,
Mehrni qarz berdik, qarzdan çiqmadik.
Ey döst, siz-la qança xuş damlar keçdik,
Şodliklar simirdik, alamlar içdik,
Döstlik abadiy deb qasamlar içdik,
Ming afsus, lafz berib, lafzdan çiqmadik.
Ey döst, bir-birovdan mudom nolibmiz,
Bugun mağlub bölsak, erta ğolibmiz,
Umr fununida hamon tolibmiz,
Hayot degan qadim darsdan çiqmadik.
Çölpon
Yo Rabbiy, zaminga siğmagan menman,
Haq izlab, esini yiğmagan menman.
Bu çirkin dunyoning nayranglariga
“Kulgan boşqalaru, yiğlagan menman”*
Yo Rabbiy, minbarda yolğon jöşarlar,
Ming bir yolğoniga yolğon qöşarlar,
Öz makriga özi öyin tuşarlar,
Kulgan boşqalaru, yiğlagan menman.
Yo Rabbiy, kuyganim xalqim uçunmi,
Xalqimning kuygani halqum uçunmi,
Xalq degan bir daydi tölqin uçunmi,
Kulgan boşqalaru, yiğlagan menman.
Yo Rabbiy, adolat sarsoni bölib,
Ne topdim, elimning vijdoni bölib,
Nazm osmonining Çölponi bölib
Kulgan boşqalaru, yiğlagan menman.
*Çölpon satri
* * *
Birovning kulfati – birovning baxti,
Birovning ulfati birovga ğanim.
Birovning zavoli – birovning taxti,
Ne uçun yaratding, Allohim mani?!
Mening yaralganim – kimning yöqligi,
Kimning ğalabasi – mening xatoyim.
Kimning faqirligi – mening töqligim,
Ne uçun dunyoga keldim, Xudoyim?!
Mening muhabbatim kimning nafrati,
Mening quvonganim – kimning ozori.
Kimning ojizligi – mening qudratim,
Ne uçun yaraldim, Parvardigorim?!
Har kuni yaşayman, özimni yenga,
Keçir, qilgan bölsam senga iddao.
Ölsam, tuğilişdan ne foyda menga,
Tuğilsam – ölişdan nima muddao?!
BENAZIR
1981-yili tuğilgan. Namangan davlat universiteti filologiya fakultetini tamomlagan.
“Sen baribir gözalsan, hayot”, “Sadosiz tovuşlar”, “Ötmagan kunlar” şeʼriy töplamlari naşr etilgan.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida