SEN
Gohi köz öngimda sarob kabisan,
Içiş taqiqlangan şarob kabisan.
Nima… röyomisan va yo çinmisan?
Biroz qizğançiqsan, biroz jinnisan.
Kelmay uçraşuvga ketişga şoşgan,
Özining jahliga özi çulaşgan.
Feʼling ming turlangay, bilmas çegara,
Ming bir alfoz bilan ammo… sevasan!
Qalbingni anglolmay ğaflatda qolar,
Oşiğing haliyam savodsiz bola.
Sen esa hamon bir tugun kabisan,
Aruzda eng çigal rukn kabisan…
Turkiy qöşiq
Turkiy yuragim bor, turkiy şuurim,
Hatto ruhim turkiy, özga şonim yöq.
Muşt bölib tugilgan qöllarim turkiy,
Vo dariğ, birgina Turkistonim yöq.
Lahjamda turkiylar nafasi bordir,
Şu ğurur vujudim taxtiga ega.
Oşiq bölsa netay, qul ölsa netay,
Qalbim qadim turkning turkulariga.
Bas… Umrim yöliga tavallo ne naf,
Qismat bitigi şul… Saçragan qonman!
Turkistonim manim, ming yillik şonim,
Istagingda ölmiş turkiy isyonman!!!
* * *
Ğaroyib tabibsan, juda ğaroyib
Bemoring seni deb çekadi ğurbat.
Sözlasa şol bölar, indamay tursa,
Tanida oşadi harorat.
Yozilgan darmonlar besamar bari,
Ammo kibring qilar battar havolaş.
Bir senda bor bölsa kerak, tabibim
Yarani tuz sepib davolaş…
* * *
Bu qiz gul kutmaydi taşriflarimdan,
Bir oğiz sözga ham muştoqligi yöq.
Sassiz turaversam yetadi unga
Yuragin ezsa ham axloqiy buyruq.
Vaqt ham çegaraga solib qöyilgan,
Oşsa meʼyoridan ranjişi tayin.
Mening yodlab qöygan bitta gapim bor,
U heç unamasa qanday aytayin?
Şunday muhabbatni qurib olganmiz,
Ammo öz holiça mustahkam devor.
Uni hatlolmayman axir örtada
Ahd degan muhtaşam majburiyat bor.
Bu qiz hayotimni söramas meni,
Men ham hayotini olmayman yodga.
Ehtiyoj yöq bunday sörovga axir
Aylanib bölganmiz bitta hayotga….
GOHIDA
Bizning ul boğlara xazonrez tuşmiş,
Yaproqlar sarğiştus libos kiymişlar.
Meni yolğiz körib ul yöllar xomuş,
“Şodiya qayda?” deb sörab qöymişlar.
Turnalar uçmişlar olis ellara,
Qanoti vidodan silkinib oğir.
Ularga xayr-xöş etganim sari,
Eslab Şodiyani, yuragim oğrir.
Tun böyi derazam beomon çertgan
Yomğirlar betinim söradi sani.
Qöşiqlar tinglasam – dardim aritgan,
Berahm kuy ingrar: “Şodiya qani?”
Seni unutmadim, ey otaşnigoh,
Xotira qöşini qözğaladi boz.
Netayin, yodima tuşasan, goh-goh,
Gohida yodimdan ketmaysan, xolos.
FilologNING
sevgi izhori
(Matnazar Abdulhakim
şeʼriga öxşatma)
Kel, tilçi qiz, gözal filolog,
Undov bölsin muhabbatimiz.
Bu izhorlar tugamas – vergul,
Boşlay qolsin qöşma gapimiz.
Ega-kesim – eskirgan taʼrif,
Men – hokim söz, sen – tobe bölak.
Undalmangni yölla özimga,
Söroqlarga tölmasin yurak.
Muhabbat – bu bizning feʼlimiz,
Bölsin mudom bölişli, sodda.
Hayotimga kiriş söz bölgin,
Iboradek qol doim yodda.
Hislarimiz emas antonim,
Hayotimga sifatsan axir.
Qöy sevgimiz majhul bölmasin,
Kel, birgalik nisbatga çaqir.
Kelar bir kun farzandlarimiz –
Quçoq-quçoq orttirma nisbat.
Qara, qanday moslaşuv axir:
Mendek otga sen kabi sifat!
Men sen uçun – ajralmas raviş,
Sen men uçun – aniqlik mayli.
Neça yilki ona tili ham
Bizdek gapni körmagan hali.
Qöşma gapmiz keyin bir umr –
Xatolarsiz, imlosi puxta.
Yuz yillarça birga gap tuzsak,
Keyin mayli qöyamiz nuqta.
Nuqta bilan asar tugamas,
Davom kutar jumlalarimiz:
Boş harf-la yozadilar söng
Yangi gapni bolalarimiz.
Öşa kuni ikkimiz – ega,
Kuzatgança imlolarini,
Közoynak-la öqib çiqamiz
Jujuqlarning inşolarini…
Xurşid Abduraşid
1995-yili tuğilgan.
Şeʼrlari va hikoyalari vaqtli matbuotda naşr qilingan.
Oliy adabiyot kursi tinglovçisi.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida