Közni qamaştirar niliy kamalak!
Bahor sonetlari
1
Soçlarimni öynaydi şamol,
Yuzlarimni yuvadi yomğir.
Bahor sonetlari
1
Soçlarimni öynaydi şamol,
Yuzlarimni yuvadi yomğir.
Uyga kirdim hamki, hovurim bosilmadi. Yelkam muzdek terlab, yağrinimga köylak yopişib qoldi. Öşandagina bildim: öng qölimda şoyi belboğni çangallab olgan ekanman. Hikoyam şu – belboğni nima uçun çangallab turganim…
Öğlidan xuşxabar keldi-da. Neça yillar intiq bölib kutgandi bu damlarni. Keça qöşnisi Tursinoy qoraning bolasi uning jigarbandini uçratganini, şu juma onasini körişga borişini aytganini suyunçilab kirdi. Avvalo uç kun…
Har yili keç kuz qişloqdagi eski hovlilarida barça oila aʼzolari yiğilişadi. Odatdagidek bu gal ham eldan burun özi yetib keldi. Kirib borganda uyda heç kim yöq edi. Biroz ikkilanib turib qoldi. Bolaligi ötgan, hayotga…
…Şamol tözğitadi borliqni,
sermab-sermab beğuborlikni.
Zaminning sirtida yörğalar,
osmonning qatiga tirğalar.