Yoqimli yoqasan, gulxanim…
Bu dunyoning
ğamlarida
köp kuyundim –
jigar ketdi.
Bu dunyoning
ğamlarida
köp kuyundim –
jigar ketdi.
Isming yoruğida yongan yildirim –
Tilimda aylangan vido – qatma-qat.
Köksim olovida işqing tindirib,
Tunga uzataman aşʼori hasrat.
Million yildan beri yuragim notinç,
Million yildan beri soğinganim bor.
Men uçun oğirdir, men uçun ölim,
“Endi soğinmayman”, deguvçi qaror.
Xotira
Xayr, agar sizni boşqa körmasam,
Söng bor qölingizni qölimga qöying.
Ölsam, gunohimdan keçing, ölmasam,
1
Jönadim yöllarni yelkalab,
Toğlarga tayanib horidim.
Quyoşdan köhnaroq ölkada
Nigoh
Öğirladi nigohimni u,
Göyo rangsiz körindi dunyo.
Dunyo özi bir kam bölar-u,
Styuardessa
Men-ku köp uçganman, lekin bunçalik
Lol bölib boşimdan huşim uçmagan.
Bunday maʼvolarda (şoir bölsam-da),
Şoir Akmal Toşga umr vafo qilganida şu yil u öttiz sakkiz yoşni qarşi olardi. Ammo taqdir yaqinlariga unga bölgan dildagi ezgu tilaklarini yana bir bor aytiş imkonini bermadi. Akmal bu dunyoni gul faslida, eng gullagan…
Bu boğlar xazon sari
Borganmi heç ilgari,
Nega umrimning bari
Kuz va eski xotirlar
Qöllaring
Gözallikka tobedir köngil,
Bu mağlublik ersa-da köngan.
Öylaşimça, şu boisdan ham