Şavqing yuqib gullar uyğonsin…
Tölsin
Ey çehrasi çaraqlagan yor,
Qahr qiliçi yaraqlagan yor,
Dil kitobim varaqlagan yor,
Tölsin
Ey çehrasi çaraqlagan yor,
Qahr qiliçi yaraqlagan yor,
Dil kitobim varaqlagan yor,
Ataylabmi yoki maşaqqatli ötmişini yodga olişdan oğringanidanmi, bizni uzoq yalintirgan momom, nihoyat, öşa eski hikoyasini yana esga oldi… – Ellik töqqizinçi yil edi, – deb boşlaydilar ajin bosgan yuzlarida ajib bir…
Pardagul momo xafaqon bir ahvolda ayvon çetiga kelib ötirdi-yu, şu böyi turmadi. Xayol qurğur hozirgina şaharga jönatgan eri bilan ketgan, momoning munkayib qolgan tanasigina suyagiçga suyanib ötirar edi, xolos.
Köça eşigimiz içkarisida kaltak bilan yerga çizib öynab ötirgandim, Abduğaffor akam kirib keldi. Buvimni söradi. – Ammam uydamilar? – Ha, uydalar, – dedim. Yonimdan ötib, hovliga kirib ketdi. Keyin birpasda buvim meni…