16 daqiqada öqiladi

455 marta körilgan

Xayolimda asraganim

Xayolimda asraganim

(Hikoya)

Farhod Şirinni heç kutilmaganda qadrdon boğda uçratdi. Yonida şiringina qizaloq. Şunda möjiza röy berdi: bir lahzada qalbining tubiga kömib taşlagan sirlari xayolida jonlandi, xotiralar köz oldidan kino tasmasidek öta boşladi.

…Ular bir-birini universitet yotoqxonasida topişdi. Topganda ham bu uçraşuvdan roppa-rosa ikki yil ötgandan keyingina topişdi. Öşanda bahor edi. Har tomon yaşillikka burkangan, yotoqxona hovlisida turfa gullar oçilib, atrof özgaça bir gözal qiyofaga kirgan. Yigit-qizlar qalbida nafis tuyğular özini namoyon eta boşlagan kunlarning biri. Ular bir muddat yotoqxona oldidagi örindiqda ötirib suhbatlaşişdi. Yigit şundoqqina örindiq yonidagi qiyğos oçilib turgan atirgullardan birini uzib, qizga tutdi. Qiz ham jilmayib qölini uzatdi. Bir muddat suhbatlaşişdi ham.

– Ismingiz nima, yaxşi qiz?

– Qaysi qiz öz ismini ilk körişganda aytarkan?

– Döstona sörayapman.

– Şirin.

– Şirin! Rostdanmi? Meniki esa Farhod.

– Hazilni ham olar ekansiz-da.

– Bu hazil emas. Rostdan ham şunday. Mana, istagan odamingizdan söraşingiz mumkin. Bu bir tasodif, xolos.

– …

Bu suhbat keyingilariga yöl oçdi. Uşbu tanişuv har ikkisining nazdida taqdir inoyatidek edi. Avval döst bölib yurişdi. Bu döstlik muhabbatga aylanib ulgurganini ular mana şu ikki yil ötgandan keyingina bilişdi.

Farhod va Şirin boşqa-boşqa viloyatdan, boşqa-boşqa universitetda öqir, öşanda qiz yotoqxonaga qarindoşini körgani kelgandi. Qarindoş esa Farhodning örtoği bölib, bu barçasini şu örindiq atrofiga jamlagandi.

Bir kuni Farhod unga sevgisini bildirdi. Bedor tunlarning birida dilidagini bir dunyo qilib SMSga joylab jönatdi. U tarafdan aniq javob bölmadi. Lekin Farhod qizning öziga moyilligini yaxşi anglardi. Javobsiz SMS ularning yana ham tez-tez körişişiga sabab böldi. Borar manzil esa şahar markazidagi boğ, u yerdagi örindiqlardan biri. Ular har kuni darsdan keyin metro bekatidan çiqqan joyda uçraşişar, boğni aylanişardi.

Farhod sevgilisining javobini intiq kutib, özidan sörab rozini ololmay yurgan kunlarning birida Şirin qöliga bukloğlik qoğoz tutdi. Faqat yotoqqa borgaç oçişini tayinladi. Farhod söz berdi-yu, yotoqxonaga borişga sabri yetmay taksidayoq oçdi. Ilk jumlalar uni şirin hislar qaʼriga uloqtirdi. Xursandligidan baqirib yubordi. Şofyor jinnimi bu degandek bir-ikki bor unga qarab qöydi. Xat ehtiros bilan boşlangandi:

“Farhod aka, yuragimdagi bir dunyo orzu-umidlarimni sizga işondim. Yana işonganim – sizdan boşqa meni baxtli qila olmaydi… Sevgingizni izhor qilgan keçadan buyon qalbimda bir söz, bir gap: xöp, xöp, xöp…

Rosti, özim ham baxtiyorman, çunki oppoq, pok orzularimni, özimni yaxşi bir insonning qöliga, köngliga topşiryapman. Öylaymanki, yillar böyi bir-birimizni ardoqlab, asrab yaşaymiz. Örtadagi işonçimiz, samimiyatimiz, muhabbatimiz umrimiz oxirigaça şundayligiça qoladi. Bu qarorga kelişim oson bölmaganiga özingiz ham guvohsiz. Lekin men endi tanladim, tanlaganda ham özimga munosib, xayollarimda asragan, yillar böyi kutgan insonimni tanladim. Bu tanlovdan, avvalo, özim baxtiyorman…

Meniyam sizniki kabi orzularim köp, baxtli bölişni, bölganda heç kimnikiga öxşamaydigan baxtim bölişini, sevikli yorim bilan hamişa hamdam, yonma-yon, sirdoş, döst bölişni istayman. Bu yölda neki qiyinçilik bölsa, barçasini yengib öta olaman, bunga irodam yetadi. Bilasiz, biroz öziga işongan, hatto bino qöygan qizman. Mabodo, sizning yoningizda ham şu qiliğimni qilib qöysam, meni keçiring, töğri tuşuning. Zero, bu injiq köngilning nozlari, tantiqliklari menman, men şu tuyğular bilan borman. Menam romantikman, romantik bölganda ham unça-bunçamas. Faqat hayot menga hamişa beşafqat munosabatda böladi, lekin men unga javoban hammaga, hamişa baxtliman, deya uqtirib yaşayman…

Oila – muqaddas dargoh, men u yerga yolğon yoki xiyonat bilan kirib borişni istamayman. Meni jonimni, imonimni butun qiladigan insonning yuzini yerga qaratişni istamayman. Şuning uçun qalbimni, tizginsiz, osmonvor orzularimni heç kimga bermay keldim, yuragimni özgalardan, ayniqsa, yigitlardan qizğonib yaşadim. Sizga tuhfa etayotganim, eng nafis çinnidan ham şaffofroq, nafisroq bölgan qalbimni asrang (özim uni har doim ham asray olmayman)… Şunda men ham sizning könglingizni, orzularingizni asray olaman, özim istagan oilaning baxtli bekasi böla olaman. Sizni esa şu oilaning şodumon begi bölişingiz uçun neki qiyinçilik bölsa, barçasini yengib ötişga harakat qilaman. Faqat sizdan bir iltimos, meni heç qaçon yolğiz qoldirmang. Yolğizlikdan qörqaman, undan nafratlanaman!

Şirin”

Şu damda Farhod osmonlarga uçdi. Atrofdagi hamma, yölida uçragan kim bölsin – barçasiga baxtiyorligini aytmoqçi bölar, Şirin rozi böldi, deb baland ovozda hayqirgisi kelardi. Öziga kelganda, qandaydir notaniş joyda edi. Taksidan yarim yölda tuşib qolgan ekan. Boşqa maşina töxtatişga töğri keldi.

Şundan söng haqiqiy sevgi, haqiqiy uçraşuvlar boşlandi. Adoği yöq SMS yozişlar tunni tongga ulardi. Nima bölganda ham yigit qizni yolğiz qoldirmaslikka intildi.

Kunlarning birida bir-biriga boqib ötirişganda Farhod qizning qölidan tutib, öziga tortdi. Şirin nima bölganini anglayolmay qoldi. Şoşib örnidan turib ketdi. Buğdoyrang yuzi qizil olmadek böldi. Farhod hozir u arazlab ketib qoladi, deb qörqqandi, bunday bölmadi. Şirin yonidagi çinorga yelkasini berib, nigohini yerdan uzmay:

– Bunaqa qiladigan bölsangiz, boşqa kelmayman, – dedi.

– Xöp, xöp, keçir…

Ular qöl uşlaşib uzoq sayr qilişdi. Bu kabi uçraşuvlar har kuni kanda bölmay davom etar, quyoş botay deganda, Farhod Şirinni goh avtobusga çiqarib, goh özi taksida uyiga taşlab ortiga qaytardi.

Tunlari SMSlar yomğiri ikki qalbning tub-tubida yotgan sözlarni bir-biri tomon olib uçar, alangali muhabbat tobora avj olardi:

“Şirinim, men senga juda-juda muştoqman, men senga intiqman. Hozir seni, kulib turgan nigohingni, borliğingni xonamdagi har bir nuqtadan izlayapman. Devordagi surat, stol ustidagi çiroq, öqiyotgan kitobimdagi har bir varaq… Qayda bölmay sen körinasan. Tutib olay deyman-u, qöl uzatsam qölim faqat öşa sovuq jismlarga tegib, xayollarim çuvalaşadi. Hozir yonimda bölib qolsang-u, közlaringga uzoq tikilsam… ”

“Farhod aka, men-da orzuning pokiza devorlariga har kuni, har lahza şaklsiz suratlar bitaman, SMS lavhalar yozaman va ularning barça-barçasini Sizga atayman. Bilasizmi, Siz Şirinni emas, uning könglini, ruhini izlang, devonavor tuyğularini toping, mahkam uşlab oling. Şundagina sarkaş bu qizning bori, borliği sizniki böladi”.

Kunduzlari esa darslardan söng ularni öşa qadrdon örindiq qarşi olardi. Uyqusizlik, darslardagi çarçoq bilinib tursa-da, bir-birini körganda barçasi ortga çekinardi. Şunday baxtli kunlarning birida xuddi şu joyda ötirişardi. Bu paytda bahor yozga örnini böşatgandi. Boğda, asosan, Yevropa daraxtlari böy çözgan. Şunday daraxt bölgan örikning har-har joyda körinayotgan mevasi pişgan ular uzib olib yeb, uning boşqaça taxir taʼmi borligini bir-biriga aytişardi. Yelkalar bir-biriga tegib turar, ikkisi ham şodumon edi. Farhod gap jilovini butunlay boşqa tomonga burdi:

– Şirin, farzandimiz köp böladi-a?

Qiz uyalib, yerga qaradi.

– Nega farzand haqida gap oçib qoldingiz?

– Yaxşi niyat, hayotim.

– Buyoğini vaqt körsatadi.

– Birinçisi qiz böladi. Şiringina qizaloq. Özingga öxşagan, Şirin.

– Yöq, birinçisi öğil böladi.

– Yöq, qiz.

– Öğil.

– Mayli, sen yengding. Öğil bölsa ismini nima deb qöyamiz.

– Sizga yoqqan ismni qöyamiz. Özi sizga qaysi ism yoqadi?

– Ism… Ism. Zafar böla qolsin. Muhabbatimizning zafar quçgani va özi ham hamişa zafar quçib yurişi uçun ismi şunday böladi. Aslida menga şu ism yoqadi. Töxta, qiz bölsa-çi?

– Raʼno. Buni köpdan niyat qilganman. Qizim bölsa ismini Raʼno qöyaman deb.

– Raʼno, juda çiroyli ism. Kelişdik, qiz bölsa Raʼno, öğil bölsa Zafar. Bilib qöy, birinçisi, albatta, qiz böladi.

– Qiz yo öğil bölsin – Xudoyim, avvalo, bersin. Umri bilan bersin. Niyatimizga yetaylik.

– Aytganing kelsin.

Şirin diplom olganda, Farhod qip-qizil guldasta va ikkita kattakon oppoq öyinçoq ayiq sotib olib, birini kötarib bordi. Möjazgina kafeda nişonlaşdi. Ikkisining ham şodligi çeksiz edi…

Farhod ham diplomini oldi. Sohasi böyiça poytaxtda işga joylaşdi. Şiringa sovçi qöydi. Sovçilar uning amakisinikiga goh poyezda, goh yengil maşinada ikki-uç borişdi. Şirinning ota-onasi u yoşligidayoq avtohalokatdan vafot etgan, şu amakisinikida ösgandi. Yetimning egasi köp böladi, derdi otasi. Bu gapning mağzini Şiringa sovçi qöyganda çaqdi. Çaqqanda ham yaxşigina çaqdi. Qizning uruği möl, egalari köp topilib qoldi. Bu qarindoşi rozi bölsa, bunisi öylab köramiz dedi, bunisi rozi bölsa, uçinçisi uzoq dedi. Xullas, ora yölda qolişdi. Sovçilar har safar aniq bir javob ololmasdan qaytişardi. Şirin agar ota-onam bölganda, bunday bölmasdi, deb yiğlab ham oldi. Farhod hammasi yaxşi böladi deb uni yupatdi. Lekin…

Bu orada Şirinning amakisi Farhod bilan suhbatlaşgani Toşkentga keldi. Uzoq yöl bosganini aytişni kanda qilmadi. Ular kafeda körişişdi. Bir piyola çoy ustidagi suhbat qisqa böldi. Amaki savol berdi:

– Kelajakdagi rejalaringiz qanday, uka?

– Tanlagan soham böyiça ketaman. Mana, işni ham boşladim.

– Yaşaş qayerda, qanday böladi?

– Bu yil otam uy olib bermoqçi.

– Mabodo, Toşkentdan ketar bölib qolsangiz, nima böladi?

– Diplomim bor. Borgan joyimda işimni topaman. Heç bölmasa qişloğimga borsam, iş tayin.

Şu gapi amakiga yoqmadi. Yuzi gezardi.

– Endi, uka, nasib deb gapiriş kerak. Harakat qilsa hamma narsa böladi. Xudo nasib qilsa, şu yerda öz örnimni topaman deb niyat qilib, şunga intiliş kerak.

– Amaki, bor gapni aytdim-da, heç kim kelajagini oldindan körolmaydi-ku.

– Niyat qilinsa, hammasi böladi.

– Töğri aytasiz. Mening ham niyatim – şu yerda qolib işlaş. Şunday ham bölyapti.

Ular xayrlaşişdi. Amaki nima qarorga keldi – körişişganda Şirin bu haqda indamadi. Özi ham avvalgidek emasdi. Köp öylanardi. Sörasa, hammasi joyida deb özini kulişga majbur qilardi. Farhod buni sezar, bir kun yaxşilab gaplaşib olişni köngliga tukkandi.

Kuz hukmini ötkazib bölgan şunday kunlarning birida ular boğdan çiqib, avtobus bekati tomon yurişdi. Yölda köp gaplarni gaplaşib, bekatga yetib kelganini bilmay qolişdi. Taniş raqamli avtobus körindi. Bu raqam Farhodga yoqmasdi. Sababi, bu raqamni asli hayotda ham yoqtirmasdi, ham seviklisini olib ketib qolardi-da bu raqam. Avtobus töxtadi. Qizning mehri iyib ketdi. Ayni damda Farhodga şunday tuyuldi. Bu yetti uxlab tuşiga ham kirmas, çunki Şirin heç qaçon bunday qilmasdi. Bu safar şunday böldi. Yuzini çözib, yigitning yuziga sekingina lab bosib, avtobusga çopib çiqib ketdi. Ketdi. Soniyalarda yuz bergan bu holat Farhodni gangitdi. Hozirgina seviklisining lablari tekkan joyni barmoqlari bilan siypalagança jilmayib, avtobus körinmay ketgunça ortidan qarab qoldi. Içdan şodlandi. U ayni paytda bu bösa, bu şodlaniş oxirgisi ekanini bilmasdi. Öziga kelganda bu raqamli avtobusdan yana bir neçasi yonidan ötib ulgurgan, u esa kafti yuzida hamon bekatda turardi. Keça keçasi qarindoşlari yo bizni de, yo öşani, degan şartidan söng ora yölda qolgan Şirin bu gapni uçraşuvda seviklisiga ayta olmagan, bekatga yetgaç bösa hadya etiş bilan çeklangan, örindiqqa ötirgandan keyingina yum-yum yiğlab ketgandi. Uning holatini Farhod bilgan-da qay holga tuşardi. Buni tasvirlaş qiyin. Juda qiyin. Yozuvçi uçun ham juda oğir. Şu orada…

Hammasi telefon kompaniyasining tugatilişi bilan boşlandi. Aksiga olib Farhod ham şu kompaniya mijozi edi. Telefoni işlamay qoldi. Boşqa kompaniyaga ulanişiga esa vaqti bölmadi. Uç kunça Şiringa telefon qilmadi. Soniyada eslab turadigan sevgilisini uç kun yöqlamadi. Har on xayolida bölsa-da, sim qoqmadi. Uçraşişni taklif qilmadi. Bitta bölsin SMS yozmadi. Qani Şirinsiz qança yaşar ekanman, deb özini sinab körmoqçi böldi. Bu sinov uç kundan oşmadi. Oxiri işxonasidagi telefondan sim qoqdi. Şundan söng, ular uçraşadigan bölişdi. Öşa boğda. Farhod yurib emas, uçib bordi. Şu joyda hammasi aksiga oldi.

Şirinning kayfiyati butunlay teskari edi. Farhod qölidan tutmoqçi böldi. Tuni bilan yiğlab çiqqanmi, közlari şişib ketgan Şirin röyxuşlik bermadi. Aksinça, xafa bölganini baralla oşkor qildi.

– Nega telefon qilmaysiz?

– Nomerim işlamayapti, bilasan-ku.

– Eʼtiborsizsiz.

– Unaqamas. Yangi nomer olay.

– Yaxşi körsangiz, bunday qilmasdingiz. Gaplaşişning ilojini qilardingiz.

– Bu nima deganing.

– Avvalgi eʼtiboringiz yöq. Mendan sovugandeksiz?

– Unday dema.

– Xuddi şunday.

Farhodning jahli çiqib ketdi.

– Injiqlik qilma.

– Kim injiqlik qilyapti.

– Sen, harqalay men emas.

– Şunaqami? Hali men injiq böldimmi?

– Şunaqaga öxşayapti.

– Unda meni unuting.

– Bu nima deganing.

– Unuting, vassalom.

– Bunaqa dema.

– Nima deyin?!

Bu gaplardan söng orada körinmas jarlik ham paydo bölgandek körindi Farhodga. Qiz ortiq bir söz demay közda yoş bilan öz yölida ketdi. Bu paytda qahraton qiş qadam qöygan, izğirin esar uçib, yölda turib qolgan sap-sariq yaproqlarni Şirin etigi bilan ezğilab-ezğilab ketib borardi. Farhod ortidan maʼyus tikilib qoldi. Yelkasi kötarilib-tuşib borayotgan Şirinning borgan sari qadami sekinladi. Bir bor töxtadi ham. Ketiş yo ortga qaytişga ikkilanayotgandek edi u. Birinçisi ustunlik qildi. Farhod ortidan çopmoqçi bölganda qiz taksiga ötirib bölgandi. U bir bor bölsin ortiga qaramadi. Ketdi.

Şu-şu biri-birini körişmadi. Farhod köp bor telefon qildi, tuşolmadi. Nomerini almaştiribdi. Uyiga, işxonasiga qidirib bordi. Topolmadi. Keyin bildi… Bilganda keç bölgan Şirin asli özlari tomondan bölsa-da, uşbu şaharda yaşaydigan özga bir insonning yoriga aylangandi.

Şirinning qarindoşlari ustun keldi. Tanlovda Şirin ularni tanladi. Şunga majbur edi. Oq sut bermagan esa-da, tuz bergan, tarbiyalagan, öqitgan. Şirin buni aslo unutadigan qizlardan emasdi. Ularni ham tuşuniş kerak, jigarlaridan qolgan bittayu bitta omonatni uzoqqa irğitgisi kelmayapti, degan xayolga ham bordi. Öylay-öylay oxiri şunday qilişga, yaʼni Farhodning oldiga kelayotganda bir qarorga kelgan, uni ortiq umidvor qilgisi kelmay, ranjitib, özidan sovutişni maqsad qilgandi. Telefon qilmagani tayyor sabab vazifasini ötab bergandi. Yiğlab ortiga qaytib seviklisining köksiga boş qöyişga bir bahya qolgan, bu joyda yana ozgina tursa, aniq şunday qilişini bilib özini majburlagan holda ilgarilagan taksiga ötirgaçgina köz yoşlariga erk bergandi. Keyin… Keyin… Qança-qança köz yoşlar daströmolini ivitdi. Barçasi foydasiz böldi. Öşandayoq boşqa sabablar qatorida Farhodning javobi amakiga yoqmagan, u kişi bir qarorga kelgandi.

Yillar ötdi. Farhod uylandi. Farzandli böldi. Öğil. Ismini özi qöydi: Zafar. Bu ism Şirinni har qadamda eslatib turişini, zafar quçmagan muhabbat azobi yangilanişini bilsa-da, nima böldi bilmaydi, tilida şu ism aylanaverdi. Oxiri Zafar ismi tilida jarang soçdi. Bu ism hammaga, kelinga ham yoqdi. Zafar ulğayib, beşga kirdi. Bir kuni…

Yurtga yana neçançidir bahor mehmon bölgan, atrof yaşillikka burkangan, hovlilarda olçalar oppoq gulga kirgan payt. Dam oliş kunlaridan biri. Farhodning ikkinçi farzandi kutilayotgan payt. Xotini UZIga tuşganda, döxtirlar qiz deyişibdi. Keliboq erkalanib ismini nima deb qöyamiz, dedi eriga. Raʼno javobini olgaç, juda çiroyli ism, men ham şu ismni aytmoqçi edim, qizimizning ismi, albatta, Raʼno böladi, deb xursand bölib ketdi.

Hozir u şifoxonada. Şifokorning aytişiça, bir-ikki kun bor közi yorişiga. Farhod har kuni borib, xabar oladi. Bugun ham borib, har ehtimolga qarşi yonida qaynsinglisini qoldirib keldi. Söng Zafarni yetaklab köçaga çiqdi. Çiqdi-yu, boğ tomon yurganini bilmay qoldi. Avvallari oyoği tortmasdi. Xotini bir-ikki bor aytganda, u-bu narsani bahona qilib unamadi. Bugun esa…

Nima böldi, bilmaydi, oyoqlari öziga böysunmagan holda şu tomon sudradi. Bordi. Taniş joylar. Xayoli ming bir köçaga örmaladi. Öşa çinor. Şirin uning panasiga yaşirinib, boşini çiqarib kulib turgan holati. Ilk bösa. Bu hamon köz oldida. Unutmaydi. Unutolmaydi. Yonida Zafar çinorning pöstloqlarini siypalab, bij-bijlab nimanidir sözlardi. Yolğizoyoq söqmoq. Örik, ha, öşa taxir taʼmli örik gulga kiribdi. Yurdi, töxtadi. Yurdi. Oldinda… Yuragi beixtiyor duk-duk ura boşladi. Eʼtibor berdi. Qaradi. Qaradi-yu qotib qoldi.

Bir paytlardagi qadrdon örindiqda Şirin ötirardi. Ha, ha, adaşmayapti: u – Şirin. Şirin ham örnidan turib ketdi. Bir-biriga qaragança qotib qolişdi. Uzoq turişdi. Öşa nigoh, öşa yondiruvçi közlar. Faqat yuzi ozgina sölğin. Yonida şiringina qizaloq. Közlar namlandi. Yoş tomçiladi. Oradagi masofa ikki odim. Ikki odim-a. Ikki odim taşlaşsa, bir biriga yetadi. Bir paytlar yetişardi. Endi-çi? Bu ikki odim ular uçun juda uzoq manzil. Yetib bölmas manzil. Ming urinişsa-da, buning iloji yöq.

Zafar jilmayib ularning yoniga bordi.

– Assalom, opa.

Jimlik. U bunga eʼtibor bermadi. Qizçaga qarab jilmaydi.

– Isming nima?

– Raʼno. Seniki-çi?

– Zafar. Dada, qarang ismi Raʼno ekan. Oying senga Raʼno degan singil olib kelişga ketdi degandingiz. Bu öşa Raʼnomi, dada? Unda oyim qani?

– Yöq, u-u…

Xursand bölib ketgan Zafar Raʼnoga gapirdi:

– Mening ismimni dadam qöygan.

– Menikini oyim. Mening ham Zafar degan akam bor.

– Rostdanmi? Dada, Raʼnoning Zafar degan akasi bor ekan. Menga ham oyim Raʼno degan uka olib keladi-a?

Zafar dadasidan javob bölmagaç, Raʼnoga ögirildi.

– Neçi yoşga kirding?

– Törtga. Özing-çi?

– Beşga. Dada, dadajon, Raʼno mendan bir yoş kiçkina ekan.

Zafar avval dadasiga, söng Şiringa qarab turib qoldi. Uning közidagi yoşni körib, hayron holda gapirdi.

– I-ye, nimaga yiğlaysiz, opa. Kim sizni xafa qildi.

– Heç kim, öğlim, heç kim.

– Unda nega yiğlayapsiz?

– Özim, özim.

– Onalar yiğlamaydi, deydi, oyim, siz ham Raʼnoning oyisiz-a. Yiğlamang. Xöpmi?

– Xöp, xöp.

Şirin közidan oqayotgan yoşni çöntagidan daströmol olib şoşa-pişa sidirdi. Söng Zafarga qarab jilmayişga harakat qildi.

– Mana, yiğlamayapman.

– Zafar, mening kotta, özimdek keladigan oppoq ayiğim bor, – deya Raʼno Zafarga maqtanişga tuşdi.

– Meniki ham bor. Istasang, senga beraman. Ikkisi döst böladi.

Söng Farhodga ögirildi.

– Dada, ayiqni Raʼnoga bersam böladimi?

– Ha, ha-a. Böladi-böladi, öğlim…

– Ana, dadam ham rozi böldi. Biznikiga borsang uni senga, albatta, beraman. Borasan-a?

– Oyim rozilik bermaydi. Özing biznikiga boraqol.

Bolalar bidillaşib gaplaşar, ikkisi esa toş qotgança turar, ortga qadam taşlaşning ham, biri biri tomon yurişning ham imkoni yöq edi…

– Dada, Raʼnolarnikiga olib borasiz-a, ayiqçamni unga bermoqçiman. Eşityapsizmi, dada? Sizga aytyapman, – deya Zafar barmoqlaridan tortib bir neça bor erkalanib söragandan keyingina Farhod öziga keldi. Bu paytda Şirin Raʼnoni yetaklab katta köçaga çiqib bölgandi. Farhod uning taksi töxtatib, közdan pana bölgança ortidan qarab qolarkan:

– Olib boraman, öğlim, ayiqçangni, albatta, unga berasan, – deya Zafarni dast kötarib, mahkam bağriga bosarkan ğöldirardi:

“Şirin, men seni asray olmadim, pok sevgingni asray olmadim. Ilk xatingda bitganingdek, oppoq orzularingni, özingni menga, xayollaringda asragan insoningga topşirganding. Men esa irodasizlik qildim, sevgim va baxtim uçun intilişim, harakat qilişim, oxirigaça kuraşişim kerak edi. Taqdir ekan, deya qöl silkib qöya qolmasligim kerak edi. Nima bölganda ham endi ğişt qolipdan köçib böldi, Şirin. Sen bilan özing bitganingdek hozir hamdam, yonma-yon, sirdoş bölmasak-da, mendan uzoqlarda, juda-juda uzoq tuman içida bölsang-da, hayot bu safar ikkimizga ham beşafqat munosabatda bölgan esa-da, sen hamon qalbimda, xayolimdasan. Sening baxtli bölişingni istayman. Qay yerda bölma, kim bilan yaşama, hamişa baxtli böl! Bugun bildim: men kabi farzandlaring bor, Zafaring, Raʼnong bor. Demak, oilang tinç. Bundan xursandman. Juda-juda xursandman. Ering bilan faqat va faqat baxtli böl, farzandlaringning baxtini kör, men senga çin dildan şuni tilayman. Yana bir bor aytaman: yonimda bölmasang-da, sen hamişa qalbimda, xayollarimda asraganimsan, Şirin, Şirinim!”

Farhodning armonli öyini telefonning ovozi buzdi. Çöntagidan olib, qaradi. Ayolidan SMS kelibdi. Şoşib tugmani bosdi:

“Dadasi, qayerlardasiz? Suyunçi bilan keling! Raʼnongiz tuğildi! Qizingiz şaşqaloq ekan. Vaqtini kutib ötirmadi…”

Salim ABDURAHMON

 

1984-yili tuğilgan.

Özbekiston Milliy universitetining özbek filologiyasi fakultetini tamomlagan.

Hikoyalari matbuotda eʼlon qilingan.

“Yoşlik” jurnaliga obuna böling · indeks 822

Obuna haqida

Izohlar

Hozirça izoh yöq. Birinçi bölib fikringizni yozing.

Siz nima deysiz?

Izoh tahririyat körib çiqqaç, eʼlon qilinadi.

Şu ruknda köp öqilganlar

Barçasi (258)

Suv. Hikoya

– Öz oyoği bilan jildirabgina kelmagan suv suvlik qiladimi?! Ketaman bu Cahroyi kabirdan… ketama-an-n! Dilşod şunday deya örnidan sapçib turdi-yu, derazadan taşqariga termildi. U avval hovlisidagi qovjirab qolgan…

“Eynşteyn jumboği”

Dekabrning asov şamoli tun bağrida özini har yonga urib, böriday uvillaydi. Uylar ham sovuqdan junjikkanday bağridagi çiroqlarini öçirib, şamolga jör bölib, qoranği tun vajohatini yanada orttiradi. Biroq şu imoratlar…

Uluğbek Hamdam. Yöl (falsafiy roman

Men bir ojiz tomçiman, ammo yuragimda ummon soğinçi yaşaydi. Mavlono Rumiy TUŞDAN OLDINGI VOQEA Ovoz keldi! Ovo-o-oz!.. Eşityapsizmi, ğoyibdan bir ovoz keldi! Dunyolarni töldirib emas, yöq, balki yöl kabi uzun, yöl kabi…