GULLAR
Özbeklar gullarsiz yaşolmas zinhor,
Qoq yerni qöl bilan iydirar obdon.
Çelakdan suv kabi – ter tökib takror
Uluğlar beöxşov özligin hamon.
To nafas olarkan, bor ekan joni,
Çarçoqlar bahsiga bölmas hamnişin.
Heç pisand etmagay qoq saratonni,
Kutib ham turmaydi, kelsin deb peşin.
Özbeklar gullarsiz yaşolmas zinhor,
Tark etar orombaxş uyning quçoğin.
Mayliga, ust-boşin çang bossin takror
Qaqragan yerlarga oşiqar tağin.
ÇÖLDAGI SÖQMOQ
Goho parvoz etib baland barxanga,
Pastlikka otilar goh öqday şundoq.
Belanib – şör bosgan tözonu çangga
Harsillab chopadi çölda bir söqmoq.
Unga zahrin soçar şuvoqu yovşan,
Kömib taşlamoqçi bölar daydi qum.
Tunlari jarlikka berkinar yovdan,
Yaʼni, oç qaşqirlar qilganda hujum.
Şarq uzra balqigaç oqbadan sahar,
Çiqa solib tunning qaʼridan şu çoq –
Qumlarni tözğitib, nuratib battar
Vişillab,
Çiyillab yugurar söqmoq.
Sira öxşamas u holsiz yirtqiçga…
Gar unga duç kelsang issiqdan tolib.
Yölovçi,
Quvonçing siğmasin içga
U biror manzilga boradi olib.
Topganday bölasan öşa çoh quduq,
Quduqki, zilolga limmo-lim, töliq.
Qorni oç bölsa-da qumlarga şönğib,
Barxanlardan sakrab, goh yurib vazmin.
Yakkaş bir qabrga eltadi seni
Qabr-çi nuragan, körimsiz… ozğin…
Bu joyga dağaltus ovul ham yaqin,
Seni qarşi olar itlar serzarda.
Va… obi hayotni simirasan sen
Nim kosa közingga taşiydi parda.
Joningni asragan söqmoqdan qayta
Manzilga yöl solsang, qarşilab tongni.
Ruhiga hududsiz tahsinlar ayta
Eslaysan,
Kömilgan şohid insonni.
* * *
Şabnamlar saçraydi gullar bargidan,
Soyadagi gullar söqmoqda yayov.
Poyida – zax tuproq va muz qumlar şan,
Kaftida – şöx portlaş va tutam olov.
Ular kam. Yurakni siqqudayin kam.
Dunyoning qörqinçin tuşundi yoki,
Osmonga tözonlar kötarilgan dam?
Şunçaki yaşaşdan toliqdi balki!
QUYOŞ XOTIRASI
Tur örningdan, döstim!
Saodating nurlarini yiğ,
mard böl, kuraş boşla,
Quyoşga kömaklaş!
M. Prişvin
Hayqirib bezdirsa elektrovoz,
Tinglasak avtolar yurak urişin.
Tramvayga ursak özni şu alfoz,
Qayga keçikmoqqa şoşyapmiz, tuşun?…
Poytaxtda sudralar qişloqi odam,
Yoningdan ötmaydi quş kabi uçib.
Közlarin keng oçib, çöng binolarning
Köhna haybatiga qaragay çöçib.
Har bitta haykalga tekkizadi qöl,
Qözğolon maydoni oğdirar esdan…
Qaygadir imillab olarkansan yöl
Serqatnov köçadan ötasan tezdan.
Tormozlar çinqirib quvar oroming,
Avtolar ğiybati qiladi bezor.
Ölimdan soğ qolgan anov haydovçi
Ayamay
Asabin ğiştlarin buzar.
Bexos quvib ötgan maşina tomon
Törtburçak muştumin öqtalar, ana.
Uyda ham jiringlab tinmas telefon,
Balkonlarga qoçib çiqamiz yana.
Hovlilar jamoli berar tasallo,
Kökrakdan hovurday purkalar hasrat.
Sertartib gulzorlar şu fursat ammo
Majruh asablarni qoladi asrab.
Olovga tap-tarang samoviy şarning
Nurlarin miriqib köramiz uşlab.
Unutib boramiz şaddod şaharni
Şovqindan vujud ham boradi böşab.
Ruhingga engaşib qaraysan birdan,
Qaragan singari quduqqa ziyrak.
Quyoşning umrini hayoting bilan
Taqqoslab qolasan…
Naqadar siyrak!
Sening ruhing bölgan ul tirik quyoş
Quduqning tubida yiltirar muzday.
Oroming qaygadir olib ketar boş,
Va…
Böm-böş kunlaring köksingda tözgay.
* * *
Qayğu ham, quvonç ham yurakda joysiz,
Sening alahlaşing yotu yovvoyi.
Zaminni zabt etmoq – qanday mudhiş söz,
Bu xil xayollarning bari havoyi.
Undagi narsalar buyurtma emas,
Şunday qil, yur bunda sen huşyor bölib.
Xudoyim, bu neçuk haqoratdir, bas,
Bizsiz ham yer yuzi turibdi tölib!
Rus tilidan Nazar Şukur ögirgan.
Nazar Şukur (1954–1985) qisqa hayoti çoğida özidan diltortar, ruhiy keçinmalar manzaralarini yorqin aks ettiruvçi şeʼru dostonlar qoldirdi. Şoirning jahon şeʼriyati bilan yaqindan tanişligi, özi yoqtirgan va sevgan şoirlar şeʼrlarini ona tilimizga ögirganida yanada yaqqol körinadi. Jahonning yirik şoirlari Rasul Hamzatov, Andrey Voznesenskiy, Imant Ziyedonis, Yustinas Marsinkyaviçyus şeʼrlari tarjimon mahorati tufayli özbekona ruhda jaranglagan.
Şoirning tarjimonlik sanʼatidan yaxşi xabardorligi, u ögirgan şeʼrlarda ohang va fikr quymaligi, misralarning siqiqligi hamda asliga uyğunligi, bu öquvçida gözal taassurot qoldiradi.
“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822
Obuna haqida

