Qismat bitib borar öz qissasini…
Nogoh yuragimni qurşaganda ğam,
Keçalar falakka termulganim rost.
Qalbimga bir najot izlagan bölsam,
Faqat közlaringni izladim, xolos.
Nogoh yuragimni qurşaganda ğam,
Keçalar falakka termulganim rost.
Qalbimga bir najot izlagan bölsam,
Faqat közlaringni izladim, xolos.
Savol
Öngda rahmon – çapda şayton.
(Xalq naqli)
Yölda öngdan yuriş bu – yöl qoidasi!
Oqquşim
Oqquşim, oppoq quşim,
Közlari munçoq quşim.
Munça maʼyus yiğlaysan,
Dunyo
Raqamlarni sevasan,
Yozganing 1,3…7
Sanayverib tun-u kun,
Takabburlik
Yöl kezadi… közginasin
Samolardan uzmay sira,
Daho bilib özginasin,
Tasadduq
“Boburnoma”ni öqib
Xasta Humoyunning poyida – ölim,
boşida Boburşoh – kaftda tutar jon:
Musofir ölan
1
Samarqandda…
Uzoq yillar töşak tortib
Şoir oğam, xom sut emgan bandamiz-da,
Anjumanda xilvat sari safarlar bor.
Biz odamni kuzatamiz durbin bölib,
Asli bizga boqib turgan Nazarlar bor.
Gohi qurşab qoronğu öylar,
goh köngilni yoritib nurlar,
oqarişgan somon yölida
xasday tözğib borar umrlar.
Qaydan köçdi zulmatga bu rang,
Tun köksiga yulduzlar insin.
Tonglarimning quyoşi qoçgan,
Xayr dema, xayringni bersin.