Xalqim, mehring ziyosi könglingga boşlab borsin
Tilimni çayon çaqsa, dilim çin ayt deb tursa,
Içimda bir hur ovoz, özingga qayt deb tursa.
Tuşimda Temur bobom ot çopib, “hayt!” deb tursa,
Daralar sergak tortsa, men esa uyğonmasam.
Tilimni çayon çaqsa, dilim çin ayt deb tursa,
Içimda bir hur ovoz, özingga qayt deb tursa.
Tuşimda Temur bobom ot çopib, “hayt!” deb tursa,
Daralar sergak tortsa, men esa uyğonmasam.
Ikkimiz eng gözal qöşiqmiz,
Nazmimga navoday keraksiz.
Men sizga, siz menga oşiqmiz,
Siz menga maʼvoday keraksiz.
“Zör bölmasang menga poy bölarmiding?” – past kelmadi Rustam. “Yöq, men sendan zörroqman!” – tepadan keldi raqib va birin-ketin qöşaloq zarbalar berdi. “Ö-hö… Ha, tuzuk… lekin baribir sa-al xomroq-da…” – Rustam…
Yoruğ kunlar
Osmon yoğdularning ravşan köyida
Çeçaklar kiprigi sevinçga tölib,
Hakkalab chopadi ariq böyida