Biz – ikki qitʼaga ayrilgan ğurur
– Böldi!
Bas qilamiz imi-jimida,
Heç bir kuduratga örin qolmaydi.
– Ha, albatta.
– Böldi!
Bas qilamiz imi-jimida,
Heç bir kuduratga örin qolmaydi.
– Ha, albatta.
Men izlagan ranglarni topdim,
Men izlagan sözlar ölmadi.
Bor dardingni borliqqa soçib
Daraxtlarday yiğlab bölmadi.
…O, toğlar,
toğlar,
toğlar,
kanglumning tubida toğlar sirasi.
Tilimni çayon çaqsa, dilim çin ayt deb tursa,
Içimda bir hur ovoz, özingga qayt deb tursa.
Tuşimda Temur bobom ot çopib, “hayt!” deb tursa,
Daralar sergak tortsa, men esa uyğonmasam.
Ikkimiz eng gözal qöşiqmiz,
Nazmimga navoday keraksiz.
Men sizga, siz menga oşiqmiz,
Siz menga maʼvoday keraksiz.
Yoruğ kunlar
Osmon yoğdularning ravşan köyida
Çeçaklar kiprigi sevinçga tölib,
Hakkalab chopadi ariq böyida
Bu könglim azoblarga
mudom nişonday, Xudo.
Qaysi ötgan kunimni
kulib nişonlay, Xudo.
Katta böliş naqadar qiyin,
Katta böliş naqadar oson.
Senda dard yöq degandim, birdan,
Uvvos solib yiğlading, osmon.
Polvon
Tursun Ali Muhammadga bağişlov
Öğlonlarim, zinhor biling, bas,
Faqat toş kötargan polvon polvonmas,
Tun
Yarim tun, yomğirlar tirnar derazam,
Tuyular şamolning tirnoği kabi.
Göyo men özimni tutib bermasam,